Vote for the best logo!

At first, all I was hearing was, “Where are all the Greek Muslims?” so I created Greeks Rethink to connect them.  Now, I’m hearing, “I’m a new Greek Muslim!  I wish I could have a Greek buddy to be there when I need support and have questions,” so with a new team on board, we are starting a support group.  This is the first of its kind.

But, we need your help.  We have ideas for a name and we even designed logos for them, so now we need you to vote for the best one!

 

 

p.s. I’d like to formally introduce the new team for this group.   They are awesome, ma sha Allah!  Please welcome:

• Adam Buckham-Christodoulou:  Manager
• Elena Pouliasi:  Team member
• Gerasimos Loukatos: Team member
• Nicole Bukham-Christodoulou:  Team member

Οι μουσουλμάνοι ανήκουν στην Ευρώπη

Source:  Enet.gr

Translate this page: click on English at the top right of the homepage.

“Europe must come to terms with all sides and the wealth of history,” says Helier, which seeks to contribute to this process in his new book, which follows in the footsteps of the Muslim presence on the continent, noting that Muslim communities can only be regarded and treated-that is an integral part of European society.

  

Η Ευρώπη πρέπει να συμφιλιωθεί με όλες τις όψεις και τον πλούτο της Ιστορίας της, λέει ο Χέλιερ, που επιδιώκει να συνεισφέρει σε αυτή τη διαδικασία με το νέο βιβλίο του, στο οποίο παρακολουθεί τα χνάρια της μουσουλμανικής παρουσίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, επισημαίνοντας ότι οι μουσουλμανικές κοινότητες δεν μπορεί παρά να θεωρούν -και να θεωρούνται- ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Γι’ αυτό διάλεξε τον τίτλο «Μουσουλμάνοι της Ευρώπης»; τον ρωτάω. «Ναι, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις μειοψηφίες σε σχέση με τις πλειοψηφίες μέσα σε μια κοινωνία. Εγώ ήθελα να δω μια μειοψηφία ως μέρος της πλειοψηφίας στην οποία ανήκει», εξηγεί. Συνεργάτης του Πανεπιστημίου του Γουόρικ, μέλος του Κέντρου της Οξφόρδης για τις Ισλαμικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ειδικός σε θέματα θρησκευτικών μειονοτήτων, ο Χέλιερ υπήρξε σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης πάνω σε θέματα καταπολέμησης του εξτρεμισμού και της ριζοσπαστικοποίησης, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα του Ιουλίου του 2005 στο Λονδίνο.

«Οταν μιλάμε για μουσουλμάνους στην Ευρώπη είναι σαν να λέμε ότι βρίσκονται σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά δεν είναι πραγματικά Ευρωπαίοι, απλώς έτυχε να είναι εδώ. Πολλές από τις κοινότητες που μελέτησα είχαν μεν πράγματι έρθει από κάπου αλλού, άλλες όμως βρίσκονται σε αυτήν την ήπειρο εδώ και πολλές γενιές. Μάλιστα ορισμένοι είναι απόγονοι Ευρωπαίων που έτυχε σε κάποια στιγμή της ζωής τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Αυτές οι κοινότητες δεν απασχολούν τη δημοσιότητα, επειδή έχουν άλλη ιστορική μνήμη και διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο από τις πιο πρόσφατες μεταναστευτικές κοινότητες. Η μουσουλμανική παρουσία συγχέεται σε μεγάλο βαθμό με την εθνοτική και φυλετική ταυτότητα», λέει ο Χέλιερ.

Στο βιβλίο ασχολείστε και με τη μετανάστευση των τελευταίων ετών;

«Ναι, αλλά να κάνω μια παρατήρηση, ειδικά για τη χώρα μου – πολλοί από τους ανθρώπους που αποκαλούμε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς είναι απόγονοι υπηκόων της βρετανικής αυτοκρατορίας, οπότε είναι κάπως περίεργο να τους κατατάσσουμε στους πρόσφατους μετανάστες. Τώρα γενικώς στην Ευρώπη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει αυξηθεί πολύ ο αριθμός των μουσουλμάνων μεταναστών. Αρκετοί, όμως, είναι εξαιρετικά ευκατάστατοι. Στην Ελβετία, για παράδειγμα, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα από νεοαφιχθέντες μουσουλμάνους. Κανείς δεν ανησυχεί για τη δική τους ομαλή ενσωμάτωση, γιατί η ενσωμάτωση είναι κάτι που μας απασχολεί -τουλάχιστον όπως φαίνεται στον δημόσιο διάλογο- όταν πρόκειται για τους οικονομικά ασθενείς».

