Some say freedom, some say acceptance

I’ve been watching this poll on our site closely and I find it interesting to see that there is a major split between two answers:

My guess (and this is just a guess) is that many Muslims chose “religious freedom” and many non-Muslims chose “acceptance into Greek society”. 

But this could be problematic.

I mean, how can we solve this problem if we don’t even see eye-to-eye on what the problem is exactly?

Muslims know that the constitution of the European Union guarantees the right of religious freedom, which includes a right to pray in a mosque and be buried in a local cemetery.   And the world knows that Muslims are being withheld their basic human rights.

Why are non-Muslim Greeks not able to understand this?

Muslims want what everyone else wants:

• safety
• a place to pray
• a place to be buried
• a job to sustain their families
• peacefulness with their neighbours
• proper education for their children
• to contribute to society

If ‘acceptance into Greek society’ was our end goal, then we would leave our Islam (that we embraced as an intellectual choice) and just assimilate or revert back to the Greek Christian Orthodox identity. 

But that’s not what we want.

So, the answer here is not ‘acceptance into Greek society’. 

Rather, it’s mutual respect. 

I am a Greek Muslim and I respect you for the freedom of your choice.  You are a Greek Christian, Buddhist, Agnostic, Atheist, Pantheist and you respect me for the freedom of my choice.  We are both humans, both equal, both free to choose our religion and live peacefully together.

The day that people in Greek society realise that the issue is religious freedom and mutual respect is the day that Greeks of all religions can coexist in harmony and enrich its civilisation together.

 

Banking: Islam waits

Source: Canadian Business on line

© Greeks Rethink

As the Anglo-Saxon ex-masters of the financial universe struggle to emerge from a perfect storm of bad loans, bad bets and a deep recession, an alternative approach to business transactions is having a moment in the sun: Islamic finance, based on teachings from the Qur’an.

Some governments, including the United Kingdom and Japan, have begun trying to tap into money from the Middle East by floating debt as sukuk, or Shariah-compliant bonds. At the retail level, Islamic mortgages and other banking products — based on a no-interest equity-pool form of finance — are becoming more popular. Here in Canada, Standard & Poor’s recently set up a Shariah-compliant index that has already led to the proposed creation of the first Islamic ETF in this country.

But as the Islamic finance movement begins to get off the ground, a tug-of-war about how fast this new religious economy should emerge has broken out among those hoping to be players in this market.

The federal government declines to say how many applications it has received from organizations hoping to be the first Canadian institution to set up a licensed Islamic-focused bank in this country. But observers estimate there are about half a dozen applications sitting with the Department of Finance, and some of those asking for consideration are getting impatient with the time it has taken the government to come up with a yes or no.

Steve Watts, a partner with KPMG in Toronto, is involved with one of the applications. (KPMG is also handling another.) He says he’s worried Canada is falling behind other countries in its development of this sector. He points to London, which has decided to be proactive in developing that city as a “centre of excellence” in Islamic finance. “This is the next big shift in retail banking for the Muslim community. Looking to the future, this is going to be great for banks,” says Watts. “What are we waiting for? If this is being done in the rest of the Commonwealth, why can’t it be done here? Why can’t the laws of Canada accommodate this?” A conventional application usually takes up to 12 months; the Islamic applications have been sitting with the government for two to three years.

Watts points out that Islamic finance is one of the fastest-growing sectors in financial services. Authorities have done background checks around the applications; the backing of KPMG helps to ensure the commercial accounting on the applications is up to par. And anyway, despite what some critics argue, the products offered under the Islamic finance banner are not all that unconventional; the techniques used in Islamic finance are the same as or similar to some used at credit unions, in private equity and in venture capital.

Watts argues that the bureaucratic delays are leaving the sector under-regulated. “Mainstream Canadians are protected, but regulation is non-existent in this sector,” he says. “This is about taking something that is currently unregulated and bringing it into the mainstream. We want to show Canadians that they are represented under the regulatory system of Canada.”

Interestingly, the proposals were submitted for approval to the Office of the Superintendent of Financial Institutions, as is typical in such filings. But all the applications were subsequently punted to Finance. What might have held up the approval process? Only four years ago, the Ontario government found itself mired in a debate around accommodating Shariah-based law in provincial courts; the plan was eventually tossed out amid the populist backlash. The federal Conservatives might be hoping to avoid a similar kind of debate, especially given a minority in the House. As well, groups such as the Muslim Canadian Congress, the self-styled voice of moderate Muslims, has criticized the Islamic finance movement, calling it a con job by “Islamists, with backing from Middle Eastern financial institutions and their Western partners,” as one letter to the Canada Mortgage and Housing Corp. put it, intended to scare Muslims into paying more for financial services out of a sense of religious duty.

And others in the Islamic finance sector suggest there is no rush to hand out a banking licence. Among them is Omar Kalair, the president and CEO of UM Financial Inc., a company that offers Islamic mortgages and is proposing a new Islamic ETF. UM Financial doesn’t have a banking licence. It offers its services through an agreement with an existing financial services company, Central 1 Credit Union, which provides capital to UM. That and partnerships with other companies allow it to offer a limited number of mortgages as well as a couple of other services, like insurance, and, more recently, a “prepaid”(interest free) Islamic credit card. But as one of the first movers in this space in Canada, Kalair would like to see more development of the market first, before a stand-alone bank is approved. “The market is not yet ready for this,” he says. “The fact that the big Canadian banks are not yet offering these services suggests that.” Kalair assumes the applications with Finance are mainly offshore Mideast groups hoping to set up shop here.

Nevertheless, the rest of the world is moving quickly. According to a report by Stikeman Elliott LLP, the sector has grown by between 20% and 30% a year since 2001. Watts wants to see Canada catch up to the U.K., which speeded the approval process in Islamic finance on the principle of “no obstacles, but no special favours.” That is, the government won’t stand in the way of the sector just because the word “Islamic” is attached. If the products fit into existing regulations, then banks will get a licence.

Watts calls this an enlightened, rational approach that meshes with western traditions of free markets and religious freedom. The idea that technically sound applications would be held up on any other concern would be to undermine western values. “The bureaucrats can’t have their heads in the sand on this. The applicants are making a business case here — nothing more,” says Watts. “They don’t want any special favours. They just want this considered.”

Those in the world of Islamic finance believe that now is the time to strike. One of the key developments in western finance leading to the current meltdown was the 25-year expansion in consumer credit. Deregulation, the rise of the offshore-shadow banking system, cultural attitudes toward debt — all led to a sharp rise in the amount of debt held by each individual. But as formerly non-creditworthy people were offered mortgages, demand in the economy was artificially expanded as well. That worked like a charm for a while — home prices skyrocketed, the auto industry continued to sell cars at a rapid pace, corporate earnings advanced — but once the credit bubble began to deflate, crisis quickly followed.

Proponents of Islamic finance argue that had its principles been followed, the big crash would have been avoided. Not only are profits from pornography and alcohol banned, but so too are unstable debt levels. That is an idea that may find favour with many in the West, especially in the wake of the recent meltdown. Watts suggests that even non-Muslim Canadians, recognizing the advantages, might at some point hope to access these services, just as some non-Muslim Canadians choose to eat halal. “You don’t have to be Muslim to enjoy the benefits. How many Canadians might want that — invest ethically in a system that isn’t debt-based?” asks Watts.

That possibility might soon be tested in the real world. The federal Department of Finance has confirmed that it recently finished its assessments and sent the applications back to OSFI for normal processing.

The seen and the unseen

The seen and the unseen  © Greeks Rethink

Last summer I made a resolution – not exactly an oath, but a strong resolution – to memorise the last part (the 30th part) of the Noble Qur’an by end of Ramadan.

Now, compared to the daunting task of memorising the whole book achieved by hundreds of thousands of Muslims around the world – most of which aren’t even Arab or don’t even speak Arabic, the task ahead of me seemed a humble one.

Luckily enough, I found myself advancing at a good pace and ended up memorising the 29th part too.

Two Ayas, among the many ayas in this section of the Qur’an that made me think often ever since were the deceivingly simple Ayas 38 and 39 of Surat Al-Haaqqa (The Inevitable):

“So I swear by whatsoever you see, And by whatsoever you don’t see”.

Now, when we humans swear by anything, we intend to give an extra boost of strength to our arguements.

But when Allah, the Creator of the Heavens and the Earth, in all His glory, swears by elements of His own creation, then it is to draw our attention to His glory that is manifest in those elements.

Example? Ayas 74 and 75 of Surat Al-Waqi’a, where Allah (swt) says: “So I swear by the locations of the stars. And verily, that is indeed a great oath, if you but know.”

These two Ayas – though they don’t consist a scientific miracle per se – do draw our attention to a fascinating reality: when we lift our gaze towards the sky on a clear moonless night and see that spectacular view of the stars, what we see is actually zillions of spectacular “video clips” of past events seamlessly merged together!

Only God knows what minute part of the visible heavens is actually still there; since Alpha Centauri – the closest star to us outside our solar system – is 4.37 light-years away. In other words, its light takes 4.37 years to reach us!

On the other hand, the Andromeda Galaxy is one of the farthest objects visible to the naked eye and that is approximately 2.5 million light-years away!

Now back to the two Ayas of Surat Al-Haaqqa…

Consider what a man – any man – could see at the time when the Qur’an was revealed to Prophet Muhammad (in the 7th century)… Pretty much the same as a person living nowadays could see if he were living a primitive life in a remote part of the world with no access to modern technologies.

As little as that may be, it is enough to fascinate a wise person with a reflecting mind.

But now let’s consider just some of the things that we can see nowadays that were unseen in the 7th century:

 Clear images of distant stars and galaxies – thanks to powerful space telescopes.

 The surface of the moon and Mars in detail – thanks to space travel and space probes.

 The Earth itself – as a planet – thanks to developments in the field of aerospace.

 Aerial views of continents, countries, cities and homes – thanks to the development of aeroplanes and reconnaissance satellites.

 Inside views of our own (living) bodies – thanks to endoscopy.

 Extreme close-ups of insects, flowers, organic tissue, cells, crystals, snow flakes, germs, etc. – thanks to light micorscopes.
The list can go on and on. Yet this is nothing but a fraction of “the unseen” (things not seen without the aid of technology).

Thus, we realise that when we take in the full meaning of these two deceivingly simple Ayas and give our minds full rein, we could spend perhaps ages just pondering, wondering and – hopefully – getting humbled by God’s awesome ability to create.

And so we also see that mankind’s “creations” (technological advancements) have only served to enhance the believers’ admiration of God’s own incomparable and immatchable creation – a fact exemplified in the following beautiful Aya (the 11th Aya of Surat Luqman):

“Such is the Creation of Allah. Now show Me what is there that others besides Him have created; nay, but the transgressors are in manifest error!”.

20 questions: Greeks, Muslims and racism

Source:  Ta Nea Newspaper

Translation © Greeks Rethink

 

Board Member of the Muslim Association of Greece, Iman Sotiria Kouvalis is Greek and embraced Islam in 2000, following studies in comparative religion. She is the founder of www.greeksrethink.com, the only meeting on line place of Greek Muslims everywhere, as well as those who are interested to know a little more about Greek Muslims and get possible questions answered.

 

Question 1: How serious is it for a Muslim to rip the Qur’an?

When someone rips the Qur’an, it shows disrespect to the sanctity of God.

Question 2: Do you justify the reaction of the Muslims?

The best way to resolve this matter is through the courts of justice and this is the path we will follow. As for those who react violently, this is contrary to our concept of religion and humanity.

Question 3: Was it politically motivated?

Political groups used isolated pockets of the most distressed immigrants to demonstrate in favour of broader problems, not just the ripped Qur’an.

Question 4: Did these political groups respect the Muslims of Athens?

Just a few immigrants came out with their supporters in the missed march, blackening the image of 10’s of thousands of Muslims who are either Greek citizens or are harmoniously intergrated in the Greek society.

Question 5: Did the Greek authorities respect the Muslims?

In general, they respect the Muslims. The incident with the Qur’an was something that had never happened before, nor was the police officer aware at that time of the seriousness of his action.

Question 6: How can the attack on the Qur’an be repaired?

The police could and still can issue a formal apology to the Muslims of Greece for their error.

Question 7: Are there Muslims who believe the incident was a “war against Islam.”

Any Muslim who tries to act as such on his own accord will be condemned by the majority of Muslims worldwide.

Question 8: How many Muslims live in Greece?

More than 1 million.

Question 9: How many Greeks are Muslims?

Apart from the Greek minority in Thrace, there are many Greeks who have embraced Islam and are either living in Greece or abroad.

Question 10: Why did a Christian woman embrace Islam?

Many Greek women accept islam and they feel liberated. They enjoy all rights given to them by God, including the right to be respected and honoured.

Question 11: What is the role of women in Islam?

Women and men in Islam have equal rights, but different roles. First and foremost is the commitment to God. After that, her primary role is like any woman, to care for her family. Then, if the woman wants, she can study or can be trained to work. Women in Islam are encouraged to study.

Question 12: Compared with Christianity?

Historically, when Islam established women’s rights in 7th century, as the right to property, inheritance etc., such rights were unknown to the world, including Christians.

Question 13: Is the headscarf compulsory or an option?

The headscarf is compulsory as stated clearly in our religion.

Question 14: Why do you wear the headscarf ?

I am happy when I wear headscarf as I obey God’s will. There is great wisdom behind this. I feel liberated, honoured and respected.

Question 15:  Is the burqa obligatory for  a Muslim?

The burqa is a garment worn only in Afghanistan and is not compulsory. Islam requires that women cover their  head, body and hands [arms] with modest clothing. They may wear what they want providing  they respect the initial conditions.

Question 16: Where is the issue of the mosque being stuck ?

In the cogs of bureacracy, lack of interest is given by the government to handle and resolve the matter.

Question 17: Without a mosque which mysteries can’t the Muslims  perform?

Islam has no mysteries in the sense that there are in Christianity. The mosque, however, is the core of Muslim life and a place of tranquility. Without a mosque, a believer can not pray on a Friday which is compulsory and to live a life full of spirituality.

Question 18: Without a Muslim cemetery where can the Muslims be buried?

Either they get buried in their countries of origin which is a  hopelessly a slow and costly process. The Greeks and those who have no homes to be buried, such as the Palestinians,  they get buried in a cemetery of Thrace,  which is also a slow and costly process.

Question 19: Where do marriages and baptisms take place?

In Islam, we have no mysteries such as marriages and baptisms. The name is given to the child at birth. The marriages are either in a register office  if one of the spouses is Greek or in the embassies of the country of origin.

