Η ντροπή μου να μιλήσω για τα ερωτήματά μου με οδήγησε στο Ισλάμ
August 14, 2010 by ImanK
Ιμάν Σωτηρία Κούβαλη
Θυμάμαι ότι όταν έβλεπα Μουσουλμάνες στο Πανεπιστήμιο τις λυπόμουνα. Δεν γνωριζόμασταν, αλλά τις έβλεπα στην καφετέρια. Τους χαμογελούσα γιατί πίστευα ότι ήταν καταπιεσμένες. Αν και δεν τους είχα μιλήσει ποτέ, υπέθετα ότι ήταν αναγκασμένες να φορούν τη μαντίλα.
Είναι περίεργο που σκεφτόμουν έτσι αλλά δεν γνώριζα τίποτα για το Ισλάμ. Στην πραγματικότητα πίστευα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι Χριστιανοί! Βέβαια, αυτό ήταν πριν από δέκα χρόνια.
Όμως, η επαφή μου με αρκετούς Μουσουλμάνους με έκανε να αναλογιστώ τη διακοπή της σχέσης μου με το Θεό και την Εκκλησία. Παρόλο που προέρχομαι από μία τυπική Ελληνική Ορθόδοξη οικογένεια και όλη τη ζωή μου πήγαινα κάθε Κυριακή πρωί στην εκκλησία, καθώς μεγάλωνα η Εκκλησία δεν έδινε πια νόημα στη ζωή μου, ούτε απάντηση στα ερωτήματά μου.
Καθώς μεγάλωνα, μια διχοτόμηση έγινε στη ζωή μου, γιατί ζωή και θρησκεία έπαιρναν διαφορετικούς δρόμους. Δεν μπορούσα να συσχετίσω την καθημερινή ζωή μου με την θρησκεία. Από τη μια μας μάθαιναν να πιστεύουμε ότι για να πετύχουμε στη ζωή πρέπει να πάμε στο σχολείο, να βρούμε μια καλή δουλειά και να αγοράσουμε ένα ωραίο σπίτι και αυτοκίνητο, και από την άλλη μαθαίναμε ότι έπρεπε απλώς να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες και ότι αυτό από μόνο του αρκεί για να πετύχουμε στη ζωή. Από τη μια, μαθαίναμε να έχουμε κριτική σκέψη, να αναρωτιόμαστε γιατί, να διαπραγματευόμαστε , και από την άλλη μαθαίναμε απλώς να πιστεύουμε και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί αυτό ήταν βλασφημία. Από τη μια, να μην κάνουμε ποτέ κάτι χωρίς να ξέρουμε το γιατί, και από την άλλη να συμμετέχουμε σε όλες τις τελετές και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί.
Έτσι, άρχισα να απομακρύνομαι από την Εκκλησία. Δεν είχε πια νόημα . Πάντοτε πίστευα στο Θεό και ήθελα με όλη μου την καρδιά να είναι μέρος της ζωής μου αλλά είχα ερωτήματα, για τα οποία οι άλλοι με έκαναν να νιώθω ντροπή, λες και ήμουν άτομο που αμφισβητεί το Θεό.
Έτσι, η μόνη λύση που είχα ήταν να απομακρυνθώ από την Εκκλησία γιατί δεν ήθελα να θεωρούμαι αμφισβητίας και γιατί τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο έτσι κι αλλιώς, αφού σύμφωνα με το Χριστιανισμό, το μόνο πράγμα που είχε σημασία ήταν να πιστεύω ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας. Μπορούσα να κάνω ο,τιδήποτε και να γλυτώσω.
Αλλά όταν, μερικά χρόνια αργότερα, ήρθα σε επαφή με Μουσουλμάνους στο Πανεπιστήμιο και είδα πόσο θρησκευόμενοι ήταν, το πάθος μου να είμαι πάλι κοντά στο Θεό αναζωπυρώθηκε. Θα έλεγε κανείς ότι κατά βάθος ζήλευα λίγο. Πώς μπορούσαν εκείνοι να είναι τόσο αφιερωμένοι στο Θεό και ψυχικά ήρεμοι, ενώ εγώ δεν ήμουν, παρόλο που εγώ τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο ενώ εκείνοι όχι;
Άρχισα να κάνω συζητήσεις μαζί τους για θρησκευτικά θέματα. Ήμουν αποφασισμένη να τους πείσω ότι έπρεπε να πιστέψουν στον Ιησού για να σωθούν, αλλά για μεγάλη μου έκπληξη πίστευαν ήδη στον Ιησού! Ανακάλυψα ότι ήδη γνώριζαν πολλά για τον Ιησού και το Χριστιανισμό ενώ εγώ δεν ήξερα τίποτα για το Ισλάμ αλλά ούτε και για το Χριστιανισμό, αν και πήγαινα στο Κατηχητικό όλη μου τη ζωή.