Αναφέρετε πως οι μουσουλμανικές κοινότητες υπήρξαν εδώ και αιώνες μέρος της Ευρώπης και είναι υπερβολικές οι συζητήσεις περί ενσωμάτωσης. Γιατί όμως είναι επίμονες;

«Εχει ενδιαφέρον, ναι… Πρέπει να δούμε πώς υλοποιούνται οι πολιτικές ενσωμάτωσης σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά. Στη Βρετανία βασίζονται στη φιλοσοφία μας περί διαφορετικότητας και πολυπολιτισμικότητας. Ζητήματα που αντιμετωπίζονται εντελώς διαφορετικά στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Στη Βρετανία η συζήτηση γύρω από την ενσωμάτωση διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς και το “μουσουλμανικό ζήτημα” προέκυψαν πολύ πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘90. Είχε προηγηθεί μια μακρά ιστορία μετανάστευσης και πολυεθνικής συνύπαρξης που δεν αφορούσε ποτέ τη θρησκεία. Μόνο η φυλή και η εθνικότητα μετρούσαν».

Η θρησκεία πότε και γιατί έγινε μέρος της συζήτησης;

«Στην Ευρώπη -λιγότερο στη Νότια Ευρώπη- η ιδέα της εκκοσμίκευσης είναι πολύ βαθιά ριζωμένη στον τρόπο που οργανώνεται η δημόσια σφαίρα. Η θρησκευτική πίστη θεωρείται υπόθεση ιδιωτική. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ο Τόνι Μπλερ, άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος, όσο ήταν πρωθυπουργός δεν αναφερόταν στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Οταν λοιπόν εμφανίζεται μια κοινότητα -όπως είναι η μουσουλμανική- που δεν αντιμετωπίζει την πίστη της σαν κάτι αυστηρά ιδιωτικό γιατί δεν βλέπει κανένα λόγο να το κάνει, τότε όταν τα μέλη αυτής της κοινότητας θα αρχίσουν να εκφράζουν τις ανησυχίες τους χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της θρησκείας, αναπόφευκτα θα τραβήξουν την προσοχή. Παλιότερα θα τραβούσαν την προσοχή εξαιτίας των φυλετικών ή εθνοτικών χαρακτηριστικών τους. Καθώς άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός τους και οι νέες γενιές άρχισαν να ιεραρχούν τη θρησκεία τους πάνω από την εθνική ταυτότητα των γονιών τους, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η ιδέα του Ισλάμ και της μουσουλμανικότητας στο δημόσιο χώρο αναπόφευκτα θα τραβούσε την προσοχή».

Γιατί οι νεότερες γενιές μουσουλμάνων μεταναστών ιεράρχησαν τη θρησκεία πάνω από την εθνοτική καταγωγή τους;

«Πρόκειται για απολύτως φυσιολογικό κοινωνικό φαινόμενο. Κυρίως γιατί δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους στην εθνική ταυτότητα των γονιών τους, αφού μεγάλωναν σε άλλο τόπο. Ενώ μουσουλμάνος, όπως και χριστιανός, μπορεί κανείς να είναι οπουδήποτε. Γιατί αυτό συνέβη στους μουσουλμάνους και όχι στους Ιταλούς ή τους Ελληνες μετανάστες δεύτερης γενιάς; Γιατί οι Ιταλοί, όπως και οι Ελληνες και οι Γερμανοί είναι λευκοί. Ο,τι και να πω για τον ρόλο που παίζει το χρώμα, θα είναι λίγο».

Οι Ιρανοί και οι Τούρκοι μετανάστες δυσκολεύτηκαν λιγότερο να ενταχθούν επειδή η επιδερμίδα τους είναι ανοιχτόχρωμη;

«Πολλοί άλλαξαν τα ονόματά τους. Επειτα οι Ιρανοί μετανάστες είχαν πολύ υψηλό μορφωτικό επίπεδο και δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενοι. Οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους μετανάστες προέρχονταν από την εργατική τάξη και από αγροτικές περιοχές. Και δεν μετανάστευσαν καν σε αγροτικές περιοχές της Ευρώπης. Αν μια κοινότητα από ένα χωριό του Μπανγκλαντές μετακινηθεί σε μια πόλη του Μπανγκλαντές θα υπάρξουν εντάσεις. Φανταστείτε πόσο εντονότερο είναι το πρόβλημα όταν η πόλη στην οποία μεταναστεύουν είναι ενδεχομένως σε μια χώρα που δυστυχώς, ιστορικά, δυσκολεύεται να χειριστεί τον πλουραλισμό – κάτι για το οποίο φοβάμαι ότι είναι διάσημη η ευρωπαϊκή ήπειρος. Με την έννοια ότι στην Ευρώπη συνέβη το Ολοκαύτωμα. Στην Ευρώπη είναι που έχουμε μεγάλη ιστορία διακρίσεων. Αυτό εξηγείται σ’ ένα βαθμό από το γεγονός ότι καθεμιά από τις ευρωπαϊκές εθνικές ταυτότητες είναι πολύ ομοιογενής. Δεν είναι όπως η αμερικανική, η αυστραλέζικη ή η καναδική ταυτότητα. Για να προαγάγουμε, σ’ ένα ιστορικό πλαίσιο όπως το ευρωπαϊκό, τον πλουραλισμό και την ανοχή στη διαφορετικότητα, πρέπει να φανούμε δημιουργικοί. Κάτι που συνέβη στη Βρετανία, όπου τώρα οι άνθρωποι αρχίζουν να αναφέρονται σε μια βρετανική εθνική ταυτότητα που δεν είναι φυλετικά προσδιορισμένη. Βλέπω όμως πολύ συχνά να προβάλλεται στην Ευρώπη η διαδικασία της ενσωμάτωσης μέσω κάποιων τρόπων που έχουν οι μουσουλμάνοι να εκφράζουν την ταυτότητά τους και τους οποίους ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν προβληματικούς ως συμπεριφορές».

Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι τρόποι;

«Για παράδειγμα, οι πολύ ευσεβείς μουσουλμάνοι -μια ελάχιστη μειοψηφία των μεταναστών- θέλουν να προσεύχονται πέντε φορές την ημέρα. Αν εργάζονται σε ένα εργοστάσιο ή μια επιχείρηση, ίσως ζητούν ένα χώρο για να εκτελούν το θρησκευτικό καθήκον τους. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους συναδέλφους τους που δεν είναι θρησκευόμενοι, μπορεί ακόμη και να το θεωρούν αλλόκοτο. Ή μπορεί να το βλέπουν σαν απειλή στην τάξη και στον κοσμικό χαρακτήρα του δημόσιου χώρου, παρ’ όλο που πρόκειται για μια διαδικασία πολύ ιδιωτική».

Σ’ ένα κοσμικό κράτος, μια που το θέμα είναι επίκαιρο, τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν θέση στο σχολείο;

«Οπως η μαντίλα, που έχει εξελιχθεί σε τεράστιο ζήτημα; Πιστεύω ότι τίποτε δεν ενοχλεί το κοσμικό καθεστώς περισσότερο από τη μαντίλα. Σε ορισμένες χώρες τη βλέπουν σχεδόν σαν απειλή προς την κοσμική βάση του κράτους. Κανείς δεν αμφισβητεί τον κοσμικό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών κρατών. Αλλά τι είδους κοσμικό κράτος θέλουμε; Εννοώ ότι μπορεί να μη συμφωνώ με τις γυναίκες που φορούν μαντίλα, αλλά γιατί να τους επιβάλω μια προσωπική γνώμη; Χαίρομαι πολύ που στη Βρετανία δεν πήραμε κανένα ανάλογο μέτρο απαγόρευσης. Οι Γάλλοι έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη, γιατί το σχολείο συνιστά το εργαστήριο για τη δημιουργία αυτού του μυθικού Γάλλου πολίτη. Και σε ένα τέτοιο εργαστήριο δεν χωρούν θρησκευτικά σύμβολα. Νομίζω ότι πρόκειται για τεράστιο σφάλμα που έχει αποτέλεσμα να απαιτείται τελικά πολύ περισσότερος χρόνος για την ενσωμάτωση, διότι στενεύει τα περιθώρια των μουσουλμάνων να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα».

Λέγεται ότι έχει αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστριών δεύτερης γενιάς που φορούν μαντίλα. Η έρευνά σας το επιβεβαιώνει;

«Πολύ συχνά, τα νεαρά κορίτσια που φορούν μαντίλα καλύπτονται ενάντια στη θέληση των γονιών τους, που ενοχλούνται γιατί οι ίδιοι ως νέοι την είχαν απορρίψει. Αλλά οι νεότερες γενιές έχουν κάνει την έρευνά τους, έχουν μελετήσει και κάποιες κοπέλες πιστεύουν ότι είναι κομμάτι της πνευματικής ζωής τους. Αλλά, και πάλι, είναι πολύ μικρός ο αριθμός των μεταναστών δεύτερης γενιάς που είναι πιο θρησκευόμενοι από τους γονείς τους. Οι περισσότεροι είναι λιγότερο θρησκευόμενοι γιατί και οι κοινωνίες στις οποίες ζουν είναι λιγότερο θρησκευόμενες. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ’ έναν ομαλά ενσωματωμένο Ευρωπαίο πολίτη και έναν λιγότερο ομαλά ενσωματωμένο πολίτη, στη βάση της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων. Δεν νομίζω ότι αν η δεύτερη ή η τρίτη γενιά γίνει πιο πιστή, θα υπάρξει ξαφνικά πρόβλημα ενσωμάτωσης».

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι αυτό το φαινόμενο σε κάποιες μερίδες της ευρωπαϊκής κοινωνίας προκαλεί ανησυχία.