Question 20: Is there  racism against Muslims?

Your everyday Greek citizen has no racisim against his Muslim neighbour.

June 22: Jerusalem event in Athens

Ιερουσαλήμ, Πρωτεύουσα
του Αραβικού Πολιτισμού 2009
H Ευρώπη για την Ιερουσαλήμ και τη Γάζα
Αθήνα 22 Ιουνίου 2009, ώρα 18:30
Ξενοδοχείο Caravel (Β. Αλεξάνδρου 2)

 

Jerusalem the Capital of Arab Culture 2009
Europe for Jerusalem and Gaza
Athens, 22 June 2009, 18:30
Hotel Caravel (2, V. Alexandrou Str.)

Διεθνές Συμπόσιο – International Symposium
Ελληνοπαλαιστινιακή Φιλία – HelenicPalistinian Friendship
Ευρωπαίοι για τα Ιεροσόλυμα – Europeans for Jerusalem

 

For more details about the programme,

download the flyer.

 

Η ομιλία του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στο Κάιρο

Source :Greek Embassy

Read in English

Δημόσιες Δηλώσεις 2009

Νιώθω υπερήφανος που βρίσκομαι στην αιώνια πόλη του Καΐρου, και που φιλοξενούμαι από δύο πολύ αξιόλογα ιδρύματα. Για περισσότερα από χίλια χρόνια το ίδρυμα Al-Azhar λειτουργεί ως φάρος της Ισλαμικής παιδείας, και για περισσότερο από έναν αιώνα το Πανεπιστήμιο του Καΐρου αποτελεί πηγή για την πρόοδο της Αιγύπτου.  Μαζί, και τα δύο ιδρύματα, αντιπροσωπεύετε την αρμονία ανάμεσα στην παράδοση και την πρόοδο.  Είμαι ευγνώμων για τη φιλοξενία σας, καθώς και για τη φιλοξενία του λαού της Αιγύπτου.  Είμαι επίσης υπερήφανος γιατί μεταφέρω σήμερα μαζί μου την καλή διάθεση του Αμερικανικού λαού μαζί με τον  ειρηνικό χαιρετισμό από τις Μουσουλμανικές μειονότητες στη χώρα μου: assalaamu alaykum [«Ειρήνη υμίν».]

Συναντιόμαστε σε μια περίοδο εντάσεως ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τους Μουσουλμάνους σε ολόκληρο τον κόσμο – ένταση η οποία έχει τις ρίζες της στα βάθη της ιστορίας και έξω από τη σημερινή πολιτική επιχειρηματολογία.  Η σχέση μεταξύ Ισλάμ και Δύσης περιλαμβάνει αιώνες συνύπαρξης και συνεργασίας, αλλά και διαμάχες και θρησκευτικούς πολέμους.  Πιο πρόσφατα, η ένταση τροφοδοτήθηκε από την αποικιοκρατία η οποία στέρησε δικαιώματα και ευκαιρίες από πολλούς Μουσουλμάνους, και από τον Ψυχρό Πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου πολλές Μουσουλμανικές χώρες αντιμετωπίζονταν ως απλοί πληρεξούσιοι χωρίς σεβασμό για τις δικές τους βλέψεις.  Επίσης, η σαρωτική αλλαγή που επήλθε από το μοντερνισμό και την παγκοσμιοποίηση, οδήγησε πολλούς Μουσουλμάνους να βλέπουν τη Δύση ως εχθρό των παραδόσεων του Ισλάμ.

Βίαιοι εξτρεμιστές εκμεταλλεύτηκαν αυτές τις εντάσεις σε μια μικρή αλλά ισχυρή Μουσουλμανική μειονότητα.  Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, 2001 και οι συνεχείς προσπάθειες αυτών των εξτρεμιστών να δρουν βίαια εναντίον πολιτών, έχει οδηγήσει πολλούς στη χώρα μου να θεωρούν το Ισλάμ ως αναπόφευκτα εχθρικό, όχι μόνο για την Αμερική και τα Δυτικά κράτη, αλλά και για τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Αυτό έχει καλλιεργήσει ακόμα περισσότερο φόβο και δυσπιστία.

΄Οσο η σχέση μας θα προσδιορίζεται από τις διαφορές μας τόσο θα δίνουμε δύναμη σε όσους επιζητούν το μίσος αντί για την ειρήνη και προωθούν τη διαμάχη αντί για τη συνεργασία, η οποία μόνο μπορεί να βοηθήσει όλους τους ανθρώπους να επιτύχουν δικαίωση και ευημερία.  Ο κύκλος της καχυποψίας και της διχόνιας πρέπει να σταματήσει.

Ήρθα  εδώ να ζητήσω ένα νέο ξεκίνημα ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τους Μουσουλμάνους του κόσμου.   Ένα ξεκίνημα που θα στηρίζεται σε αμοιβαία ενδιαφέροντα και αμοιβαίο σεβασμό. Και ένα ξεκίνημα με βάση την αλήθεια, ότι δηλάδή η Αμερική και το Ισλάμ μπορούν να συνυπάρξουν, και δε χρειάζεται να είναι ανταγωνιστικά.  Αντιθέτως, έχουν κοινά στοιχεία και μοιράζονται κοινές αρχές – αρχές δικαιοσύνης και προόδου, ανεκτικότητας και αξιοπρέπειας προς όλους τους ανθρώπους.
Αντιλαμβάνομαι πως η αλλαγή δεν μπορεί να γίνει μέσα σε μια μέρα. Καμιά ομιλία δεν μπορεί από μόνη της να σβήσει χρόνια δυσπιστίας, και ούτε μπορώ να απαντήσω στο διαθέσιμο χρόνο που μου δίνεται σε όλα τα περίπλοκα ζητήματα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ.  Είμαι ωστόσο πεισμένος πως για να προχωρήσουμε μπροστά πρέπει να λέμε ανοιχτά όσα έχουμε στην καρδιά μας, και τα οποία πολύ συχνά λέγονται μόνο κεκλεισμένων των θυρών.  Πρέπει να υπάρξει συνεχής προσπάθεια να ακούμε ο ένας τον άλλον.  Να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον.  Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον.  Και να αναζητάμε αυτά που μας ενώνουν.  Όπως αναφέρει το Άγιο Κοράνι, «φοβού τω θεώ και αλήθεια λέγειν».  Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω – να είμαι όσο μπορώ πιο ειλικρινής, ταπεινός μπροστά στο δύσκολο δρόμο που έχουμε, και σταθερός στην άποψή μου πως τα ενδιαφέροντα που μοιραζόμαστε ως άνθρωποι είναι πιο ισχυρά από τις δυνάμεις που μας κρατούν μακρυά τον ένα από τον άλλο.
Μέρος αυτής της πεποίθησης έχει τις ρίζες της στις δικές μου εμπειρίες. Είμαι Χριστιανός, αλλά ο πατέρας μου κατάγεται από μια Κενυάτικη οικογένεια που περιλαμβάνει γενεές Μουσουλμάνων.  Ως  παιδί έζησα αρκετά χρόνια στην Ινδονησία και άκουγα το κάλεσμα του Ιμάμη για προσευχή το ξημέρωμα και το σούρουπο.  Ως  νεαρός, εργάστηκα σε κοινότητες του Σικάγου όπου πολλοί έβρισκαν αξιοπρέπεια και γαλήνη μέσα από τη Μουσουλμανική τους πίστη.

Ως φοιτητής ιστορίας, γνωρίζω το χρέος του πολιτισμού προς το Ισλάμ. Το Ισλάμ – σε μέρη όπως το Πανεπιστήμιο Al-Azhar – μεταλαμπάδευσε το φως της εκμάθησης μέσα από τους τόσους αιώνες, προετοιμάζοντας το δρόμο για την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό στην Ευρώπη.  Οι καινοτομίες στις Μουσουλμανικές κοινότητες ανέπτυξαν την άλγεβρα.  Τις μαγνητικές πυξίδες και τα εργαλεία πλοήγησης.  Τη δεξιοτεχία στη γραφή και την εκτύπωση. Τη γνώση για το πως μεταδίδονται και θεραπεύονται οι ασθένειες.  Η Ισλαμική κουλτούρα μας έχει δώσει μαγευτικές αψίδες και επιβλητικά βέλη.  Την αέναη ποίηση και λατρευτή μουσική.  Την εκλεπτυσμένη καλλιγραφία και ήσυχα μέρη για ειρηνικό στοχασμό.  Και μέσα από την ιστορία, το Ισλάμ έχει επιδείξει με λέξεις και πράξεις τη δυνατότηα για θρησκευτική ανεκτικότητα και φυλετική ισότητα.
Γνωρίζω, επίσης, πως το Ισλάμ αποτελεί  μέρος της Αμερικανικής ιστορίας.  Το πρώτο έθνος που αναγνώρισε τη χώρα μου ήταν το Μαρόκο.  Υπογράφοντας τη Συνθήκη της Τρίπολης το 1796, ο δεύτερος μας Πρόεδρος John Adams, έγραψε ότι  «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν χαρακτήρα εχθρικό απέναντι στους νόμους, τη θρησκεία ή την ηρεμία των Μουσουλμάνων». Και από την ίδρυση της χώρας μας, Αμερικανοί Μουσουλμάνοι εμπλούτισαν τις Ηνωμένες Πολιτείες.  Πολέμησαν στους πολέμους μας, υπηρέτησαν σε κυβερνητικές, υπερασπίστηκαν τα πολιτικά δικαιώματα, ίδρυσαν επιχειρήσεις, δίδαξαν στα πανεπιστήμιά μας, διακρίθηκαν στους αθλητικούς χώρους, βραβεύθηκαν με Νόμπελ, κατασκεύασαν το πιο υψηλά μας κτίρια και άναψαν την Ολυμπιακή φλόγα.  Και όταν πρόσφατα ο πρώτος Αμερικανομουσουλμάνος εκλέχτηκε στο Κογκρέσο, ορκίστηκε να υπερασπίζει το Σύνταγμά μας χρησιμοποιώντας το ίδιο Άγιο Κοράνι που ένας από τους Ιδρυτές του Έθνους μας – ο Thomas Jefferson – φύλαγε στην προσωπική του βιβλιοθήκη.

Έτσι λοιπόν, έχω γνωρίσει το Ισλάμ σε τρεις ηπείρους προτού έρθω στην περιοχή όπου πρωτίστως αποκαλύφθηκε.  Αυτή η εμπειρία καθοδηγεί την πεποίθησή μου, πως η συνεργασία ανάμεσα στην Αμερική και το Ισλάμ, πρέπει να βασιστεί μόνο σε όσα στοιχεία χαραχτηρίζουν το Ισλάμ και όχι σε αυτά που δεν το χαρακτηρίζουν.  Και το θεωρώ ως μέρος της ευθύνης μου ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να καταπολεμήσω τα όποια αρνητικά στερεότυπα του Ισλάμ, όπου και αν αυτά εμφανίζονται.

Η ίδια αρχή, ωστόσο, πρέπει να εφαρμοστεί και στις Μουσουλμανικές αντιλήψεις για την Αμερική.   Όπως και οι Μουσουλμάνοι δε χωρούν σε άξεστα στερεότυπα, έτσι και η Αμερική δεν είναι το άξεστο στερεότυπο μια εγωιστικής αυτοκρατορίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποτελέσει μια από τις σπουδαιότερες πηγές προόδου στον κόσμο.  Γεννηθήκαμε μέσα από μια επανάσταση ενάντια μιας αυτοκρατορίας.  Ιδρυθήκαμε στη βάση του ιδανικού όλοι οι άνθρωποι γεννούνται ίσοι, και έχουμε χύσει αίμα και έχουμε πολεμήσει αιώνες για να δώσουμε νόημα σε αυτές τις λέξεις, τόσο εντός των συνόρων μας, και όσο σε όλον τον κόσμο.  Αποτελούμεθα από πολιτισμούς, από κάθε γωνιά της Γης, και είμαστε αφοσιωμένοι σε μια απλή έννοια: «΄Ενας από τους πολλούς».

Πολλά έχουν ειπωθεί για το πως ένας Αφροαμερικανός με το όνομα Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, θα μπορούσε να εκλεχτεί Πρόεδρος.  Αλλά η προσωπική μου ιστορία δεν είναι τόσο μοναδική. Το όνειρο της ίσης ευκαιρίας για όλους δεν έχει πραγματοποιηθεί για όλους στην Αμερική, αλλά η υπόσχεσή του υπάρχει για όσους φτάνουν στις ακτές μας – συμπεριλαμβανομένων και των επτά εκατομμυρίων Αμερικανών Μουσουλμάνων που ζουν στη χώρα μας και απολαμβάνουν χρήματα και εκπαίδευση άνω του μέσου όρου.

Επιπρόσθετα, η ελευθερία στην Αμερική είναι αδιαχώριστη από την ελευθερία του ατόμου να ασκεί τα θρησκευτικά καθήκοντα.  Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει τζαμί σε κάθε πολιτεία της χώρας μου, και περισσότερα από 1.200 τζαμιά εντός των συνόρων μας.  Γι’ αυτό το λόγο η Αμερικανική κυβέρνηση έχει πάει στα δικαστήρια, για να προστατέψει το δικαίωμα των γυναικών και κοριτσιών να φορούν τη μανδήλα, και να τιμωρεί όσους τους το απαγορεύουν.