Πήγα στη Βιβλιοθήκη κρυφά όταν δεν ήταν εκεί κανείς να διαβάσω για το Ισλάμ, προκειμένου να τους πείσω ότι είχαν άδικο. Βρήκα μόνο κάτι παλιά και παράξενα βιβλία. Ήταν εποχές πριν Google και δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες στο διαδίκτυο. Μια μέρα περνούσα από μια αίθουσα όταν είδα κάτι φυλλάδια για το Ισλάμ. Φαντάστηκα ότι τα έβαλε εκεί η Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών, και αφού βεβαιώθηκα ότι η αίθουσα ήταν άδεια, έβαλα βιαστικά μερικά στην τσάντα μου. Όταν γύρισα σπίτι άρχισα να διαβάζω και έμεινα κατάπληκτη. Ένα φυλλάδιο έλεγε για το Muhammad (Μωάμεθ) και τη Βίβλο. Τη Βίβλο; Πίστεψα ότι αυτό πρέπει να ήταν ψέμα αλλά είδα το στίχο στη Βίβλο μου και δεν ήξερα αν είναι αλήθεια ή όχι γιατί διάβαζα μία μετάφραση στα Αγγλικά.
Προσευχήθηκα βαθειά στο Θεό για να μου δείξει ποια θρησκεία είναι η αληθινή. Ήθελα να ξέρω! Μου φάνηκε όμως παράξενο που το έκανα αυτό, γιατί έλεγα συνεχώς ότι είναι ο Χριστιανισμός! Άρχισα να πηγαίνω στην εκκλησία στην αρχή μια φορά την εβδομάδα και μετά δύο φορές την εβδομάδα. Αυτό ήταν παράξενο, γιατί ήμουν η πιο νέα μέσα στην εκκλησία. Ξανάρχισα να διαβάζω τη Βίβλο αλλά αυτή τη φορά προσπαθώντας να βρω απαντήσεις στα ερωτήματά μου.
Μετά από πολλούς μήνες, μη μπορώντας να αντέξω άλλο, αποφάσισα να πάω στον πνευματικό μου. Όποιος είναι Έλληνας, μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό γεγονός είναι αυτό. Πηγαίνω στον πνευματικό μου να του πω ότι έχω ερωτήματα για την πίστη μου και για να τον ρωτήσω για το μεγαλύτερο εχθρό της Ελλάδας: το Ισλάμ. Είχα τρεις ερωτήσεις:
- Αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας και αυτό από μόνο του αρκεί για να πάμε στον Παράδεισο, ποιο είναι το νόημα; Σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε οποιαδήποτε αμαρτία και να σωθούμε;
- Πώς μπορεί ο Θεός να είναι 3 σε 1;
- Τι πιστεύετε για το Ισλάμ;
Έκανε ό,τι μπορούσε για να μου εξηγήσει τις τρεις πρώτες ερωτήσεις, αλλά καταλάβαινα ότι οι απαντήσεις του ήταν αμφιλεγόμενες. Όταν φτάσαμε στην τελευταία ερώτηση, γούρλωσε τα μάτια του, κοκκίνισε και μου είπε να μείνω μακριά απ’αυτούς τους ανθρώπους!
Έφυγα από τη συνάντηση απογοητευμένη. Για πρώτη φορά, ένιωθα ότι η πίστη μου κλονιζόταν. Έπρεπε να βρω απαντήσεις. Τώρα όμως έπρεπε να τις βρω μόνη μου. Και τις βρήκα.
Μετά από πολλούς μήνες εντατικής ανάγνωσης, κριτικής μελέτης και των δύο θρησκειών και αδημονία της ψυχής μου να συνεχίσει να αναζητεί το Θεό, η αλήθεια άρχισε να εμφανίζεται αλλά την έδιωχνα. Της έλεγα συνεχώς να φύγει. Είμαι Ελληνίδα. Είμαι Ορθόδοξη. Μού αρέσει ο τρόπος ζωής μου. Δε θέλω να εγκαταλείψω όλα αυτά με τα οποία με ανέθρεψαν. Αλλά στο τέλος η αλήθεια νίκησε και υποτάχτηκα στη συνείδησή μου. Υποτάχτηκα στην αλήθεια και αποφάσισα ότι, πέρα από το Θεό, δεν υπάρχει άλλο αντικείμενο άξιο λατρείας. Γιατί αυτό σημαίνει στην κυριολεξία η λέξη «Ισλάμ».
Αργότερα, κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να εγκαταλείψω τον εαυτό μου, την οικογένειά μου ή την κουλτούρα μου. Κατάλαβα ότι μπορώ να είμαι Μουσουλμάνα και Ελληνίδα ταυτόχρονα, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που είναι Μουσουλμάνοι αλλά και Πακιστανοί, Άραβες, Σομαλοί, Βόσνιοι, ή Κινέζοι. Στο Κοράνι διάβασα:
Κατάλαβα ότι, ως Μουσουλμάνοι, πρέπει να σεβόμαστε αυτούς που έχουν διαφορετική θρησκεία, γιατί πολλοί απ’αυτούς είναι πραγματικά ειλικρινείς, και ζουν με θρησκευτική συνείδηση. Άλλωστε, δε θα κρίνω εγώ τους άλλους, αυτό θα το κάνει ο Θεός.