«Για τρεις λόγους: Πρώτον, αυτές οι κοινότητες προέρχονται συνήθως από διαφορετικές φυλετικές ομάδες, δείχνουν διαφορετικοί. Οταν κάποιος δείχνει διαφορετικός, καθετί που κάνει ή λέει μπαίνει κάτω από το μικροσκόπιο. Δεύτερον η Ευρώπη μοιράζεται μια μακριά, κοινή ιστορία με το Ισλάμ. Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, έχουν ένα πολύ δυσάρεστο παρελθόν με το Μαρόκο και την Αλγερία. Οι Βρετανοί είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία και πολλές από τις εξεγέρσεις εναντίον της αυτοκρατορίας εμπνέονταν από το Ισλάμ. Μοιραζόμαστε λοιπόν μια ιστορία συνύπαρξης, αλλά και σύγκρουσης. Ο τρίτος λόγος έχει να κάνει με το ότι η Ευρώπη, σήμερα, είναι πολύ εκκοσμικευμένη. Ετσι οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκλίνει έστω και ελάχιστα από αυτό το μοντέλο, μπορεί να προκαλέσει ενόχληση ή ανησυχία. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση εκατέρωθεν. Από τη μια οι πολύ θρησκευόμενοι μουσουλμάνοι -που είναι ελάχιστοι- οφείλουν να εξηγήσουν στην ευρύτερη κοινωνία ότι το γεγονός πως είναι πιστοί δεν σημαίνει πως θέλουν να ανατρέψουν το καθεστώς. Και από την άλλη, νομίζω ότι εξαρτάται από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της να πάψει να ανησυχεί, γιατί δεν υφίσταται κανένας λόγος ανησυχίας».

Info:

i Η.Α.Hellyer, «Muslims of Europe: The “Other Europeans”», Edinburgh Press

Λόγος και ευαισθησία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.gr Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ξεκινώντας από την υπόθεση του Σάλμαν Ρούσντι και με αποκορύφωμα τα δανέζικα σκίτσα, έχουν εκφραστεί ανησυχίες γύρω από το κατά πόσον ο σεβασμός σε θρησκευτικές ευαισθησίες μπορεί να αγγίζει τα όρια της λογοκρισίας.
«Οι μουσουλμάνοι είναι, αναλογικά μιλώντας, περισσότερο θρησκευόμενοι από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Σήμερα – δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση πριν από εκατό, ούτε καν πριν από πενήντα χρόνια. Επίσης σε διάφορες χώρες υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν τη δυσφήμηση των θρησκειών. Γενικώς στην Ευρώπη δεν υπάρχει αυτό που λέμε απόλυτη ελευθερία λόγου και έκφρασης, αυτή η έννοια δεν υφίσταται. Στους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους αρέσει να λένε ότι στην Ευρώπη έχουμε ελευθερία της έκφρασης και ότι είναι κάτι που περιφρουρούμε και θέλουμε να διατηρήσουμε γιατί είναι η βάση του πολιτισμού μας. Αλλά δεν είναι έτσι, γιατί έχουμε ένα σωρό περιορισμούς- για παράδειγμα, στη Γερμανία δεν μπορεί να πει κανείς οτιδήποτε για το Ολοκαύτωμα, και υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος γι’ αυτό, δεν διαφωνώ καθόλου με αυτό τον περιορισμό. Σε άλλες χώρες δεν μπορεί να μιλήσει κανείς άσχημα για τη βασιλική οικογένεια· έπειτα υπάρχουν τα κρατικά μυστικά».

Τα κρατικά μυστικά δεν παραμένουν μυστικά, από φόβο μήπως αισθανθεί κάποιος προσβεβλημένος. Αλλά κι αυτά, αν τύχει και πάψουν να είναι μυστικά, συζητιούνται ανοιχτά.

«Ηθελα να επισημάνω ότι απόλυτη ελευθερία λόγου δεν υπάρχει ούτως ή άλλως. Επειτα, όπως πολλοί πιστεύουν ότι το Ολοκαύτωμα ή η βασιλική οικογένεια δεν εμπίπτουν στις προβλέψεις περί ελευθερίας του λόγου, έτσι και οι μουσουλμάνοι έχουν τις δικές τους ευαισθησίες που προφανώς αφορούν κυρίως τη θρησκεία τους. Εδώ υπάρχει κάτι που προσωπικά δεν κατανοώ πολύ καλά, αλλά στην πορεία έμαθα να σέβομαι -βλέπουν τη θρησκεία τους με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο που εγώ ή εσείς βλέπουμε την οικογένειά μας. Τέλος, υπάρχουν νόμοι περί δυσφήμησης -δεν μπορώ να τριγυρνάω αποκαλώντας έναν άνθρωπο κλέφτη, γιατί μπορεί να μου κάνει μήνυση».