Ας μην υπάρχει καμιά αμφιβολία: Το Ισλάμ αποτελεί μέρος της Αμερικής.  Και πιστεύω πως η Αμερική κρατά μέσα της την αλήθεια πως ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, κοινωνικής διαστρωμάτωσηςς, όλοι μας μοιραζόμαστε κοινές βλέψεις: Να ζούμε με ειρήνη και ασφάλεια. Να μορφωνόμαστε και  και να εργαζόμαστε με αξιοπρέπεια.  Να αγαπάμε τις οικογένειές μας, τις κοινωνίες μας και τον Θεό μας.  Αυτά τα πράγματα τα μοιραζόμαστε. Αυτά αποτελούν και την ελπίδα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Φυσικά, η αναγνώριση των κοινών μας ανθρωπιστικών αξιών δεν είναι παρά η αρχή του έργου που βρίσκεται ενώπιόν μας.  Οι λέξεις μόνες τους δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των λαών μας. Αυτές οι ανάγκες μπορούν να καλυφθούν μόνο αν δράσουμε τολμηρά τα επόμενα χρόνια.  Και να κατανοήσουμε πως οι προκλήσεις που αντιμετώπίζουμε είναι κοινές, και η αποτυχία να τις αντιμετωπίσουμε θα μας βλάψει όλους.
Μάθαμε από πρόσφατη εμπειρία, πως όταν ένα οικονομικό σύστημα εξασθενεί σε μια χώρα, η ευημερία πλήττεται παντού.  Όταν ένας άνθρωπος προσβάλεται από μια νέα γρίπη,  κινδυνεύουμε όλοι μας.  Όταν ένα κράτος επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ο κίνδυνος μιας πυρηνικής επίθεσης αυξάνεται για όλα τα κράτη.  Όταν βίαιοι εξτρεμιστές δρουν σε μια οροσειρά , κόσμος στην άλλη άκρη του ωκεανού βρίσκεται σε κίνδυνο.  Και όταν αθώοι στη Βοσνία  και στο Νταρφούρ σφαγιάζονται, αυτό αποτελεί κηλίδα στη συλλογική μας συνείδηση. Αυτό σημαίνει να μοιράζεσαι αυτόν τον κόσμο στον 21ο αιώνα.  Τέτοια ευθύνη έχουμε ο ένας προς τον άλλον ως ανθρώπινα όντα.

Τούτο είναι δύσκολη ευθύνη για να την υιοθετήσουμε. Διότι η ανθρώπινη ιστορία είναι συχνά γεμάτη από περιπτώσεις εθνών και φυλών που υποδούλωναν η μία την άλλη για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.  Σε αυτές τις νέες εποχές, όμως, τέτοιες αντιλήψεις αυτοκαταλύονται.  Δεδομένης της αλληλεξάρτησής μας, όποια τάξη πραγμάτων εξυψώνει  μια χώρα ή ομάδα ατόμων πάνω από μία άλλη είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.  Έτσι, ότι και αν νομίζουμε για το παρελθόν, δεν πρέπει να είμαστε αιχμάλωτοί του.  Τα προβλήματά μας πρέπει να αντιμετωπίζονται με συνεργασίες.  Η πρόοδος πρέπει να είναι κοινή.
Αυτό δε συνεπάγεται ότι πρέπει να αγνοούμε τις πηγές που προκαλούν εντάσεις.  Στην πραγματικότητα, το αντίθετο συμβαίνει.  Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτές τις εντάσεις δίκαια.  Και σε αυτό το πνεύμα, επιτρέψτε μου να μιλήσω ξεκάθαρα και όσο πιο απλά μπορώ για διάφορα συγκεκριμένα ζητήματα τα οποία πιστεύω πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε επιτέλους συλλογικά.

Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι ο βίαιος εξτρεμισμός σε όλες του τις μορφές.

Στην Άγκυρα , κατέστησα σαφές πως η Αμερική δεν είναι – και δε θα είναι ποτέ – σε πόλεμο με το Ισλάμ.  Θα αντιμετωπίσουμε, ωστόσο, ανελέητα τους βίαιους εξτρεμιστές που θέτουν την ασφάλειά μας σε μεγάλο κίνδυνο.  Και αυτό διότι απορρίπτουμε το ίδιο πράγμα που απορρίπτουν και οι άνθρωποι όλων των θρησκειών: τη δολοφονία αθώων ανδρών, γυναικών και παιδιών.  Και είναι το ύψιστο χρέος μου ως Πρόεδρος να προστατεύσω τον Αμερικανικό λαό.

Η κατάσταση στο Αφγανιστάν καταδεικνύει τους αμερικανικούς στόχους και την ανάγκη για συνεργασία.  Πριν από περισσότερο από επτά χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες καταδιώξαν την Αλ Κάϊντα και τους Ταλιμπάν με τη βοήθεια μεγάλης διεθνούς υποστήριξης.  Δεν το επιλέξαμε, ήταν ανάγκη να το κάνουμε.  Γνωρίζω ότι κάποιοι αμφισβητούν και άλλοι δικαιολογούν την 11 Σεπτεμβρίου.   Αλλά ας είμαστε ωστόσο ξεκάθαροι: Η Αλ Κάϊντα σκότωσε περίπου 3.000 άτομα εκείνη την ημέρα.  Τα θύματα ήταν αθώοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά από την Αμερική και από πολλά άλλα κράτη που ποτέ τους δεν έβλαψαν κανέναν.  Παρ’ όλα αυτά η Αλ Κάϊντα επέλεξε να τους δολοφονήσει ανελέητα, ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση και ακόμα και σήμερα  δηλώνει την αποφασιστικότητά της να σκοτώνει μαζικά.  Έχουν συνεργούς σε πολλές χώρες και προσπαθούν να διευρύνουν την ακτίνα δράση τους.  Αυτά δεν είναι γνώμες προς συζήτηση,  είναι γεγονότα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν.
Μη βγάζετε λάθος συμπεράσματα: δε θέλουμε να διατηρήσουμε τα στρατεύματά μας στο Αφγανιστάν.  Δεν επιδιώκουμε στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή.  Είναι επίπονο για την Αμερική να θρηνεί την απώλεια νέων ανδρών και γυναικών.  Είναι πολυέξοδο και πολιτικά δύσκολο να συνεχίσουμε αυτόν τον πόλεμο.  Με μεγάλη χαρά θα φέρναμε και τον τελευταίο στρατιώτη πίσω στην πατρίδα, εάν είμασταν βέβαιοι πως δεν υπάρχουν βίαιοι εξτρεμιστές στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, αποφασισμένοι να σκοτώσουν όσους περισσότερους Αμερικανούς μπορούν.  Τούτο, όμως, δεν ισχύει  ακόμα.

Γι’ αυτόν το λόγο συνεργαζόμαστε με ένα συνασπισμό 46 χωρών.  Και παρ’ όλα τα έξοδα, η δέσμευση της Αμερικής δε θα εξασθενήσει.  Πράγματι, κανένας μας δε θα πρέπει να ανέχεται τέτοιους εξτρεμιστές.  Έχουν κάνει πολλές δολοφονίες σε πολλές χώρες.  Έχουν σκοτώσει ανθρώπους διαφορετικών θρησκειών, και τα περισσότερα θύματα είναι Μουσουλμάνοι.  Οι πράξεις τους είναι ασυμβίβαστες με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την πρόοδο των χωρών και το ίδιο το  Ισλάμ.  Το Άγιο Κοράνι διδάσκει πως όποιος σκοτώνει έναν αθώο, είναι σαν να έχει σκοτώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα.  Και όποιος σώζει έναν άνθρωπο, είναι σαν να έχει σώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα.  Η διηνεκής πίστη ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων είναι πολύ πιο μεγάλη από το στενόμυαλο μίσος των λίγων.  Το Ισλάμ δεν αποτελεί μέρος του προβλήματος για την αντιμετώπιση του βίαιου εξτρεμισμού – αποτελεί ουσιαστικό μέρος στην προώθηση της ειρήνης.

Γνωρίζουμε επίσης πως μόνο με στρατιωτική δύναμη δεν πρόκειται να λυθούν τα προβλήματα στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.  Γι’ αυτό σκοπεύουμε να επενδύσουμε 1.5 δισεκατομμύριο δολλάρια κάθε χρόνο, για τα προσεχή πέντε χρόνια, και να συνεργαστούμε με τους Πακιστανούς για την κατασκευή σχολείων, νοσοκομείων, δρόμων και επιχειρήσεων, και να επενδύσουμε  εκατοντάδες εκατομμύρια για να βοηθήσουμε τους εκτοπισμένους από τις οικίες τους.  Γι’ αυτό θα δώσουμε περισσότερα από 2.8 δισεκατομμύρια δολλάρια για να βοηθήσουμε τους Αφγανούς να αναπτύξουν την οικονομία τους και να παρέχουν υπηρεσίες στις οποίες θα μπορούν να στηριχτούν οι άνθρωποι.

Επιτρέψτε μου να απευθύνω και το θέμα του Ιράκ. Σε αντίθεση με το Αφγανιστάν, ο πόλεμος στο  Ιράκ ήταν πόλεμος επιλογής, κάτι που προκάλεσε ισχυρές διαφωνίες στη χώρα μου και σε όλον τον κόσμο.  Αν και πιστεύω πως ο Ιρακινός λαός  είναι πλέον σε πολύ καλύτερη μοίρα  χωρίς την τυραννία του Σαντάμ Χουσσεΐν, πιστεύω επίσης, πως τα γεγονότα με το Ιράκ υπενθύμισαν στην Αμερική την ανάγκη χρήσης διπλωματίας με διεθνείς ομοφωνίες για την επίλυση των προβλημάτων όποτε αυτό είναι δυνατό.  Μπορούμε πράγματι να ανατρέξουμε και στις δηλώσεις του Thomas Jefferson ο οποίος είπε: «Ελπίζω πως η σοφία μας θα αναπτύσσεται παράλληλα με την ισχύ μας, και θα μας διδάξει πως όσο λιγότερο χρησιμοποιούμε τη δύναμή μας, τόσο το καλύτερο».

Σήμερα η Αμερική έχει μια διπλή ευθύνη: Να βοηθήσει το Ιράκ να χτίσει ένα καλύτερο μέλλον – και να αφήσει το Ιράκ στους Ιρακινούς. Το ξεκαθάρισα στον Ιρακινό λαό ότι δεν επιδιώκουμε να κρατήσουμε βάσεις ούτε έχουμε καμμία απαίτηση στην επικράτεια ή τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές.  Η κυριαρχία του Ιράκ είναι δική του.  Με αυτή τη λογική διέταξα την αποχώρηση των μεραρχιών μάχης μέχρι τον επόμενο Αύγουστο.  Με αυτή τη λογική θα τιμήσουμε τη συμφωνία μας με τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ιράκ και θα  αποσύρουμε τις μονάδες μάχης από τις Ιρακινές πόλεις  μέχρι τον Ιούλιο και όλους τους στρατιώτες μας από το Ιράκ έως το 2012.  Θα βοηθήσουμε το Ιράκ να εκπαιδεύσει τις Δυνάμεις  Ασφαλείας του και να αναπτύξει την οικονομία του.  Αλλά θα στηρίξουμε ένα ασφαλές και ενωμένο Ιράκ ως εταίροι και ποτέ ως προστάτες.

Και τέλος, όπως η Αμερική δεν μπορεί ποτέ να ανεχθεί βία εκ μέρους των εξτρεμιστών, δεν πρέπει ποτέ να αλλάξουμε τις αρχές μας.  Η 11η Σεπτεμβρίου υπήρξε ένα τεράστιο τραύμα στη χώρα μας.  Ο φόβος και ο θυμός που προκάλεσε ήταν κατανοητός, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μας οδήγησε σε πράξεις αντίθετες με τα ιδεώδη μας.  Αναλαμβάνουμε συγκεκριμένες δράσεις προκειμένου να αλλάξουμε πορεία.  Έχω απαγορεύσει ανενδοίαστα τη χρήση βασανιστηρίων από τις ΗΠΑ, και διέταξα το κλείσιμο της φυλακής στο Γκουαντάναμο μέχρι τις αρχές του επόμενου χρόνου.

Η Αμερική λοιπόν θα υπερασπίσει τον εαυτό της με σεβασμό στην κυριαρχία των κρατών και το δίκαιο.  Και θα το κάνουμε αυτό σε συνεργασία με τις Μουσουλμανικές κοινότητες που είναι επίσης υπό απειλή.  Όσο πιό γρήγορα απομονωθούν οι εξτρεμιστές και δεν γίνονται αποδεκτοί στις Μουσουλμανικές κοινότητες τόσο πιο σύντομα θα είμαστε όλοι ασφαλέστεροι.

Η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή εντάσεων που πρέπει να συζητήσουμε είναι η κατάσταση ανάμεσα στους Ισραηλινούς τους Παλαιστινίους και τον Αραβικό κόσμο.

Οι ισχυροί δεσμοί της Αμερικής με το Ισραήλ είναι γνωστοί.  Οι δεσμοί αυτοί είναι άρρηκτοι.  Βασίζονται σε πολιτιστικές και ιστορικές σχέσεις, και η αναγνώριση του πόθου για μια Ισραηλινή πατρίδα είναι βαθειά ριζωμένη σε μια τραγική ιστορία που δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί.

Σε ολόκληρο τον κόσμο ο Εβραϊκός λαός  κυνηγήθηκε για αιώνες και ο αντι-Σημιτισμός στην Ευρώπη κορυφώθηκε από ένα Ολοκαύτωμα χωρίς προηγούμενο. Αύριο θα επισκεφθώ το Μπούχενβαλντ, που ήταν μέρος ενός δικτύου στρατοπέδων όπου οι Εβραίοι εξοντώθηκαν μέσα από σκλαβιά, βασανιστήρια, τουφεκισμούς και θαλάμους αερίων από το Τρίτο Ράιχ.  Έξι εκατομμύρια Εβραίων σκοτώθηκαν – περισσότεροι από ολόκληρο το σημερινό πληθυσμό του Ισραήλ.  Η άρνηση αυτού του γεγονότος είναι αβάσιμη, και πλήρης άγνοιας και μίσους.  Το να απειλεί κάποιος το Ισραήλ με αφανισμό – ή να επαναλαμβάνει στερεότυπα περί Εβραίων – είναι μεγάλο λάθος, και απλώς καταφέρνει να ξυπνά στους Ισραηλινούς  τις πιό επίπονες μνήμες και να εμποδίζει την ειρήνη που οι λαοί της περιοχής αξίζουν.

Από την άλλη πλευρά, αναντίλεκτα, οι Παλαιστίνιοι – Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί – υπέφεραν στην επιδίωξη απόκτησης πατρίδας.  Για περισσότερα από 60 χρόνια άντεξαν τον πόνο του εκτοπισμού.  Πολλοί περιμένουν σε στρατόπεδα προσφύγων στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα, και τις γειτονικές περιοχές για μια ζωή με ειρήνη και ασφάλεια που ποτέ δεν μπόρεσαν να ζήσουν.  Υποφέρουν τις καθημερινές ταπεινώσεις – μικρές και μεγάλες – που συνοδεύουν την κατοχή.  Δεν πρέπει λοιπόν να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία:  Η κατάσταση του Παλαιστινιακού λαού είναι απαράδεκτη.  Η Αμερική δεν θα γυρίσει την πλάτη της στη νόμιμη επιδίωξη των Παλαιστινίων για αξιοπρέπεια, ίσες ευκαιρίες, και ένα δικό τους κράτος.

