Η Αδικία της Ισλαμοφοβίας. Ένα τραγικό νόμισμα με δύο όψεις

Source: Alarabiya.net

Διαβαστε στα Αγγλικα/Read in English

Από τη Radwa Khorshid

Εδώ και πέντε χρόνια τα Δυτικά Μέσα κάνουν συχνές αναφορές σε αυτό που συνέβη στον Ολλανδό σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ ο οποίος δολοφονήθηκε από τον Μοχάμμεντ Μπουγιέρι, έναν Ολλανδό Μουσουλμάνο Μαροκινής καταγωγής, τρεις μήνες μετά από την προβολή της μικρού μήκους ταινίας του Βαν Γκογκ.

Η ταινία εστίαζε στο θέμα της βίας κατά των γυναικών σε ορισμένες ισλαμικές κοινωνίες και χρησιμοποιούσε Κορανικούς στίχους δυσμενείς για τις γυναίκες προβαλλόμενους στα κορμιά τους στα Αραβικά, ξεσηκώνοντας Μουσουλμανική οργή στην ταινία, η οποία χαρακτηρίστηκε από τους Μουσουλμάνους ως «Προσβλητική και προβοκατόρικη».

Ο Μπουγιέρι στη συνέχεια καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς αναστολή. Φυσικά δεν υπερασπίζομαι τον 31 χρονών νέο, του οποίου το έγκλημα δεν είναι ούτε αποδεκτό ούτε ανεκτό, αλλά θέλω να επισημάνω κάτι αναφορικά με την Ισλαμοφοβία της Ευρώπης.

Οι κατηγορίες της Πολιτικής Αγωγής εναντίον του περιλάμβαναν την ακόλουθη δήλωση:

«Ο κατηγορούμενος απορρίπτει τη δημοκρατία μας. Θέλει ακόμη και να ρίξει τη δημοκρατία μας. Με βία. Είναι επίμονος. Ως και σήμερα. Εμμένει στις απόψεις του με καρτερικότητα. Αυτό απαιτεί ισχυρή απάντηση. Ουσιαστικά βγάζοντάς τον έξω από τη δημοκρατία μας».

Και ναι, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Η ιδέα της ελευθερίας της έκφρασης έχει ουσιαστικό ρόλο να παίξει σε μία δημοκρατική κοινωνία, βοηθώντας να ενισχυθεί η ανάπτυξη μίας ανοικτής, ανεκτικής κοινωνίας στην οποία οι άνθρωποι είναι σεβαστοί».

Ας πάρουμε τώρα ένα άλλο σενάριο που διαδραματίστηκε μέσα σε ένα Ευρωπαϊκό δικαστήριο όπου μία γυναίκα με μαντήλι, τριών μηνών έγκυος, η Μάρουα αλ Σερμπίνι, μαχαιρώθηκε 18 φορές μέχρι θανάτου από έναν Γερμανό 28χρονο δράστη, με γνωστά στοιχεία Αξελ Γ., ο οποίος  ήταν «οδηγούμενος από βαθύ μίσος για τους ξένους και τους Μουσουλμάνους» σύμφωνα με Γερμανό αξιωματούχο.

Ο Άξελ Γ και η Σεμπρίνι, μία Αιγύπτια που ζούσε στη Γερμανία, βρίσκονταν στα δικαστήρια για την εκδίκαση της έφεσης που άσκησε ο πρώτος στην πρωτόδικη απόφαση που του εκδίκαζε 750€ πρόστιμο για προσβολή προς το μαντήλι της το 2008. Στην προσπάθειά του να σώσει τη γυναίκα του οΈλβι Οκάζ – που ήταν παρών μαζί με το παιδί τους – πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό που άνοιξε πυρ στο δικαστήριο. Ο Οκάζ τώρα είναι σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο με απρόβλεπτο μέλλον σαν νεκρός ή ζωντανός.

Στην Ευρώπη, την ήπειρο των ελευθεριών και της δημοκρατίας, το μαντήλι δεν είναι ακόμα αποδεκτό από πολλούς Ευρωπαίους, παρόλο που σαν ενδυματολογικός κώδικας για τις Μουσουλμάνες, το μαντήλι ούτε προσβάλει ούτε προκαλεί τους άλλους.