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη δυσφήμηση ενός προσώπου και την κριτική σε ιδέες και δόγματα.

«Εσείς κι εγώ μπορεί να το πιστεύουμε αυτό, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι για τους πολύ θρησκευόμενους το πρόσωπο του Προφήτη δεν είναι κάτι απόμακρο. Μάλιστα μια από τις δοκιμασίες για τους πολύ πιστούς μουσουλμάνους είναι αν τον αγαπούν περισσότερο από την ίδια τους την οικογένεια. Οφείλουμε να προσεγγίζουμε το θέμα με σύνεση. Η ιδέα των κοσμικών κρατών στην Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι κάτι που μας βρίσκει όλους σύμφωνους. Την ίδια στιγμή, η ιδέα του σεβασμού προς την έννοια του ιερού, στη δημόσια σφαίρα, είναι θέμα ανοιχτό προς συζήτηση, αξίζει να γίνει αντικείμενο πολιτισμένου διαλόγου, χωρίς φόβο ή ταπεινώσεις».

«Τα κίνητρα των τρομοκρατών δεν είναι θρησκευτικά»

«Τα προβλήματα υπάρχουν γιατί άνθρωποι σαν τους τύπους της Αλ Κάιντα μιλούν για τους εαυτούς τους και τη δράση τους με θρησκευτικούς όρους. Σε μια κοινότητα και μια κοινωνία που γνωρίζει ελάχιστα πράγματα για το Ισλάμ και το μόνο που βλέπει είναι κάτι τύποι με γενειάδες που γυρνάνε από δω κι από κει λέγοντας “είμαι μουσουλμάνος, θα σας ανατινάξω”… ε, δεν εκπλήσσομαι που μπορεί να ανησυχούν όταν βλέπουν έναν άνδρα με τέτοια εμφάνιση. Βέβαια, σε μια κοινωνία με τόσο υψηλό μορφωτικό επίπεδο όπως είναι η Ευρώπη, θα περίμενα από τους συμπατριώτες μας να χρησιμοποιούν πιο σοβαρά κριτήρια όταν βγάζουν συμπεράσματα από την εμφάνιση των ανθρώπων. Οσο για τους τρομοκράτες του Ιουλίου του 2005, δεν είχαν προβλήματα ενσωμάτωσης, δεν κατοικούσαν σε γκέτο μεταναστών, δεν προέρχονταν από θρησκευόμενες οικογένειες. Οι περισσότεροι άργησαν πολύ να δείξουν ενδιαφέρον για το Ισλάμ. Κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν σε επαφή με το Ισλάμ μέσω βαθιά ριζοσπαστικοποιημένων στοιχείων που έρχονταν από χώρες εκτός Βρετανίας. Τα κίνητρά τους δεν ήταν θρησκευτικά, ήταν πολιτικά – για εμάς είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα ξεχωρίσουμε, γιατί χρησιμοποιούν θρησκευτικό λεξιλόγιο».

 

——

photo credit: Diego Cupolo

 

 

November 27: Eid Al Adha prayer in Greece

 

 

 

Εορταστική προσευχή “Αΐντ Αλ Αντχα”
στο Ποδηλατοδρόμιο του Ολυμπιακού Σταδίου
27 Νοεμβρίου στις 8.00 π.μ.

Παρακαλώ δείτε το επισυναπτόμενο αρχείο.

 

Eid Al Adha festive prayer
Cycling Dome (podilatodromio)
Olympic Stadium of Athens OAKA
November 27 at 8.00am

Download flyer with details.

Hag, Haaaj, or Hajj

I laugh every time I hear people say hag.  Of course, usually Egyptians say it this way.  But, you’ll find other variations like haaaaj (with with the softest ’j' sound you’ve ever heard.  I like to use the Quranic way – hajj (you say the ’jj’ sound as if you a truck is stopping abrubtly.)  Some people think I’m mispronouncing it. 

The point is not how you say it but what it means.  It’s the second home for Muslims. Even if you’ve never been there (like me), it’s always in your heart like it’s your connection to God. Most people who go say it’s the best journey they made in their lives. This might be scary but many say it feels like the Day of Judgement.  Two million or more people jammed packed in a small area all walking and driving to another area for days. 

A place and time where you feel that nothing wordly matters – at all.  All you are worrying about is making the most of your time and seeking rewards from Allah.  A place where Prophet Adam (a.s.) built the kaaba and later Prophet Abraham (a.s.) rebuilt it with his son Prophet Ishmael (a.s.).

There are so many aspects that I can revel about but the one that I think about often is how organized Allah made our religion.  I mean, if you left it up to the Muslims, there’s now way in —- that they could organize anything even remotely close to this.  (If you’re Muslim, you know what I”m talking about.)  But Islam has all of these things built into it.