Για δεκαετίες επικρατεί στασιμότητα:  Δύο λαοί με νόμιμες επιδιώξεις, ο καθένας με μια ιστορία πόνου που κάνει το συμβιβασμό να τους ξεφεύγει.  Είναι εύκολο για τους Παλαιστινίους να δείξουν ως υπεύθυνους για τον εκτοπισμό που προκάλεσε η δημιουργία του κράτους Ισραήλ, και για τους Ισραηλινούς να δείξουν ως υπεύθυνους τη συνεχή εχθρότητα και τις επιθέσεις κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ιστορίας του, και μέσα από τα σύνορά του και από το εξωτερικό.  Αλλά αν δούμε τη διαμάχη αυτή από τη μία ή την άλλη πλευρά, θα είμαστε τυφλοί για την αλήθεια:  η μόνη λύση είναι να εκπληρωθούν οι επιδιώξεις και των δύο πλευρών μέσα από τη δημιουργία δύο κρατών, όπου οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα ζουν με ειρήνη και ασφάλεια.

Αυτό είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ, της Παλαιστίνης, της Αμερικής, και ολόκληρου του κόσμου. Για αυτό τον λόγο σκοπεύω να επιδιώξω προσωπικά αυτό το αποτέλεσμα με όλη την υπομονή και δεύσμευση που απαιτεί το καθήκον αυτό.  Οι υποχρεώσεις στις οποίες συμφώνησαν τα μέρη μέσα από τον Οδικό Χάρτη είναι ξεκάθαρες.  Για να έρθει η ειρήνη, είναι καιρός για αυτούς – και όλους εμάς – να αρθούμε στο ύψος των ευθυνών μας.

Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να εγκαταλείψουν τη βία. Η αντίσταση με βία και αφαίρεση ζωής είναι λάθος και δεν κερδίζει.  Για αιώνες, οι μαύροι στην Αμερική υπέφεραν το μαστίγιο ως σκλάβοι και την ταπείνωση μέσω των φυλετικών διακρίσεων.  Αλλά δεν ήταν η βία που κέρδισε πλήρη και ίσα δικαιώματα.  Ήταν η ειρηνική και αποφασιστική επιμονή στα ιδεώδη που βρίσκονται στο κέντρο της ίδρυσης της Αμερικής.  Η ίδια ιστορία μπορεί να λεχθεί από ανθρώπους από τη Νότιο Αφρική μέχρι τη Νότια Ασία, και από την Ανατολική Ευρώπη μέχρι την Ινδονησία.  Είναι μια ιστορία με μιά απλή αλήθεια:  ότι η βία είναι αδιέξοδη.  Δεν αποτελεί ούτε θάρρος ούτε δύναμη το να εκτοξεύει  κάποιος πυραύλους εναντίον παιδιών που κοιμούνται ή να ανατινάζει γυναίκες σε λεωφορεία.  Έτσι δεν κερδίζεται η ηθική εξουσία, έτσι προδίδεται.

Τώρα είναι καιρός για τους Παλαιστίνιους να επικεντρώσουν την προσοχή τους στο τι μπορούν να οικοδομήσουν.  Η Παλαιστινιακή Αρχή πρέπει να αναπτύξει τη δυνατότητά της να κυβερνήσει, με θεσμούς που υπηρετούν τις ανάγκες του λαού της.  Η Χαμάς πράγματι απολαμβάνει τη στήριξη μερικών Παλαιστινίων, αλλά έχει και ευθύνες.  Αν θέλει  να παίξει ρόλο στη δικαίωση των Παλαιστινιακών επιδιώξεων, και να ενώσει τον Παλαιστινιακό λαό, η Χαμάς πρέπει να βάλει τέλος στη βία, να αναγνωρίσει τις προηγούμενες συμφωνίες, και να αναγνωρίσει το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει.

Παράλληλα, οι Ισραηλινοί πρέπει να αποδεχθούν ότι, όπως δεν μπορεί να αρνηθεί κάποιος το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει, με τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί να αρνηθεί κάποιος το ίδιο δικαίωμα στην Παλαιστίνη.  Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποδέχονται τη νομιμότητα της συνέχισης του Ισραηλινού εποικισμού.  Η δημιουργία των οικισμών αυτών παραβιάζει προηγούμενες συμφωνίες και υπονομεύει τις προσπάθειες για την επίτευξη της ειρήνης.  Είναι καιρός η δημιουργία οικισμών να σταματήσει.

Το Ισραήλ πρέπει επίσης να αρθεί στο ύψος των υποχρεώσεών του για να διασφαλίσει ότι οι Παλαιστίνιοι θα μπορούν να ζουν, να εργάζονται, και να αναπτύσσουν την κοινωνία τους. Και καθώς αυτό αφανίζει Παλαιστινιακές οικογένειες, η συνέχιση της ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα δεν υπηρετεί την ασφάλεια του Ισραήλ – αλλά ούτε και η έλλειψη ευκαιριών στη Δυτική Όχθη.  Η πρόοδος στην καθημερινή ή ζωή του Παλαιστινιακού λαού πρέπει να είναι μέρος του δρόμου προς την ειρήνη, και το Ισραήλ πρέπει να πάρει ξεκάθαρα μέτρα προκειμένου να καταστήσει τέτοια πρόοδο δυνατή.

Τέλος, τα Αραβικά κράτη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η Αραβική Ειρηνική Πρωτοβουλία υπήρξε ήταν μια σημαντική αρχή αλλά όχι το τέλος της ευθύνης τους.  Η Ισραηλινοπαλαιστινιακή διαμάχη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται πια για να περισπά την προσοχή των λαών Αραβικών κρατών από άλλα προβλήματα.  Αντίθετα, πρέπει να αποτελέσει αιτία για δράση προκειμένου να βοηθήσει τους Παλσιστινίους να αναπτύξουν τους θεσμούς που θα στηρίξουν το κράτος τους, να αναγνωρίσουν τη νομιμότητα του Ισραήλ, και να επιλέξουν την πρόοδο από τις αυτοκαταστροφικές εμμονές στο  παρελθόν.

Η Αμερική θα προσαρμόζει την πολιτική της με εκείνη όσων επιδιώκουν την ειρήνη και λένε δημόσια αυτό που λένε στους Ισραηλινούς, τους Παλαιστίνιους και τους Άραβες  ιδιαιτέρως.  Δεν μπορούμε να επιβάλουμε την ειρήνη.  Αλλά, ιδιωτικώς πολλοί Μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν ότι το Ισραλήλ δεν πρόκειται να φύγει.  Με την ίδια λογική πολλοί Ισραηλινοί αναγνωρίζουν την ανάγκη ενός Παλαιστινιακού κράτους.  Είναι καιρός να αναλάβουμε δράση πάνω σε αυτά που όλοι ξέρουν ότι είναι αλήθεια.
Πολύ δάκρυα και αίμα χύθηκε.  Όλοι μας έχουμε ευθύνη να εργασθούμε για την ημέρα που οι μητέρες Ισραηλινών και Παλαιστινίων θα μπορούν να βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν χωρίς φόβο, όταν οι Άγιοι Τόποι των τριών μεγάλων θρησκειών θα είναι ο τόπος της ειρήνης που ο Θεός σχεδίαζε, όταν η Ιερουσαλήμ θα προσφέρει ασφαλή και διαρκή εστία σε Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους για πάντα, και θα είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά του Αβραάμ θα μπορούν να συναναστρέφονται ειρηνικά όπως στην ιστορία του  Ίσρα, όταν ο Μωυσής, ο Ιησούς, και ο Μωάμεθ (η ειρήνη να είναι μαζί τους) προσευχόντουσαν μαζί.

Η τρίτη πηγή έντασης είναι το κοινό μας συμφέρον για τα δικαιώματα και τις ευθύνες των κρατών στα πυρηνικά όπλα.

Αυτό το θέμα είναι πηγή εντάσεων ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.  Για χρόνια το Ιράν έχει ορίσει τον εαυτό του, εν μέρει λόγω της αντίθεσής του με τη χώρα μου – και πράγματι υπάρχει μια ταραχώδης ιστορία ανάμεσά μας.  Εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιξαν ρόλο στην ανατροπή μιάς δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Ιράν.  Μετά την επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης, το Ιράν έπαιξε ρόλο σε πράξεις αρπαγής ομήρων και βίας εναντίον Αμερικανών στρατιωτών και πολιτών.  Η ιστορία αυτή είναι γνωστή.  Αντί να μένουμε παγιδευμένοι στο παρελθόν, ξεκαθάρισα στους ηγέτες και το λαό του Ιράν ότι η χώρα μου είναι έτοιμη να προχωρήσει.  Το ερώτημα τώρα είναι όχι σε τι αντιτίθεται το Ιράν, αλλά τι μέλλον επιθυμεί να κτίσει.

Θα είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε δεκαετίες δυσπιστίας, αλλά θα προχωρήσουμε με θάρρος, ήθος, και αποφασιστικότητα. Θα υπάρξουν πολλά θέματα να συζητήσουμε μεταξύ των χωρών μας, και είμαστε πρόθυμοι να προχωρήσουμε χωρίς προϋποθέσεις στη βάση αμοιβαίου σεβασμού.  Είναι όμως ξεκάθαρο σε όλους τους εμπλεκόμενους ότι σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, έχουμε φθάσει σε ένα αποφασιστικό σημείο.  Δεν έχει σχέση απλά με τα συμφέροντα της Αμερικής.  Έχει να κάνει με την παρεμπόδιση ενός ανταγωνισμού εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή που θα μπορούσε να οδηγήσει την περιοχή και τον κόσμο σε ένα εξαιρετικά  επικίνδυνο μονοπάτι.

Αντιλαμβάνομαι εκείνους που διαμαρτύρονται ότι κάποιες χώρες έχουν όπλα και άλλες όχι.  Καμμία χώρα από μόνη της δεν μπορεί να αποφασίζει ποιές χώρες θα έχουν πυρηνικά όπλα.  Είναι για αυτό τον λόγο που ξανατόνισα τη δέσμευση της Αμερικής να επιδιώξει έναν κόσμο στον οποίο καμμία χώρα δεν θα έχει πυρηνικά όπλα.  Και οποιαδήποτε χώρα – του Ιράν περιλαμβανομένου – θα πρέπει να έχει το δικαίωμα της πρόσβασης στην ειρηνική πυρηνική ενέργεια εφ’οσον συμμορφώνεται με τις υποχρεώσεις της στα πλαίσια της Συνθήκης Μη Διασποράς.  Αυτή η δέσμευση είναι στην καρδιά της Συνθήκης, και πρέπει να τηρείται από όλους συμμετέχουν σ’ αυτήν.  Και είμαι αισιόδοξος ότι όλες οι χώρες της περιοχής μπορούν να μοιρασθούν αυτό τον στόχο.

Το τέταρτο θέμα που θα αναπτύξω είναι η δημοκρατία.
Γνωρίζω ότι υπήρξε δημόσια αντιπαράθεση σχετικά με την προώθηση της δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια, και μεγάλο μέρος της συνδέεται με τον πόλεμο στο Ιράκ.  Θα είμαι λοιπόν σαφής:  Κανένα σύστημα διακυβέρνησης ούτε μπορεί ούτε πρέπει να επιβλάλλεται από μιά χώρα σε άλλη.

Αυτό, όμως,  δε μειώνει τη δέσμευσή μου σε κυβερνήσεις που εκπροσωπούν τη θέληση των λαών.  Κάθε χώρα δίνει ζωή στην αρχή αυτή με το δικό της τρόπο, με βάση τις παραδόσεις  του λαού της.  Η Αμερική δεν θεωρεί ότι ξέρει τι είναι κατάλληλο για τους άλλους, με τον ίδιο τρόπο που δεν θα προδίκαζε το αποτέλεσμα μιας ειρηνικής εκλογής.  Έχω όμως μια ανυποχώρητη πίστη ότι όλοι οι άνθρωποι επιθυμούν ορισμένα πράγματα: τη δυνατότητα να εκφράζουν τη γνώμη τους και να έχουν λόγο στον τρόπο διακυβέρνησής τους;  Εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου, και την ισότιμη απονομή δικαιοσύνης;  Μια κυβέρνηση που είναι διαφανής και δεν κλέβει τον λαό; Την ελευθερία να ζη κάποιος με τον τρόπο που επιλέγει.  Αυτές δεν είναι απλώς αμερικανικές ιδέες, είναι ανθρώπινα δικαιώματα και γι’ αυτό θα τα στηρίξουμε παντού.

Δεν υπάρχει άμεσος τρόπος να πραγματοποιήσουμε αυτή την υπόσχεση.  Αυτό όμως είναι ξεκάθαρο:  οι κυβερνήσεις που προστατεύουν αυτά τα δικαιώματα είναι τελικά πιό σταθερές, πετυχημένες και ασφαλείς.  Η καταπίεση των ιδεών ποτέ δεν πέτυχε να τις εκδιώξει.  Η Αμερική σέβεται το δικαίωμα όλων των ειρηνικών φωνών που σέβονται τον νόμο να ακουσθούν σε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμη και αν εμείς διαφωνούμε μαζί τους.  Και θα καλοδεχτούμε οποιαδήποτε εκλεγμένη κυβέρνηση, εφόσον κυβερνά με σεβασμό προς όλους τους πολίτες της.

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι σημαντικό διότι υπάρχουν κάποιοι που διακηρύσσουν τη δημοκρατία μόνο όταν χάσουν την εξουσία.  Όσο βρίσκονται στην εξουσία είναι αδίστακτοι καταπιεστές των δικαιωμάτων των άλλων.  Ανεξάρτητα από τον τόπο, η κυβέρνηση για τον λαό από τον λαό θέτει ένα μοναδικό κριτήριο για όλους όσους βρίσκονται στην εξουσία:  πρέπει κάποιος να διατηρεί την εξουσία με συναίνεση, όχι με καταναγκασμό; Πρέπει να σέβεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, και να συμμετέχει με πνεύμα ανοχής και συμβιβασμού;  Πρέπει να βάζει τα συμφέροντα του λαού και της πολιτικής διαδικασίας πάνω από το κόμμα.  Χωρίς αυτά τα συστατικά, οι εκλογές από μόνες τους δεν φτιάχνουν την πραγματική δημοκρατία.

Το πέμπτο θέμα που θα ήθελα να αναπτύξω είναι η θρησκευτική ελευθερία.