Το έγκλημα της Σεμπρίνι ήταν ότι φορούσε τη μαντήλα και καταγγέλλοντας μία πράξη διάκρισης που έπεσε θύμα, έγινε έτσι μία «τρομοκράτης» και άξιζε το θάνατο – τουλάχιστο στα μάτια του Άξελ Γ.

Μερικά Δυτικά Μέσα δημοσίευσαν την περίπτωση και αναφέρθηκαν στην «εχθρότητα προς τους ξένους» του δολοφόνου.

Χωρίς καμία πρόθεση να αμφισβητήσω το Γερμανικό νομικό σύστημα και τον τρόπο που το δικαστήριο της Δρέσδης, όπου ο Άξελ Γ κρατείται προσωρινά, χειρίζεται την υπόθεση, οι Γερμανίδες Μουσουλμάνες με μαντήλι θα πρέπει τώρα να διερευνήσουν την κάθε απειλή θανάτου που γίνεται από κάθε έναν που μισεί το Ισλάμ ή το μαντήλι και να ζητούν ασφαλιστικά μέτρα.

Δεν πρόκειται για την συμπαθητική προσέγγιση των Μουσουλμάνων στην τραγωδία της Σεμπρίνι. Πρόκειται για την κουλτούρα της αποδοχής του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη και οι κλιμακούμενες Ισλαμοφοβικές τάσεις εναντίον των Μουσουλμάνων και της μαντήλας.

Σύμφωνα με μία μελέτη που έκανε ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα (EU FRA) το 59% των Ευρωπαίων Μουσουλμάνων δήλωσε ότι οι Ισλαμοφοβικές και οι πράξεις διάκρισης εναντίον τους εντάσσονται στην «φυσιολογική καθημερινή ύπαρξή τους» συνεπώς «τίποτα δεν θα συμβεί ή θα αλλάξει» εάν καταγγείλουν τέτοια περιστατικά στις αρχές.

Ανιχνεύοντας τις δύο Ευρωπαϊκές αυτές τραγωδίες (του Βαν Γκόγκ και της Σεμπρίνι) καθένας μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τη διαφορά στον τρόπο και τον όγκο των δημοσιευμάτων που υιοθέτησαν τα Δυτικά Μέσα για αυτά τα δύο περιστατικά.

Ο δολοφόνος του Βαν Γκογκ αναγνωρίστηκε μέρες μετά το έγκλημά του, και περιγράφηκε από τα Δυτικά Μέσα ως «φανατικός Μουσουλμάνος», «τρομοκράτης» και «εξτρεμιστής». Ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο του  Μπουγιέρι ήταν πρωτοσέλιδο για μήνες.

Σε περιστατικά σαν αυτό τα Δυτικά Μέσα δίνουν το πράσινο φως σε κάθε σχετικό γεγονός που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία δηλητηριώδη επίθεση εναντίον των Μουσουλμάνων της Ευρώπης κι έτσι εγγυώνται ένα συγκεκριμένο επακόλουθο.

Δεν κατηγορώ τα Δυτικά Μέσα ότι εγείρουν ζήτημα εναντίον του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων, καθώς δεν είναι μόνο δικό τους λάθος. Είναι μία κουλτούρα και θα παραμείνει μία κουλτούρα εκτός εάν γίνουν θετικά επίσημα και ανεπίσημα βήματα.

Ο διάλογος για να γεφυρωθεί το κενό είναι μία αποτελεσματική λύση. Η αντικειμενική κάλυψη από τα ΜΜΕ είναι ακόμα μία. Όμως η δικαιοσύνη είναι η προϋπόθεση για όλα αυτά και θα πρέπει να πρυτανεύσει. Οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης θα πρέπει να συνεχίσουν να καταγγέλλουν διακρίσεις και περιστατικά Ισλαμοφοβίας, να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, και να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί.

Γραμμένο για το Al Arabiya. Η Radwa Khorshid είναι αρχισυντάκτης στο IslamOnLine.net στον τομέα των Ευρωπαίων Μουσουλμάνων και ταξιδεύει συχνά στη Ευρώπη. Είναι πτυχιούχος Νομικής του Πανεπιστημίου του Καΐρου.