Who else can get over two million people from every country in the world to gather in one place, doing the same rituals and feeling so inspired in a place where not a single iota of violence is tolerated?

Astonishing.

There are a small minority of non-Muslims lurking on the internet, huffing and puffing because Makkah is a private area only for Muslims.  But you know, the funny thing is, I bet those same people wouldn’t step into Saudia Arabia if I paid them.  My answer to these people is that just like I’m not allowed to walk into anyone’s private property, non-authorized people are not allowed to enter this area of Saudia Arabia because it’s private property of the Muslims.  If you really want to go, there always is a way.

 

–

photo credit: Al Jazeera English

Thursday for Dinner

(Sorry brothers, I just had to add this post.  But hey, if you like cooking – or eating – it’s well worth it!)

At one point, I was searching desperately for Greek or Arabic recipes online.  Not your usual stuff you encounter like the gourmet recipes with wierd twists to regular dishes that no one will ever eat.  I just want to find videos showing me how to make popular Greek dishes.   Like what’s the best way to make Giouvetsi (roasted lamb with pasta baked in the oven) or even just Greek salad.

After years of searching (on and off), and just about to give up, I finally found the perfect website:  Thursday for Dinner.  And you’ll love to meet Eva.  She’s like this typical Greek mom just waiting for you to come home so she can fatten you up with her hearty recipes.

Take a look.

 

 

 

p.s. I omit any alcohol recommended in the recipes.

Hajj days start this Tuesday

Most likely, Eid Al-Adha is going to fall on November 27, 2009.  That means the best 10 days of the year are from November 17-26.  If you are reading this now, most likely you are not going for Hajj this year but you still can get blessings by:

• Fasting
• Saying subhan Allah wal Alhamdulillah, wa La illah illah Allah wa Allahu akbar
• Doing extra voluntary deeds of prayer, charity, sacrifice an animal etc.
• Repentance
• Dhikr

In the coming days, I plan to write some more about Hajj, but for now, this is a nice video to get in the mood for 10 best days:

 

—-

Footnotes:

Hajj – pilgrimage to the first house of God built by Prophet Abraham and his son

Subhan Allah – glory be to God

Alhamdu liillah – all praise (and thanks) be to God

La illah illah Allah – there is no object worthy of worship except God

Allahu akbar – God is the greatest

Dhikr – remembrance of God

Gerasimos Loukatos: my journey to Islam

My name is Gerasimos Loukatos and I was born and raised in Athens, Greece and officially became Muslim in 2008 in Stockholm. Since then I have been experiencing brotherhood and sincere kindness from Muslims, wherever I happen to meet them! My acceptance of the truth of Islam was so natural for me that it came as a relief after many years of searching and trying to understand the meanings of life. I embraced Islam wholeheartedly when I realized that, for most of my life, I was living in the proximity of the Islamic understanding of life and that everything happens for a reason as I was struggling to understand why something happens and what does it mean.

So, my way to Islam, as I have experienced it, begins very early on starting from the early age of seven when I became interested in the unseen. From the age of 11-15, I was given psychology books like Adler and Freud, where I started training myself on deep reflection and critical thinking.  I would often reflect looking into the sky and stars and my surroundings on the countryside outside of Athens.  I thought if my time is limited, how do I want to use that time?  I needed to balance my spiritual and worldly development – my heart and mind.

I read the New Testament and kept the meaning of anything that taught good character. I really had a hard time understanding how Jesus could be son of God and die, but even more problematic was that he died to redeem us from our sins and how an all-loving and all-forgiving God can hold us accountable for the original sin? Somehow the whole concept didn’t resonate in my heart.

Later on I read a few books on Buddhism which I found far more spiritually cohesive but I still had a problem. I couldn’t understand how people can prostrate to a statue! The more I read about religions the more I became confused. At about 20 years old now, I decided once again to review my understanding by examining what I knew and try to understand what is false and what is true. For me, that meant going back to zero…either there is God or not!

So when I returned back to zero, I explicitly prayed to Him, if He exists to show me His signs!

I couldn’t accept the existence of many gods as this would mean the created gods are dependent on the one god that created them! It became obvious to me, if one God created us, He wouldn’t send different messages to different people. So, even if religions are expressed in different ways, their essence should be the same. The fact that religions were different indicated to me that people throughout time had used religion in order to control and manipulate people. After forming a foundation based on these facts, I started an ongoing dialogue of “if…then” with myself. I ended up believing in absolutely one God but not in religions in any absolute sense. I recognized there is truth in them mixed with fiction and it was a way for people to come together to realize that their religion was the same.

This was the most turbulent period for me spiritually partly because I felt so different than most of the people around me. I never enjoyed drinking or dancing or doing things just for the sake of doing them and I never adhered to fashions. These are enough reasons to characterize a person strange or even anti-social and it took me sometime to understand that there is nothing wrong with that if that’s what you are.  Even in terms of intimate relationships, I had a strange understanding that it should be experienced in all three levels, physical, psychological and spiritual in order for it to have any meaning.