Το Ισλάμ έχει μια περήφανη παράδοση ανοχής.  Το βλέπουμε στην ιστορία της Ανδαλουσίας και της Κόρδοβας κατά την Ιερά Εξέταση.  Το είδα από πρώτο χέρι σαν παιδί στην Ινδονησία, όπου θρησκευόμενοι Χριστιανοί ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα ελεύθερα σε μια κατά κύριο λόγο Μουσουλμανική χώρα.  Αυτό είναι το πνεύμα που χρειαζόμαστε σήμερα.  Άνθρωποι σε κάθε χώρα πρέπει να είναι ελεύθεροι να επιλέγουν και να ασκούν την πίστη της επιλογής τους με βάση το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή τους.  Αυτή η ανοχή είναι απαραίτητη για να ευημερήσει η θρησκεία, αλλά οι προκλήσεις είναι πολλές και εκφράζονται με διάφορους τρόπους.

Μεταξύ ορισμένων Μουσουλμάνων υπάρχει μια ανησυχητική τάση να μετρά κανείς την πίστη κάποιου ανάλογα με το βαθμό απόρριψης εκείνης κάποιου άλλου.  Πρέπει να υπεραμυνθούμε του πλούτου της θρησκευτικής πολυσυλλεκτικότητας – είτε πρόκειται για τους Μαρωνίτες στον Λίβανο, ή τους Κόπτες στην Αίγυπτο.  Και οι διαχωριστικές γραμμές πρέπει να σβήσουν ανάμεσα στους Μουσουλμάνους, καθώς η διαίρεση σε Σουνίτες και Σιίτες οδήγησαν σε τραγική βία, ειδικά στο Ιράκ.
Η θρησκευτική ελευθερία είναι ουσιαστική για την ικανότητα συμβίωσης των ανθρώπων. Πρέπει πάντα να εξετάζουμε  τρόπους ώστε να την προστατεύουμε.  Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ  οι νόμοι για φιλανθρωπικές δωρεές εγείρουν δυσκολίες στην εκπλήρωση των θρησκευτικών καθηκόντων των Μουσουλμάνων.  Γι’αυτό το λόγο έχω σκοπό να συνεργαστώ με τους Μουσουλμάνους  της Αμερικής  έτσι ώστε να μπορούν να εκπληρώσουν το τάμα τους (zakat).

Επίσης, είναι σημαντικό για τις χώρες της Δύσης να αποφεύγουν να θέτουν εμπόδια στην εξάσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων των Μουσουλμάνων πολιτών τους όπως αυτοί επιθυμούν – παραδείγματος χάριν, επιβάλλοντας την ενδυμασία που μία Μουσουλμάνα πρέπει να φέρει.  Δεν πρέπει να συγκαλύπτουμε την εχθρότητα προς οποιαδήποτε θρησκεία με πρόσχημα τον φιλελευθερισμό.

Στη πραγματικότητα, η θρησκεία θα πρέπει να μας φέρνει κοντά.  Γι’αυτό το λόγο δημιουργούμε προγράμματα στην Αμερική που φέρνουν κοντά Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους.  Γι’αυτό το λόγο καλωσορίζουμε προσπάθειες όπως αυτή του Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας Αμπντάλα για διαθρησκευτικό διάλογο και την ηγεσία της Τουρκίας στη Συμμαχία των Πολιτισμών.  Σ’όλο το κόσμο, μπορούμε να μετατρέψουμε το διάλογο σε διαθρησκευτική υπηρεσία, ώστε οι γέφυρες μεταξύ ανθρώπων να οδηγήσουν σε πράξεις – είτε για τη καταπολέμηση της ελονοσίας στην Αφρική, είτε για την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας μετά σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών.

Το έκτο θέμα για το οποίο θα μιλήσω είναι τα δικαιώματα των γυναικών.
Γνωρίζω ότι υπάρχει μία δημόσια συζήτηση γύρω απ’αυτό το θέμα.  Απορρίπτω την άποψη μερικών στη Δύση ότι μια γυναίκα που αποφασίζει να καλύψει το κεφάλι της είναι λιγότερο ίση.  Πιστεύω όμως ότι αν στερήσουμε σε μια γυναίκα τη μόρφωση της στερούμε και την ισότητα.  Και δεν είναι τυχαίο πως χώρες όπου οι γυναίκες είναι μορφωμένες  έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες ευημερίας.

Για να είμαι ξεκάθαρος:  το θέμα της ισότητας των γυναικών δεν είναι καθόλου απλώς θέμα του Ισλάμ.   Η Τουρκία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και η Ινδονησία είναι χώρες με Μουσουλμανική πλειοψηφία που είδαμε να να εκλέγουν γυναίκες ως ηγέτες.  Παράλληλα ο αγώνας των γυναικών για ισότητα συνεχίζεται σε διάφορους τομείς στην Αμερική όπως και σε πολλές χώρες παγκοσμίως.

Οι κόρες μας μπορούν να συνεισφέρουν στη κοινωνία όπως ακριβώς και οι γιοί μας, και η κοινή μας ευημερία θα αναπτυχθεί αν επιτρέψουμε σε όλη την ανθρωπότητα-άνδρες και γυναίκες- να αναπτύξουν όλες τις δυνατότητές τους.  Δεν πιστεύω πως οι γυναίκες πρέπει να κάνουν τις ίδιες επιλογές με τους άνδρες για να είναι ίσες, και σέβομαι τις γυναίκες που επιλέγουν παραδοσιακούς ρόλους για τη ζωή τους.  Αυτή όμως πρέπει να είναι δική τους επιλογή.  Γι’αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεργασθούν με οποιαδήποτε χώρα με Μουσουλμανική πλειοψηφία ώστε να υποστηρίξουν την επέκταση της μόρφωσης για τα κορίτσια, και να βοηθήσουν νέες γυναίκες να βρουν απασχόληση μέσω μικρο-δανείων που βοηθούν τους ανθρώπους πραγματοποιήσουν τους στόχους τους.
Τέλος, θέλω να μιλήσω για την οικονομική ανάπτυξη και τις ευκαιρίες.
Γνωρίζω πως για πολλούς, το πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης είναι αμφιλεγόμενο.  Το διαδίκτυο και η τηλεόραση μπορούν να προσφέρουν γνώση και πληροφορία, αλλά επίσης και επιθετική σεξουαλικότητα και βία χωρίς λόγο.  Το εμπόριο μπορεί να αποφέρει νέο πλούτο και ευκαιρίες, καθώς επίσης και τεράστια αναστάτωση και κοινωνικές αλλαγές.  Σε όλα τα κράτη- συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου- η αλλαγή αυτή μπορεί να προκαλεί φόβο.  Φόβο γιατί λόγω του νεωτερισμού θα χάσουμε τον έλεγχο στις οικονομικές μας επιλογές, στη πολιτική μας,  και το σπουδαιότερο την ταυτότητα μας-αυτά τα πράγματα που για τα οποία νοιαζόμαστε περισσότερο για τις κοινότητες, τις οικογένειες, τις παραδόσεις μας και την πίστη μας.

Επίσης γνωρίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την πρόοδο. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν αντιφάσεις μεταξύ της ανάπυξης και της παράδοσης.  Χώρες όπως η Ιαπωνία και η Βόρειος Κορέα αναπτύσσουν τις οικονομίες διατηρώντας παράλληλα την ξεχωριστή κουλτούρα τους.  Το ίδιο ισχύει για την εκπληκτική πρόοδο στα κράτη με Μουσουλμανικές πλειοψηφίες από την Κουάλα Λουμπούρ στο Ντουμπάι.  Στα αρχαία χρόνια και στην εποχή μας, οι Μουσουλμανικές κοινότητες ήταν στο προσκήνιο των νεωτερισμών και της παιδείας.

Αυτό είναι σημαντικό διότι καμμία στρατηγική ανάπτυξης δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σ’ότι παράγει η γη, ούτε μπορεί να είναι βιώσιμη όταν νέοι άνθρωποι είναι άνεργοι.  Πολλά κράτη του Κόλπου απολαμβάνουν ευημερία και πλούτο λογω του πετρελαίου, και κάποια αρχίζουν να επικεντρώνονται σε ευρύτερη  ανάπτυξη. Αλλά όλοι μας πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η εκπαίδευση και οι καινοτομίες θα είναι το νόμισμα του 21ου αιώνα, και σε πάρα πολλές Μουσουλμανικές κοινωνίες υπάρχει έλλειμα σ’αυτούς τους τομείς.  Δίνω έμφαση σε τέτοιες επενδύσεις στη χώρα μου.  Και ενω η Αμερική στο παρελθόν επικέντρωσε την προσοχή της στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο σε αυτή την περιοχή του κόσμου, τώρα ψάχνουμε για μία πιό ευρεία εμπλοκή.

Στην εκπαίδευση, θα επεκτείνουμε τα προγράμματα ανταλλαγών, θα αυξήσουμε τις υποτροφίες, σαν αυτή που έφερε τον πατέρα μου στην Αμερική, και παράλληλα θα ενθαρρύνουμε  περισσότερους Αμερικανούς να σπουδάσουν σε Μουσουλμανικές κοινότητες.  Θα φέρουμε επίσης ξεχωριστούς Μουσουλμάνους φοιτητές σε επαφή με ευκαιρίες για μαθητεία στην Αμερική, θα επενδύσουμε στην εκπαίδευση μέσω διαδικτύου για δασκάλους και μαθητές απ’ όλο το κόσμο, και θα δημιουργήσουμε ένα νέο δίκτυο επικοινωνίας ώστε να μπορεί ο έφηβος από το Κάνσας να επικοινωνεί άμεσα με τον έφηβο στο Κάιρο.

Στην οικονομική ανάπτυξη, θα δημιουργήσουμε ένα καινούργιο σώμα από εθελοντές επιχειρηματίες με ομολόγους τους στις χώρες με Μουσουλμανικές πλειοψηφίες.  Επίσης θα φιλοξενήσω φέτος μια «Συνάντηση Κορυφής για την Επιχειρηματικότητα» ώστε να διερευνήσουμε πως μπορούμε να εμβαθύνουμε δεσμούς μεταξύ επιχειρηματικών ηγετών, ιδρυμάτων, και κοινωνικων επιχειρήσεων στην Αμερική και Μουσουλμανικές κοινότητες παγκοσμίως.

Στον χώρο της επιστήμης και τεχνολογίας, θα ξεκινήσουμε ένα καινούργιο ταμείο για την υποστήριξη τεχνολογικής ανάπτυξης σε χώρες με Μουσουλμανικές πλειοψηφίες και να βοηθήσουμε την μεταφορά των ιδεών στην αγορά ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Θα ανοίξουμε επιστημονικά κέντρα στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοανατολική Ασία, και θα διορίσουμε νέους Επιστημονικούς απεσταλμένους να συνεργαστούν  σε προγράμματα για την ανάπτυξη νέων πηγών ενέργειας, δημιουργίας «πράσινων» θέσεων εργασίας, ψηφιοποίησης αρχείων, καθαρισμό υδάτων και ανάπτυξης νέων καλλιεργειών.  Και σήμερα σας ανακοινώνω μια νέα παγκόσμια προσπάθεια με τον Οργανισμό της Ισλαμικής Διάσκεψης για την εξάλειψη της πολιομελίτιδας.  Επίσης θα επεκτείνουμε τη συνεργασία μας με Μουσουλμανικές κοινότητες για την προώθηση της υγείας της μητέρας και του παιδιού.

Ολα αυτά πρέπει να γίνουν με συνεργασία.  Οι Αμερικανοί είναι έτοιμοι να ενωθούν με πολίτες και κυβερνήσεις, κοινωνικές οργανώσεις, θρησκευτικούς ηγέτες και επιχειρήσεις σε Μουσουλμανικές κοινότητες ανά τον κόσμο για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους μας να επιτύχουν μια καλύτερη ζωή.

Τα θέματα που έχω περιγράψει δεν είναι εύκολο να αντιμετωπισθούν.  Αλλά έχουμε την ευθύνη να ενωθούμε για τον κόσμο που ονειρευόμαστε να φτιάξουμε, έναν κόσμο όπου οι εξτρεμιστές δε θα απειλούν τους ανθρώπους μας, και τα Αμερικανικά στρατεύματα θα έχουν επιστρέψει στη πατρίδα; Έναν κόσμος όπου Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα είναι ασφαλείς στα δικά τους κράτη, και η πυρηνική ενέργεια θα χρησιμοποιείται για ειρηνικούς σκοπούς; Ένα κόσμο όπου οι κυβερνήσεις θα υπηρετούν τους πολίτες τους, και θα είναι σεβαστά τα δικαιώματα όλων των τέκνων του Θεού.  Αυτές είναι οι κοινές μας προσδοκίες.  Αυτός είναι ό κόσμος που αναζητούμε, αλλά μπορούμε να τα επιτύχουμε μόνο μαζί.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί – Μουσουλμάνοι και μη-Μουσουλμάνοι-που αναρωτιούνται πως μπορούμε να χαράξουμε αυτή την καινούργια αρχή.  Κάποιοι είναι πρόθυμοι να σπείρουν τη διχόνοια και να σταθούν εμπόδιο στην  πρόοδο.  Κάποιοι πιστεύουν πως δεν αξίζει τον κόπο – ότι η ασυμφωνία είναι η μοίρα μας και οι πολιτισμοί είναι καταδικασμένοι να  συγκρουσθούν.  Πολλοί ακόμα απλά αναρρωτιούνται αν μπορεί να υπάρξει πραγματική αλλαγή.  Υπάρχει τόσος φόβος, τόση έλλειψη εμπιστοσύνης.  Αλλά άν επιλέξουμε να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, δεν θα προχωρήσουμε ποτέ μπροστά.  Αυτό που θέλω να τονίσω ιδιαίτερα στους νέους όλων των θρησκειών, σε κάθε χώρα – εσείς, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο έχετε τη δύναμη να ξαναφτιάξετε τον κόσμο.