Thank God who sent on my way when I was 23, the person that I call my spiritual father! I met Gregory in an interview, on my way of joining a group of people who had far more knowledge and understanding than me in terms of book knowledge. Gregory became in a sense my mentor; it was like sitting at the feet of a teacher in a traditional way of learning. He taught me how not to get lost in the details, nor how to bypass them in face of the whole picture. He taught me that, most often, the same mistakes will come disguised as different ones. He taught me that the purpose can never sanctify the means. He taught me that experience is not always trustworthy, as wrong experience may take you down the wrong path. And when I wanted him to show me that path, he answered me, “I cannot show you the right path. You have to find it on your own and walk on it on your own. I can only try to show you how you will find it.”

He taught me that people who focus on targets risk losing sight of their surroundings. “Every person has his/ her Ithaki and you too,” he said. “Be aware of your Ithaki but always remember, it’s your journey who will take you there!” Well, I guess what I ever say it won’t be enough!

Otherwise, when there was a gathering, I used to remain silent as I felt I couldn’t compete in knowledge with any of the speakers. Until one day, I openly declared that I believe in God but I don’t believe in religions! The director replied, “The older you grow, the nearer you will draw to God.” The only person who stood up to my defense was an atheist but unfortunately none of them understood what I said. That was my last day at the gathering.

Eventually I moved to Sweden as a married man to an Iranian girl. It was my first contact with Muslims even though her family was rather neutral and she was an atheist. After seven years of marriage and three years of trying to make things work, we came to a mutual agreement to divorce in a friendly manner. Thank God once again we didn’t have any children as we realized we had to resolve the problems between us first.

When I met a friend in Athens, who knew both of us well, he told me, “Do you know why it didn’t work out between you? You believe in God while she doesn’t. Differences in view of the world will manifest themselves sooner or later.” Well, maybe he had a point and God knows best!

Several months later I got in touch with a Muslima from another town of Sweden. We communicated mostly by phone and we would discuss just about anything, from philosophy and psychology to religion and politics. Actually I met her in three different occasions over our 3,5 years of contact. She wasn’t a practicing Muslima for some time but eventually we were discussing more and more about religions. I had the same distorted views about Islam, as so many others in the Western hemisphere. Even my earlier contact with Muslims didn’t change my view. However, I was aware of the politics and the propaganda taking place through the media and I was aware that any understanding I had was not objective. So, I used to discuss, listen and reflect, until almost two years ago.

She started telling me that I think like a Muslim, I should become a Muslim, I am a Muslim. At the end I became curious to find out why she thinks I am a Muslim, so I started buying books about Islam and eventually I bought the Quran.

When reading, I came across the two most misunderstood verses of the Quran. One of them was verse Surat An-Nisaa: 34. After listening to the correct explanation of the verse, reading the whole Quran and listening to a couple of lectures, I knew why I was Muslim (in a sense) and why I should become Muslim officially. That Muslima, in the process of guiding me to the correct understanding of Islam, she returned herself in the practice of Islam. In many ways it was perfect between us in having almost everything in common but we had to go separate ways due to her refusal to move to Greece and my refusal to consciously deny Greece. It’s only for God to know what He saves for me and it’s for me to find out!  One way or another, I couldn’t consciously give up my family and alhamdulillah, it is comforting to know that I will not be the only Muslim in Greece!

How has Islam changed my life? Well, in many practical ways, it hasn’t changed it a lot. I didn’t drink, I didn’t go out dancing and jumping up and down and I always strived not to have superficial relationships of any kind. My family didn’t have a problem with my religion either, even though my father doesn’t want to listen a word about Islam, he recognizes my freedom of choice and time given and God willing he will listen some day or even better see for himself. Surprised and disinterested as he might be, he doesn’t hold hard feelings, alhamdulillah.

However, Islam has changed my awareness of my relationship of God, my awareness of my actions and words towards others and my awareness of who I am, why I am what I am, why I am here and where I am going.

What I know from experience is that difficulties will come and they will pass by and if that will not teach us patience it will teach us something we really need to know. So many times I found myself at the edge and being in distress for not finding a way out and so many times I had an opening when least expected! At the end I couldn’t feel in distress even in the worst of situations because I knew the opening would eventually come! And every person I met, every stimulus to every thought or reflection my intellect could perceive, every situation I found myself in, was all part of my way to Islam.  God showed me His signs as I prayed and He revealed to me how things are in truth. Until now, I can’t find a question Quran hasn’t an answer to. I am talking about answers my intellect can grasp and my heart can sense. Surely, I don’t have all the answers but I know where to find them inshaa Allah!