Όλοι μας μοιραζόμαστε αυτόν τον κόσμο για ένα σύντομο λεπτό στο χρόνο.  Το ερώτημα είναι εάν ξοδεύουμε αυτόν τον χρόνο σ’αυτό που μας χωρίζει, ή δεσμευόμαστε σε μια προσπάθεια- έντονη προσπάθεια-να βρούμε κοινό έδαφος, να επικεντρωθούμε στο μέλλον που επιθυμούμε για τα παιδιά μας, και να σεβαστούμε την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Είναι ευκολότερο να αρχίζουμε πολέμους παρά να τους τελειώνουμε.  Είναι ευκολότερο να κατηγορούμε άλλους παρά να διερευνούμε τους εαυτούς μας; Να ψάχνουμε για το διαφορετικό σε κάποιον παρά για όσα έχουμε κοινά.  Πρέπει όμως να επιλέξουμε το σωστό δρόμο, όχι απλά τον εύκολο δρόμο.  Υπάρχει επίσης ένας κανόνας που βρίσκεται στην καρδιά κάθε θρησκείας – ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να συμπεριφέρονται σ’εμάς.  Αυτή η αλήθεια ξεπερνάει τα έθνη και τους λαούς- δεν είναι ένα νέο πιστεύω, δεν είναι μαύρο ή άσπρο ή καφέ, δεν είναι Χριστιανικό, Μουσουλμανικό ή Εβραϊκό.  Είναι ένα πιστεύω που πάλλεται στο λίκνο του πολιτισμού, και που ακόμα κτυπά στην καρδιά δισεκατομμυρίων.  Είναι ένα πιστεύω και άλλων λαών, και είναι αυτό που με οδήγησε σήμερα εδώ.

Έχουμε τη δύναμη να φτιάξουμε τον κόσμο που ονειρευόμαστε, αλλά μόνο εάν έχουμε το κουράγιο να κάνουμε μια νέα αρχή, έχοντας κατά νου τις γραφές.

Το Ιερό Κοράνι μας λέει, «Ω ανθρωπότης! Σας έχουμε δημιουργήσει άνδρες και γυναίκες; και σας έχουμε χωρίσει σε λαούς και φυλές ώστε να γνωριστείτε μεταξύ σας.»

Το Ταλμούδ μας λέει,  «Η όλη έννοια του Torah έχει σκοπό την επίτευξη της ειρήνης.»

Το Ευαγγέλιο μας λέει, «Ευλογημένοι είναι οι ειρηνοποιοί, γι’αυτό θα αποκαλούνται τέκνα του Θεού.»

Ολοι οι άνθρωποι του κόσμου μπορούν να ζήσουν μαζί ειρηνικά. Ξέρουμε ότι αυτό είναι το όραμα του Θεού.  Τώρα, αυτή πρέπει να είναι η αποστολή μας σ’αυτή τη γη.  Σας ευχαριστώ και ο Θεός να σας δίνει ειρήνη.

President Obama’s speech in Egypt

Source: The White House

Διαβαστε στα Ελληνικα

ON A NEW BEGINNING

1:10 P.M. (Local) 4th June 2009 Cairo University, Egypt
PRESIDENT OBAMA:  Thank you very much.  Good afternoon.  I am honored to be in the timeless city of Cairo, and to be hosted by two remarkable institutions.  For over a thousand years, Al-Azhar has stood as a beacon of Islamic learning; and for over a century, Cairo University has been a source of Egypt’s advancement.  And together, you represent the harmony between tradition and progress.  I’m grateful for your hospitality, and the hospitality of the people of Egypt.  And I’m also proud to carry with me the goodwill of the American people, and a greeting of peace from Muslim communities in my country:  Assalaamu alaykum. (Applause.)

We meet at a time of great tension between the United States and Muslims around the world — tension rooted in historical forces that go beyond any current policy debate.  The relationship between Islam and the West includes centuries of coexistence and cooperation, but also conflict and religious wars.  More recently, tension has been fed by colonialism that denied rights and opportunities to many Muslims, and a Cold War in which Muslim-majority countries were too often treated as proxies without regard to their own aspirations.  Moreover, the sweeping change brought by modernity and globalization led many Muslims to view the West as hostile to the traditions of Islam.

Violent extremists have exploited these tensions in a small but potent minority of Muslims. The attacks of September 11, 2001 and the continued efforts of these extremists to engage in violence against civilians has led some in my country to view Islam as inevitably hostile not only to America and Western countries, but also to human rights.  All this has bred more fear and more mistrust.

So long as our relationship is defined by our differences, we will empower those who sow hatred rather than peace, those who promote conflict rather than the cooperation that can help all of our people achieve justice and prosperity.  And this cycle of suspicion and discord must end.

I’ve come here to Cairo to seek a new beginning between the United States and Muslims around the world, one based on mutual interest and mutual respect, and one based upon the truth that America and Islam are not exclusive and need not be in competition.  Instead, they overlap, and share common principles — principles of justice and progress; tolerance and the dignity of all human beings.

I do so recognizing that change cannot happen overnight. I know there’s been a lot of publicity about this speech, but no single speech can eradicate years of mistrust, nor can I answer in the time that I have this afternoon all the complex questions that brought us to this point.  But I am convinced that in order to move forward, we must say openly to each other the things we hold in our hearts and that too often are said only behind closed doors.  There must be a sustained effort to listen to each other; to learn from each other; to respect one another; and to seek common ground.  As the Holy Koran tells us, “Be conscious of God and speak always the truth.”  (Applause.)  That is what I will try to do today — to speak the truth as best I can, humbled by the task before us, and firm in my belief that the interests we share as human beings are far more powerful than the forces that drive us apart.

Now part of this conviction is rooted in my own experience. I’m a Christian, but my father came from a Kenyan family that includes generations of Muslims. As a boy, I spent several years in Indonesia and heard the call of the azaan at the break of dawn and at the fall of dusk.  As a young man, I worked in Chicago communities where many found dignity and peace in their Muslim faith.

As a student of history, I also know civilization’s debt to Islam.  It was Islam — at places like Al-Azhar — that carried the light of learning through so many centuries, paving the way for Europe’s Renaissance and Enlightenment.  It was innovation in Muslim communities — (applause) — it was innovation in Muslim communities that developed the order of algebra; our magnetic compass and tools of navigation; our mastery of pens and printing; our understanding of how disease spreads and how it can be healed.  Islamic culture has given us majestic arches and soaring spires; timeless poetry and cherished music; elegant calligraphy and places of peaceful contemplation.  And throughout history, Islam has demonstrated through words and deeds the possibilities of religious tolerance and racial equality.  (Applause.)

I also know that Islam has always been a part of America’s story.  The first nation to recognize my country was Morocco. In signing the Treaty of Tripoli in 1796, our second President, John Adams, wrote, “The United States has in itself no character of enmity against the laws, religion or tranquility of Muslims.”  And since our founding, American Muslims have enriched the United States.  They have fought in our wars, they have served in our government, they have stood for civil rights, they have started businesses, they have taught at our universities, they’ve excelled in our sports arenas, they’ve won Nobel Prizes, built our tallest building, and lit the Olympic Torch.  And when the first Muslim American was recently elected to Congress, he took the oath to defend our Constitution using the same Holy Koran that one of our Founding Fathers — Thomas Jefferson — kept in his personal library.  (Applause.)

So I have known Islam on three continents before coming to the region where it was first revealed. That experience guides my conviction that partnership between America and Islam must be based on what Islam is, not what it isn’t.  And I consider it part of my responsibility as President of the United States to fight against negative stereotypes of Islam wherever they appear. (Applause.)

But that same principle must apply to Muslim perceptions of America. (Applause.)  Just as Muslims do not fit a crude stereotype, America is not the crude stereotype of a self-interested empire.  The United States has been one of the greatest sources of progress that the world has ever known.  We were born out of revolution against an empire.  We were founded upon the ideal that all are created equal, and we have shed blood and struggled for centuries to give meaning to those words — within our borders, and around the world.  We are shaped by every culture, drawn from every end of the Earth, and dedicated to a simple concept:  E pluribus unum — “Out of many, one.”

Now, much has been made of the fact that an African American with the name Barack Hussein Obama could be elected President.  (Applause.)  But my personal story is not so unique.  The dream of opportunity for all people has not come true for everyone in America, but its promise exists for all who come to our shores — and that includes nearly 7 million American Muslims in our country today who, by the way, enjoy incomes and educational levels that are higher than the American average.  (Applause.)

Moreover, freedom in America is indivisible from the freedom to practice one’s religion. That is why there is a mosque in every state in our union, and over 1,200 mosques within our borders.  That’s why the United States government has gone to court to protect the right of women and girls to wear the hijab and to punish those who would deny it.  (Applause.)

So let there be no doubt:  Islam is a part of America. And I believe that America holds within her the truth that regardless of race, religion, or station in life, all of us share common aspirations — to live in peace and security; to get an education and to work with dignity; to love our families, our communities, and our God.  These things we share.  This is the hope of all humanity.

Of course, recognizing our common humanity is only the beginning of our task. Words alone cannot meet the needs of our people.  These needs will be met only if we act boldly in the years ahead; and if we understand that the challenges we face are shared, and our failure to meet them will hurt us all.

For we have learned from recent experience that when a financial system weakens in one country, prosperity is hurt everywhere. When a new flu infects one human being, all are at risk.  When one nation pursues a nuclear weapon, the risk of nuclear attack rises for all nations.  When violent extremists operate in one stretch of mountains, people are endangered across an ocean.  When innocents in Bosnia and Darfur are slaughtered, that is a stain on our collective conscience.  (Applause.)  That is what it means to share this world in the 21st century.  That is the responsibility we have to one another as human beings.

And this is a difficult responsibility to embrace.  For human history has often been a record of nations and tribes — and, yes, religions — subjugating one another in pursuit of their own interests. Yet in this new age, such attitudes are self-defeating.  Given our interdependence, any world order that elevates one nation or group of people over another will inevitably fail.  So whatever we think of the past, we must not be prisoners to it.  Our problems must be dealt with through partnership; our progress must be shared.  (Applause.)

Now, that does not mean we should ignore sources of tension. Indeed, it suggests the opposite:  We must face these tensions squarely.  And so in that spirit, let me speak as clearly and as plainly as I can about some specific issues that I believe we must finally confront together.

The first issue that we have to confront is violent extremism in all of its forms.

In Ankara, I made clear that America is not — and never will be — at war with Islam. (Applause.)  We will, however, relentlessly confront violent extremists who pose a grave threat to our security — because we reject the same thing that people of all faiths reject:  the killing of innocent men, women, and children.  And it is my first duty as President to protect the American people.

The situation in Afghanistan demonstrates America’s goals, and our need to work together. Over seven years ago, the United States pursued al Qaeda and the Taliban with broad international support.  We did not go by choice; we went because of necessity. I’m aware that there’s still some who would question or even justify the events of 9/11.  But let us be clear:  Al Qaeda killed nearly 3,000 people on that day.  The victims were innocent men, women and children from America and many other nations who had done nothing to harm anybody.  And yet al Qaeda chose to ruthlessly murder these people, claimed credit for the attack, and even now states their determination to kill on a massive scale.  They have affiliates in many countries and are trying to expand their reach.  These are not opinions to be debated; these are facts to be dealt with.

Now, make no mistake:  We do not want to keep our troops in Afghanistan.  We see no military — we seek no military bases there. It is agonizing for America to lose our young men and women.  It is costly and politically difficult to continue this conflict.  We would gladly bring every single one of our troops home if we could be confident that there were not violent extremists in Afghanistan and now Pakistan determined to kill as many Americans as they possibly can.  But that is not yet the case.

And that’s why we’re partnering with a coalition of 46 countries.  And despite the costs involved, America’s commitment will not weaken. Indeed, none of us should tolerate these extremists.  They have killed in many countries.  They have killed people of different faiths — but more than any other, they have killed Muslims.  Their actions are irreconcilable with the rights of human beings, the progress of nations, and with Islam.  The Holy Koran teaches that whoever kills an innocent is as — it is as if he has killed all mankind.  (Applause.)  And the Holy Koran also says whoever saves a person, it is as if he has saved all mankind.  (Applause.)  The enduring faith of over a billion people is so much bigger than the narrow hatred of a few. Islam is not part of the problem in combating violent extremism — it is an important part of promoting peace.

Now, we also know that military power alone is not going to solve the problems in Afghanistan and Pakistan. That’s why we plan to invest $1.5 billion each year over the next five years to partner with Pakistanis to build schools and hospitals, roads and businesses, and hundreds of millions to help those who’ve been displaced.  That’s why we are providing more than $2.8 billion to help Afghans develop their economy and deliver services that people depend on.

Let me also address the issue of Iraq. Unlike Afghanistan, Iraq was a war of choice that provoked strong differences in my country and around the world.  Although I believe that the Iraqi people are ultimately better off without the tyranny of Saddam Hussein, I also believe that events in Iraq have reminded America of the need to use diplomacy and build international consensus to resolve our problems whenever possible.  (Applause.)  Indeed, we can recall the words of Thomas Jefferson, who said:  “I hope that our wisdom will grow with our power, and teach us that the less we use our power the greater it will be.”

Today, America has a dual responsibility:  to help Iraq forge a better future — and to leave Iraq to Iraqis.  And I have made it clear to the Iraqi people — (applause) — I have made it clear to the Iraqi people that we pursue no bases, and no claim on their territory or resources.  Iraq’s sovereignty is its own. And that’s why I ordered the removal of our combat brigades by next August.  That is why we will honor our agreement with Iraq’s democratically elected government to remove combat troops from Iraqi cities by July, and to remove all of our troops from Iraq by 2012.  (Applause.)  We will help Iraq train its security forces and develop its economy.  But we will support a secure and united Iraq as a partner, and never as a patron.

And finally, just as America can never tolerate violence by extremists, we must never alter or forget our principles. Nine-eleven was an enormous trauma to our country.  The fear and anger that it provoked was understandable, but in some cases, it led us to act contrary to our traditions and our ideals.  We are taking concrete actions to change course.  I have unequivocally prohibited the use of torture by the United States, and I have ordered the prison at Guantanamo Bay closed by early next year.  (Applause.)

So America will defend itself, respectful of the sovereignty of nations and the rule of law.  And we will do so in partnership with Muslim communities which are also threatened. The sooner the extremists are isolated and unwelcome in Muslim communities, the sooner we will all be safer.

The second major source of tension that we need to discuss is the situation between Israelis, Palestinians and the Arab world.

America’s strong bonds with Israel are well known.  This bond is unbreakable. It is based upon cultural and historical ties, and the recognition that the aspiration for a Jewish homeland is rooted in a tragic history that cannot be denied.

Around the world, the Jewish people were persecuted for centuries, and anti-Semitism in Europe culminated in an unprecedented Holocaust. Tomorrow, I will visit Buchenwald, which was part of a network of camps where Jews were enslaved, tortured, shot and gassed to death by the Third Reich.  Six million Jews were killed — more than the entire Jewish population of Israel today.  Denying that fact is baseless, it is ignorant, and it is hateful.  Threatening Israel with destruction — or repeating vile stereotypes about Jews — is deeply wrong, and only serves to evoke in the minds of Israelis this most painful of memories while preventing the peace that the people of this region deserve.

On the other hand, it is also undeniable that the Palestinian people — Muslims and Christians — have suffered in pursuit of a homeland.  For more than 60 years they’ve endured the pain of dislocation. Many wait in refugee camps in the West Bank, Gaza, and neighboring lands for a life of peace and security that they have never been able to lead.  They endure the daily humiliations — large and small — that come with occupation.  So let there be no doubt:  The situation for the Palestinian people is intolerable.  And America will not turn our backs on the legitimate Palestinian aspiration for dignity, opportunity, and a state of their own.  (Applause.)

For decades then, there has been a stalemate:  two peoples with legitimate aspirations, each with a painful history that makes compromise elusive.  It’s easy to point fingers — for Palestinians to point to the displacement brought about by Israel’s founding, and for Israelis to point to the constant hostility and attacks throughout its history from within its borders as well as beyond.  But if we see this conflict only from one side or the other, then we will be blind to the truth:  The only resolution is for the aspirations of both sides to be met through two states, where Israelis and Palestinians each live in peace and security.  (Applause.)

That is in Israel’s interest, Palestine’s interest, America’s interest, and the world’s interest.  And that is why I intend to personally pursue this outcome with all the patience and dedication that the task requires. (Applause.)  The obligations — the obligations that the parties have agreed to under the road map are clear.  For peace to come, it is time for them — and all of us — to live up to our responsibilities.

Palestinians must abandon violence.  Resistance through violence and killing is wrong and it does not succeed.  For centuries, black people in America suffered the lash of the whip as slaves and the humiliation of segregation.  But it was not violence that won full and equal rights.  It was a peaceful and determined insistence upon the ideals at the center of America’s founding.  This same story can be told by people from South Africa to South Asia; from Eastern Europe to Indonesia.  It’s a story with a simple truth:  that violence is a dead end.  It is a sign neither of courage nor power to shoot rockets at sleeping children, or to blow up old women on a bus.  That’s not how moral authority is claimed; that’s how it is surrendered.

Now is the time for Palestinians to focus on what they can build.  The Palestinian Authority must develop its capacity to govern, with institutions that serve the needs of its people. Hamas does have support among some Palestinians, but they also have to recognize they have responsibilities.  To play a role in fulfilling Palestinian aspirations, to unify the Palestinian people, Hamas must put an end to violence, recognize past agreements, recognize Israel’s right to exist.

At the same time, Israelis must acknowledge that just as Israel’s right to exist cannot be denied, neither can Palestine’s.  The United States does not accept the legitimacy of continued Israeli settlements. (Applause.)  This construction violates previous agreements and undermines efforts to achieve peace.  It is time for these settlements to stop.  (Applause.)

And Israel must also live up to its obligation to ensure that Palestinians can live and work and develop their society. Just as it devastates Palestinian families, the continuing humanitarian crisis in Gaza does not serve Israel’s security; neither does the continuing lack of opportunity in the West Bank. Progress in the daily lives of the Palestinian people must be a critical part of a road to peace, and Israel must take concrete steps to enable such progress.

And finally, the Arab states must recognize that the Arab Peace Initiative was an important beginning, but not the end of their responsibilities.  The Arab-Israeli conflict should no longer be used to distract the people of Arab nations from other problems.  Instead, it must be a cause for action to help the Palestinian people develop the institutions that will sustain their state, to recognize Israel’s legitimacy, and to choose progress over a self-defeating focus on the past.

America will align our policies with those who pursue peace, and we will say in public what we say in private to Israelis and Palestinians and Arabs. (Applause.)  We cannot impose peace.  But privately, many Muslims recognize that Israel will not go away.  Likewise, many Israelis recognize the need for a Palestinian state.  It is time for us to act on what everyone knows to be true.

Too many tears have been shed.  Too much blood has been shed.  All of us have a responsibility to work for the day when the mothers of Israelis and Palestinians can see their children grow up without fear; when the Holy Land of the three great faiths is the place of peace that God intended it to be; when Jerusalem is a secure and lasting home for Jews and Christians and Muslims, and a place for all of the children of Abraham to mingle peacefully together as in the story of Isra — (applause) — as in the story of Isra, when Moses, Jesus, and Mohammed, peace be upon them, joined in prayer.  (Applause.)

The third source of tension is our shared interest in the rights and responsibilities of nations on nuclear weapons.

This issue has been a source of tension between the United States and the Islamic Republic of Iran. For many years, Iran has defined itself in part by its opposition to my country, and there is in fact a tumultuous history between us.  In the middle of the Cold War, the United States played a role in the overthrow of a democratically elected Iranian government.  Since the Islamic Revolution, Iran has played a role in acts of hostage-taking and violence against U.S. troops and civilians.  This history is well known.  Rather than remain trapped in the past, I’ve made it clear to Iran’s leaders and people that my country is prepared to move forward.  The question now is not what Iran is against, but rather what future it wants to build.

I recognize it will be hard to overcome decades of mistrust, but we will proceed with courage, rectitude, and resolve.  There will be many issues to discuss between our two countries, and we are willing to move forward without preconditions on the basis of mutual respect.  But it is clear to all concerned that when it comes to nuclear weapons, we have reached a decisive point.  This is not simply about America’s interests.  It’s about preventing a nuclear arms race in the Middle East that could lead this region and the world down a hugely dangerous path.

I understand those who protest that some countries have weapons that others do not.  No single nation should pick and choose which nation holds nuclear weapons.  And that’s why I strongly reaffirmed America’s commitment to seek a world in which no nations hold nuclear weapons.  (Applause.)  And any nation — including Iran — should have the right to access peaceful nuclear power if it complies with its responsibilities under the nuclear Non-Proliferation Treaty.  That commitment is at the core of the treaty, and it must be kept for all who fully abide by it. And I’m hopeful that all countries in the region can share in this goal.

The fourth issue that I will address is democracy. (Applause.)

I know — I know there has been controversy about the promotion of democracy in recent years, and much of this controversy is connected to the war in Iraq. So let me be clear: No system of government can or should be imposed by one nation by any other.

That does not lessen my commitment, however, to governments that reflect the will of the people.  Each nation gives life to this principle in its own way, grounded in the traditions of its own people.  America does not presume to know what is best for everyone, just as we would not presume to pick the outcome of a peaceful election.  But I do have an unyielding belief that all people yearn for certain things:  the ability to speak your mind and have a say in how you are governed; confidence in the rule of law and the equal administration of justice; government that is transparent and doesn’t steal from the people; the freedom to live as you choose.  These are not just American ideas; they are human rights.  And that is why we will support them everywhere.  (Applause.)

Now, there is no straight line to realize this promise. But this much is clear:  Governments that protect these rights are ultimately more stable, successful and secure.  Suppressing ideas never succeeds in making them go away.  America respects the right of all peaceful and law-abiding voices to be heard around the world, even if we disagree with them.  And we will welcome all elected, peaceful governments — provided they govern with respect for all their people.

This last point is important because there are some who advocate for democracy only when they’re out of power; once in power, they are ruthless in suppressing the rights of others.  (Applause.)  So no matter where it takes hold, government of the people and by the people sets a single standard for all who would hold power:  You must maintain your power through consent, not coercion; you must respect the rights of minorities, and participate with a spirit of tolerance and compromise; you must place the interests of your people and the legitimate workings of the political process above your party.  Without these ingredients, elections alone do not make true democracy.

AUDIENCE MEMBER:  Barack Obama, we love you!

PRESIDENT OBAMA:  Thank you.  (Applause.)  The fifth issue that we must address together is religious freedom.

Islam has a proud tradition of tolerance.  We see it in the history of Andalusia and Cordoba during the Inquisition.  I saw it firsthand as a child in Indonesia, where devout Christians worshiped freely in an overwhelmingly Muslim country.  That is the spirit we need today.  People in every country should be free to choose and live their faith based upon the persuasion of the mind and the heart and the soul.  This tolerance is essential for religion to thrive, but it’s being challenged in many different ways.

Among some Muslims, there’s a disturbing tendency to measure one’s own faith by the rejection of somebody else’s faith. The richness of religious diversity must be upheld — whether it is for Maronites in Lebanon or the Copts in Egypt.  (Applause.)  And if we are being honest, fault lines must be closed among Muslims, as well, as the divisions between Sunni and Shia have led to tragic violence, particularly in Iraq.

Freedom of religion is central to the ability of peoples to live together.  We must always examine the ways in which we protect it.  For instance, in the United States, rules on charitable giving have made it harder for Muslims to fulfill their religious obligation.  That’s why I’m committed to working with American Muslims to ensure that they can fulfill zakat.

Likewise, it is important for Western countries to avoid impeding Muslim citizens from practicing religion as they see fit — for instance, by dictating what clothes a Muslim woman should wear.  We can’t disguise hostility towards any religion behind the pretence of liberalism.

In fact, faith should bring us together. And that’s why we’re forging service projects in America to bring together Christians, Muslims, and Jews.  That’s why we welcome efforts like Saudi Arabian King Abdullah’s interfaith dialogue and Turkey’s leadership in the Alliance of Civilizations.  Around the world, we can turn dialogue into interfaith service, so bridges between peoples lead to action — whether it is combating malaria in Africa, or providing relief after a natural disaster.

The sixth issue — the sixth issue that I want to address is women’s rights.  (Applause.)  I know –- I know — and you can tell from this audience, that there is a healthy debate about this issue.  I reject the view of some in the West that a woman who chooses to cover her hair is somehow less equal, but I do believe that a woman who is denied an education is denied equality.  (Applause.)  And it is no coincidence that countries where women are well educated are far more likely to be prosperous.

Now, let me be clear:  Issues of women’s equality are by no means simply an issue for Islam.  In Turkey, Pakistan, Bangladesh, Indonesia, we’ve seen Muslim-majority countries elect a woman to lead. Meanwhile, the struggle for women’s equality continues in many aspects of American life, and in countries around the world.

I am convinced that our daughters can contribute just as much to society as our sons. (Applause.)  Our common prosperity will be advanced by allowing all humanity — men and women — to reach their full potential.  I do not believe that women must make the same choices as men in order to be equal, and I respect those women who choose to live their lives in traditional roles. But it should be their choice.  And that is why the United States will partner with any Muslim-majority country to support expanded literacy for girls, and to help young women pursue employment through micro-financing that helps people live their dreams.  (Applause.)

Finally, I want to discuss economic development and opportunity.

I know that for many, the face of globalization is contradictory.  The Internet and television can bring knowledge and information, but also offensive sexuality and mindless violence into the home.  Trade can bring new wealth and opportunities, but also huge disruptions and change in communities.  In all nations — including America — this change can bring fear.  Fear that because of modernity we lose control over our economic choices, our politics, and most importantly our identities — those things we most cherish about our communities, our families, our traditions, and our faith.

But I also know that human progress cannot be denied. There need not be contradictions between development and tradition. Countries like Japan and South Korea grew their economies enormously while maintaining distinct cultures.  The same is true for the astonishing progress within Muslim-majority countries from Kuala Lumpur to Dubai.  In ancient times and in our times, Muslim communities have been at the forefront of innovation and education.
And this is important because no development strategy can be based only upon what comes out of the ground, nor can it be sustained while young people are out of work. Many Gulf states have enjoyed great wealth as a consequence of oil, and some are beginning to focus it on broader development.  But all of us must recognize that education and innovation will be the currency of the 21st century — (applause) — and in too many Muslim communities, there remains underinvestment in these areas.  I’m emphasizing such investment within my own country.  And while America in the past has focused on oil and gas when it comes to this part of the world, we now seek a broader engagement.

On education, we will expand exchange programs, and increase scholarships, like the one that brought my father to America.  (Applause.)  At the same time, we will encourage more Americans to study in Muslim communities.  And we will match promising Muslim students with internships in America; invest in online learning for teachers and children around the world; and create a new online network, so a young person in Kansas can communicate instantly with a young person in Cairo.

On economic development, we will create a new corps of business volunteers to partner with counterparts in Muslim-majority countries. And I will host a Summit on Entrepreneurship this year to identify how we can deepen ties between business leaders, foundations and social entrepreneurs in the United States and Muslim communities around the world.

On science and technology, we will launch a new fund to support technological development in Muslim-majority countries, and to help transfer ideas to the marketplace so they can create more jobs.  We’ll open centers of scientific excellence in Africa, the Middle East and Southeast Asia, and appoint new science envoys to collaborate on programs that develop new sources of energy, create green jobs, digitize records, clean water, grow new crops.  Today I’m announcing a new global effort with the Organization of the Islamic Conference to eradicate polio.  And we will also expand partnerships with Muslim communities to promote child and maternal health.

All these things must be done in partnership. Americans are ready to join with citizens and governments; community organizations, religious leaders, and businesses in Muslim communities around the world to help our people pursue a better life.

The issues that I have described will not be easy to address. But we have a responsibility to join together on behalf of the world that we seek — a world where extremists no longer threaten our people, and American troops have come home; a world where Israelis and Palestinians are each secure in a state of their own, and nuclear energy is used for peaceful purposes; a world where governments serve their citizens, and the rights of all God’s children are respected.  Those are mutual interests.  That is the world we seek.  But we can only achieve it together.

I know there are many — Muslim and non-Muslim — who question whether we can forge this new beginning.  Some are eager to stoke the flames of division, and to stand in the way of progress. Some suggest that it isn’t worth the effort — that we are fated to disagree, and civilizations are doomed to clash. Many more are simply skeptical that real change can occur.  There’s so much fear, so much mistrust that has built up over the years.  But if we choose to be bound by the past, we will never move forward.  And I want to particularly say this to young people of every faith, in every country — you, more than anyone, have the ability to reimagine the world, to remake this world.

All of us share this world for but a brief moment in time. The question is whether we spend that time focused on what pushes us apart, or whether we commit ourselves to an effort — a sustained effort — to find common ground, to focus on the future we seek for our children, and to respect the dignity of all human beings.

It’s easier to start wars than to end them. It’s easier to blame others than to look inward.  It’s easier to see what is different about someone than to find the things we share.  But we should choose the right path, not just the easy path.  There’s one rule that lies at the heart of every religion — that we do unto others as we would have them do unto us.  (Applause.)  This truth transcends nations and peoples — a belief that isn’t new; that isn’t black or white or brown; that isn’t Christian or Muslim or Jew.  It’s a belief that pulsed in the cradle of civilization, and that still beats in the hearts of billions around the world.  It’s a faith in other people, and it’s what brought me here today.