Finally I found the path I was searching for and it’s the straight path! It is difficult to walk on it, due to the many distractions around it, but it’s worthy following it. So, I am not anywhere near an ideal Muslim but if it is one person who played the most important role in my life, that person was my mother. She taught me Islam without knowing it! She taught me to forgive and pardon others for their shortcomings and she advised me to listen to my heart when I can’t see the way clearly. I would give the same advice to everyone who is in search of the truth. Just make sure to clear the distortions before listening to your heart, otherwise you will only hear cacophonic sounds!

 

—-

photo credit: Atonal Blue

My fast track formula to understanding Quran like it’s your first language

Some Greeks have given me that uncomfortable look when I tell them I’m learning Arabic.  You know, the one that says ‘Ugh, you traitor, why don’t you just convert to Arabism* while you’re at it.’ 

Learning Arabic is in no way a threat to my Greek culture or any culture for that matter.  It’s actually quite the opposite – it’s enriching.  If we use that logic, is learning French, German or Spanish a threat? 

Just like some people enrol in classical Greek language courses to study the Bible, many Muslims love to learn the classical Arabic language to study the Quran.  The Arabic Quran vs. the translated English version is the difference between the sea and a glass of water.  The Arabic Quran and the translated Greek version is the difference between the sea and a glass of dirty water. 

So, after years of searching, studying, stopping, getting frustrated, studying again, I discovered the best formula for new Muslims to save them years!  I call it the ‘Fast track formula to understanding Quran like it’s your first language’.

1. Learn the Arabic alphabet and how to read simple words.
2. Take a modern Arabic 101 class (ditch modern Arabic after this).
3. Take a Quranic Arabic beginner’s course (10 min. a day for one month).
4. Enrol in a Quranic Arabic program like Al-Huda Institute or similar.

This formula is guaranteed to save you years of struggling and frustration.  You can finish steps #1-3 in about a year and you’ll know around 50% of the words in the Quran!  Step #4 involves more work for 2-3 years but afterwards you will understand 100% of the Quran!  How amazing is that?

 

—

* We actually laugh at people who make up ridiculous words like Arabism. 

Photo credit: Samir Malik

Note: For serious Arabic students, you may want to read this as well:  Now is the time to learn Arabic.

 

Amreeka: A feel-good comedy

 

 

I’m looking forward to watching this movie.    Here’s the plot below:

 

A feel-good comedy about a Palestinian mother who moves to rural Illinois with her teenaged son, Amreeka is a kind of stealth political film that confronts issues of ethnic tension and American xenophobia.

First-time filmmaker Cherien Dabis (a writer on the television series The L-Word ) based the story on her own experience, growing up as the child of Jordanian-Palestinian immigrants. In the anti-Arab hysteria of the first Gulf War, her family received daily death threats, and her father’s medical practice went into decline when his patients quit. The script for Amreeka (Arabic for America) has no bitterness and, in fact, portrays the United States as the place where people from many lands become one, and everyone enjoys Disneyland and a good hamburger.

Source:  The Globe and Mail

Transform your love life, you won’t regret it

Have you ever been in a room full of people that can’t speak your language?  I’ve had my share.  Usually, we end up making gestures, hand signals, using cut-up words to get our point across.  Ten minutes of that and it’s not fun any more, trust me.

Well, the same goes for love.  Have you ever tried showing love to your spouse, kids or parents and they didn’t care?  Like giving them a gift for Eid and they put it aside and never used it?  Or you just wish that they would give you a compliment that you can cherish, but they never did? 

That just means they don’t speak your primary love language.  So, I finally bought the book for like $3 at Amazon.com.  (Ok, it was a great deal I got for a used book.)  I’ve been reading bits of it for years now but the concept is so good and simple that I just had to read the entire book.  According to Gary Chapman, the author of The Five Love Languages, there are five ways people express love:

• Words of affirmation
• Quality time
• Receiving gifts
• Acts of service
• Physical touch

We all have one that is dominant and that we use to show love to others.   The problem comes when you are with someone you love but he/she speaks a different love language.  If you speak quality time but your husband speaks acts of service, you’ll be nagging him to take you out to dinner while he is expecting to come home to a clean house, clean kids and dinner ready.  To compound the problem, he wants to show you love but the only way he knows how is through his own language (acts of service), then before he comes home he changes the oil in the car and washes it.  And you want to show love through your own language (quality time), so you don’t cook dinner that night and send the kids to your mom’s so that you both can go out for dinner.  What do you think will happen when he gets home?  Disaster?  Probably. 

Both showed love but both didn’t receive it. 

Want to experience love with your loved ones?  Follow these steps:

1. Figure out what your primary love language is.
2. Figure out what your loved one’s primary love language is.
3. When showing love, speak their love language, not yours.

Take this quiz to figure out your love language.  It will transform your love life.

Watch the videos:

Next Page »