We have the power to make the world we seek, but only if we have the courage to make a new beginning, keeping in mind what has been written.

The Holy Koran tells us:  “O mankind!  We have created you male and a female; and we have made you into nations and tribes so that you may know one another.”

The Talmud tells us:  “The whole of the Torah is for the purpose of promoting peace.”

The Holy Bible tells us:  “Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God.”  (Applause.)

The people of the world can live together in peace.  We know that is God’s vision.  Now that must be our work here on Earth.

Thank you.  And may God’s peace be upon you. Thank you very much.  Thank you.  (Applause.)

END
2:05 P.M. (Local)

The gardens of peace

© Greeks Rethink

Today is Friday the 12^th June 2009.

In the Name of Allah, the Most Beneficent, the Most Merciful

“Truly! To Allah we belong and truly, to Him we shall return” (Sura 2: 156)

As I opened my eyes to the new day and started planning my busy day ahead, thoughts of death, dying and burial started coming in to my mind. “ Life is short” is a common saying. Everybody seems to be using this expression at the slip of the tongue. How many times one stops and thinks what it means is another matter.

“Every soul shall taste death” says an ayaah in the Holy Qur’an. “If you reach the evening do not expect to live by the morning, and if you reach morning do not expect to live by evening” is a hadith of our holy prophet (peace be upon him). So on my way to work I stopped at our local Muslim cemetery. I do not do so often but today the need to visit and reflect was overpowering. As I was driving along the little country road speed limit 40 miles per hour and keeping to it,  I was thinking that the chances are that this is the route that my own funeral procession will take and I better pray a few words of forgiveness and my declaration of faith to my Creator while I still can. Also words of thanks for having another day to be with my family came to my mind and lips. And as I renewed my declaration of faith and blessings on our Holy Prophet  (peace be upon him), I had reached the gates of our local Muslim cemetery the Gardens of peace. Gardens of peace is a registered charitable trust. At 21.5 acres it is the largest Muslim Cemetery in the UK, with enough space for over 10,000 graves. Facilities include parking for 76 cars and provision for making wudhu and salaah.

The landscape architects used to design the Cemetery won the top Award in the internationally recognised Stonegard Phoenix Competition for their work. The Cemetery has also won a Special Award from the British Association of Landscape Industries for groundbreaking work in urban renewal.

Additionally in 2006 the Cemetery was recognised by London in Bloom for the quality of its landscaping.

“This is such a short trip” I thought. “It does not take long at all,” to get to destination.”  It does not take long at all to leave everything behind and finally be in the box (grave) where no possessions or relatives can help me and the only thing I can take with me is my own deeds.

As I parked the car I looked at the Gardens of peace and I marvelled at how much thought and consideration had gone in this tranquill final place of rest. I never stop to marvel every time I come here, as I remember times gone by when I had attended funerals when the Gardens of Peace was not here. For them there were graves in a sectioned off place of the Christian cemeteries. Still thankful though as they were also burials of dignity. As the Muslim population in the local area was growing and the older generation was passing away, their children wanted the best for them in death as well as in life. Thus the dream was born which with the effort of dedicated brothers and sisters became reality. Everything was thought of. As I am now speaking to the brother in charge of the cemetery I discussed the following issues with him. He was more than willing to answer my questions. We spoke about:

Islamic Death rites

§ When a Muslim person dies, it is important that he or she is buried as soon as possible after death and on the same day.

This practice can only be delayed if the death Is reported to the coroner and post-mortem examination is necessary. Burial is that one person is buried per grave with the face of the deceased when buried, facing Makkah. The grave itself should be raised by a minimum of six inches.

Dignity in death

The Human Rights Act 1988 (HRA) came into force on 2nd October 2000 and incorporates into UK legislation many of the provisions of the European Convention of Human Rights (ECHR). The ECHR is a binding international agreement that the UK was involved in drafting and has sought to comply with since 1951. The Convention enshrines fundamental civil and political rights that, for many years, were not part of our own legal system. Using the Convention usually meant exhausting the domestic appeal system before taking a case to the European Court of Human Rights in Strasbourg. This was often time-consuming and costly. Since coming into force, the HRA has made the Convention rights enforceable in our domestic courts.

The Act makes it unlawful for a ‘public authority’, such as a government department or local authority (including a parish or community council) to act in a way that is incompatible with Convention rights, unless it is bound to do so in order to ‘give effect to legislation.’

Human Rights and the Disposal of the Dead

Article 8: Right to privacy

(1) Everyone has the right for his private and family life, his home and his correspondence.

(2) There shall be no interference by a public authority with the exercise of this right except such as is in accordance with the law and is necessary in a democratic society in the interests of national security, public safety or the economic well-being of the country, for the prevention of disorder or crime, for the protection of health or morals, or for the protection of the rights and freedoms of others.

Article 9: Freedom of conscience

(1) Everyone has the right to freedom of thought, conscience and religion; this right includes freedom to change his religion or belief and freedom, either alone or in community with others and in public or private, to manifest his religion or belief, in worship, teaching, practice and observance.

(2) Freedom to manifest one’s religion or beliefs shall be subject only to such limitations as are prescribed by law and are necessary in a democratic society in the interests of public safety, for the protection of public order, health or morals, or for the protection of the rights and freedom of others.

He was telling me the procedures they had to go through to aquire the land depending totally on Sadaqah  and loans from Muslims which still pay back and of course all the stringent procedures with the Planning Permissions Department of the local authority. In the end the result is here for all of us to see.  I was told that the cemetery has an average of 2-3 burials per week and that the land they have aquired is sufficient for single graves for the next 200 years. We also discussed the recycling of the graves, and I was told that in app 200 years they would possibly have to start reusing the same graves by buring on top of the existing.

What moves me the most here is that all the graves are the same, no rich and no poor distinctions, we are all the same in death. I love the canal that runs along the cemetery as a symbolic separation of the land of the dead and the living, with the dua of greeting the dead on the bridge. We recite the dua just as we enter the area of the graves.

As I  am contemplating and feeling  grateful my thoughts turn to Greece. I am thinking of the urgent need of our brothers and sisters for a place to worship and a cemetery. “  In a hadith narrated by Anas the Holy Prophet (peace be upon him) said: “None of you will have faith, unless he wishes for his brother what he wishes for himself.” They have been waiting too long.” I say. “Please see that nothing is impossible.” Just look at  the ” Gardens of Peace.”

Photo gallery 1 : http://www.gardens-of-peace.org.uk/album2/index.html

Photo galelry 2: http://www.gardens-of-peace.org.uk/album1/index.html

Xenia UK

The Greek neurosis with Islam

Translation © Greeks Rethink

Source: Kathimerini (Newspaper in Greece)

Al Maamoun, one of the most enlightened leaders of history, requested of Leon 5th neither money nor land. But only permission to acquire a collection of scientific writings that were stored by the Byzantine Empire. The caliph of Baghdad, once Leon gave his permission, launched one of the biggest in history of civilisation translation. The result was the exact version of the Ancient Greek literature in Arabic. In that period (700-1000) there were more translations of Aristotle in Arabic than in all the European languages.

As Mr K.P. Romanas (Professor of Philosophy in University of Aegean) claims, “for the communion of the Medieval Islamic world a lot has been written in Europe but hardly anything in Greece (…)”. Even in Europe, who received the light of the Greek culture to a great extent from the Islam of the Arabs, the conscience of this debt has only recently started to register and increase (..). It is obvious that Hellenism which found its supposed continuation in Orthodoxy would only possibly acquire the same enemies as Orthodoxy.

In the middle ages (2050-1050) the most renowned Aristotelian philosopher in the West , mostly widely known today as  Averroes ( Abu-al-Walid Muhammad ibn-Ahmad ibn-Muhammad ibn-Rushd), was an Arab from Cordova. He and a few others famous thinkers are considered to a great degree as the forerunners of the Universities in Europe. Averroes was at his time opposed from all religions as one of the greatest heretics in history. It was not of no small significance to teach mortality of the soul as a result of its close dependence to the body.

But in the making of Modern Greek history there is  no Averroes or Avicenna (Abu Ali al-Husayn ibn Abd Allah ibn Sina), but only Plython Gemistos ( his intervention is significant and is connected with the outbreak of Renaissance, but the fuel had already been accumulated by the Arabs of the 10th and 11th century). Somehow it determined our relationship with Islam. With half truths and always from “above”. from each authority with its interventions or the lack of them.

Greece has a unique feature compared to other European countries. It comprises the establishment of an “old” Muslim minority while in recent years it hosts also another “new” Muslim minority. Mr D Christopoulos (assistant professor in Panteion University) expresses how in Greece today “new” and “old” Islam co-exist.

One would expect that the existence of the “old” Islam would make things easier for the “new” Islam. However the new reality shows that in the collective social conscience Islam exists as close as to the stage of folklore. Engraved in Thrace is recorded as an act of a local matter. That’s why there the hijab, the 300 mosques and the Ottoman cuisine have been reported as “couleur locale”.

There might be no problem with the 300 mosques in Thrace, but there is a problem with the one mosque in Athens. Maybe the application of a small part of urban law of the shariah might not be a disturbance in Thrace, but in Athens the Muslims are excluded from all civil rights. For example in 2003 the then Internal Affairs Minister, Lampros Papadimas, decides that the entry in the registers of Thrace  for marriages solemnized in front of the Mufti of Thrace a) Muslim with non Muslima b) Greek national with foreigner c) Muslim with Muslim residing out of Thrace is not allowed .

In this way Constantine Tsitselikis, assistant professor of the University of Macedonia, observes, the possibility of the ceremony of Muslim marriages for out of Thrace residents is cancelled as they (the marriages) are not recognized under Muftia.

Here begins another dark story. The “new” Muslims of Athens (approx. 150,000 and 15,000 from the “old” Islam ) as they have not got the civil rights of the Greek people and having lived under the arrogance of the state, they will resort to legalize love, divorce , inheritance through Islam. Meeting the “old” in Thrace.

But since 2003 even this solution is forbidden and out of bounds. For obvious reasons the Greek state dreads the osmosis of the “two” Islam . So this fear justifies any guilt of their absolutely illegal decision.

They also have no right to death. To bury their own, they must either transport the body of the deceased to Thrace or to their own countries at a huge cost. The result: “They work to be buried and not to live”.

It goes without saying that the issue of coexistence with Islam does not seem simple or easy. But what we are witnessing these past days is the establishment of a social stigma against a religious group. Already treated unequally: by a group of religious rights (religious freedom), they are a group of collective target and monitoring as a matter of preventive security guarantee.

In this frame we watched a parade in the TV channels of some “unlikely presidents” of associations with just a stamp with “secret services accent”. And they «discover» foreign embassy forces by recognizing employees, but ultimately do not specify how they met them.

Allah and the economy

Source:   http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_art … 009_316813

When Muslims were building Granada, Europeans were not exactly eating … acorns, but they remained a part of the underdeveloped world. When Arabia discovered the Algebra and Aristotle, their northern neighbours were sending heretics to the fire . Up to the Middle Ages the Muslim world dominated part of the then known world . It had invaded Spain and had come to the gates of Vienna.

With “yeast “the Ancient Greek Secretariat from the 7th century AD all the sciences flourished. Al Haitham, born in today’s Iraq in 965, did experiments with light and lenses, putting the foundations of modern optical science . He declared long before Galileo that the foundation of science should be the experiment. The mathematician and astronomer Al Birouni was born in today’s Uzbekistan in 973. He wrote 146 books (some 13,000 pages) one of which could now be characterized a sociological and geographical study of India. The philosopher and physician Ibn Sina, born in Bukhara (now Uzbekistan) in 891, made the encyclopaedia «The rules of medicine» a monumental achievement of one million words which was used as a university study manual in the West up to the 17^th Century.

What happened however, the West got the upper hand; because as the Arab culture started to diminish slowly slowly, the culture of the West started to rise. When the economy produces just enough for what is necessary for the livelihood of the people, there is no room….for arts. During the Middle Ages and up to the 19^th century the Arab merchants were extremely successful, but the Muslim institutional framework was tailored for only small scale trade.

For the Professor of Duke University, Timour Kouran, the Islamic law was the main obstacle to the transition, from the small trade to the next step: The concentration of big capital and big business. In his work “ The Islamic Commercial Crisis” : The institutional roots of the delay in modernising the economy in the Middle East, he proposes an explanation: “The Islamic law on partnership and inheritance rights has led to the businesses of the Middle East to remain small without allowing the development of equity firms.”

During the Middle Ages , both the Islamic and European laws required the partnerships to be dissolved if one of the partners died or was unable to work. In Europe the tradition was for the immediate family members of the deceased to inherit him,with result the company shares not to be divided between so many parties. The partnership was typically being dissolved and a new one was formed with the new partners. In Islamic law instead, the inheritance should be distributed to all the relatives (parents,uncles, children, etc.). So there was no way for it to be limited to one or two people only. This command came directly from the Qur’an and it was impossible to change.

Thus in Europe was the beginning of the formation of large companies that were able to push for changes in the legal frame work, to finally create large anonymous companies and the Stock Market, which financed the rapid growth. In the Islamic World instead, the development of such institutions was not possible due to the inheritance laws restricting the companies to a small size.

The large companies increased their productivity and the financial surplus to finance multi faced development. In the Islamic world things continued without major changes. The difference in the economic potential of the two worlds at first did not cause any problems. Up to the 18^th century the small Muslim partnerships had been extremely successful in their trade with Africa and Asia.

The companies In the west and especially in UK grew tremendously in size, gaining political influence and beginning to expand in areas dominated by Muslim traders. A clash was inevitable and surely the West dominated at times with heavy blood taxes.

Religious Minorities

But even within the Islamic States the religious minorities of Christians and Jews had the same advantages over the Muslims. Thus, over time the trade and business passed into their hands. This created tension between populations, revolutions and massacres, and also the need for the modernisation of the business laws in the 19^th century. “Today” says Professor Kouran “The Islamic inheritance law puts no barriers in large companies. The property is divided into shares and the companies have no reason to be dissolved .”

“I do not want to blame  the Islamic law. That is by definition wrong” concludes Mr Kouran, noting that institutions can not be judged ex post i.e. having the historical experience. “When the inheritance law was established into the 7^th century, Muslims did not think of the impact that this law would have in their right to trade after. It was referring to the inequalities of their time, their daughters remaining without properties and without job opportunities. But in the process the problem emerged  1000 years later.”