Ήρθα κοντά στο Ισλάμ μέσα από βιβλία. Όπως και άλλοι άνθρωποι, όπως και άλλοι Έλληνες, έτσι και εγώ ασπάστηκα το Ισλάμ μέσα από κριτική και εντατική μελέτη. Και παρατήρησα ότι η ιστορία μου δεν ήταν μοναδική. Πολλοί Έλληνες που γνωρίζω σήμερα έχουν παρόμοια ερωτήματα με τα δικά μου, και συνέβη και στη δική τους ζωή αυτή η διχοτόμηση. Αν είστε στην ίδια θέση, οφείλετε στον εαυτό σας να βρείτε τις απαντήσεις τώρα γιατί δεν ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε. Και να γνωρίζετε ότι ο Θεός μας έδωσε μυαλό για να σκεφτόμαστε με κριτικό τρόπο. Είναι σωστό να κάνουμε ερωτήσεις και σωστό να βρίσκουμε απαντήσεις.
Γι αυτό έφτιαξα μια ιστοσελίδα που λέγεται Greeks Rethink. Εδώ μπορείτε να κάνετε ερωτήσεις και να βρείτε απαντήσεις για τη ζωή και το Θεό. Μπορείτε να πάτε στο www.greeksrethink.com και να διαβάσετε τις ιστορίες για τη ζωή μας ή να πάτε απευθείας στο forum και να συζητήσετε με μέλη που προέρχονται από όλο τον κόσμο.
Ποια είναι η αλήθεια για τον θεό;
Αγαπητή Σωτηρία: Διάβασα την εμπειρία σου & συγκινήθηκα με την έντονη επιθυμία σου να ψάξεις & να βρεις την αλήθεια για τον θεό. Αλλά θέλοντας να είμαι ειλικρινής μαζί σου θα σου πω ότι έπρεπε να κάνεις ποιο ενδελεχή έρευνα για ένα τόσο σοβαρό θέμα που επηρεάζει τη ζωή σου τόσο στο παρόν όσο πολύ περισσότερο στο μέλλον .
Σαν αρχή αυτής της επικοινωνίας μας θα ήθελα να απαντήσω σε 2 ερωτήματά σου.
Ίσως βρεις απαντήσεις που να σε καλύπτουν .
Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές θρησκείες; ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ;
Βέβαια, όλες οι θρησκείες βασικά είναι το μέσον με το οποίον οι άνθρωποι αποδίδουν τιμή σε μια ανώτερη δύναμη, μια θεότητα. Όμως, εκτός απ’ αυτό, υπάρχουν μερικές άλλες εντυπωσιακές ομοιότητες μεταξύ πολλών διαφορετικών θρησκειών. Ο συνταγματάρχης Ι. Γκαρνιέ, που ανάλυσε πολλές διαφορετικές θρησκείες στην περιεκτική του εργασία «Η Λατρεία των Νεκρών», έγραψε: «Παντού βρίσκομε τις πιο καταπληκτικές ομοιότητες σε ιεροτελεστίες, τελετές, έθιμα, παραδόσεις, και στα ονόματα και στις σχέσεις των αντίστοιχων θεών τους.»
Οι ομοιότητες έχουν οδηγήσει μερικούς να συμφωνήσουν με τον συγγραφέα Γ. Β. Σω που είπε: «Υπάρχει μόνο μία θρησκεία, αν και υπάρχουν εκατό διαφορετικές παραλλαγές της.»
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ;
Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η μεγάλη πλειονότητα των θρησκευτικών συνηθειών προήλθαν από την ίδια πηγή. Παραδείγματος χάρη, ο συνταγματάρχης Γκαρνιέ έλαβε υπ’ όψη του την έρευνα αρκετών εξεχόντων μελετητών της αρχαίας ιστορίας και έβγαλε το συμπέρασμα ότι αυτοί «έχουν αναμφίβολα αποδείξει . . . ότι, όχι μόνο οι Αιγύπτιοι, οι Χαλδαίοι, οι Φοίνικες, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, αλλά επίσης οι Ινδουιστές, οι Βουδδιστές της Κίνας και του Θιβέτ, οι Γότθοι, οι Αγγλο-Σάξονες, οι Δρυίδες (Κέλτες), οι Μεξικανοί και οι Περουβιανοί, οι ιθαγενείς της Αυστραλίας και ακόμη οι άγριοι των Νησιών της Νότιας Θάλασσας, πρέπει όλοι να έχουν αντλήσει τις θρησκευτικές τους ιδέες από μια κοινή πηγή και ένα κοινό κέντρο.»
Αλλά πού βρισκόταν αυτή η «κοινή πηγή»; Πού βρισκόταν η αρχή των θρησκευτικών δοξασιών που επηρέασαν ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο; «Η Βαβυλών,» λέγει ο Γκαρνιέ, ήταν «το κέντρο από το οποίο προήλθε ο αρχαίος Παγανισμός.» Και άλλοι συμφωνούν, όπως ο καθηγητής των αρχαίων γλωσσών Μόρρις Τζάστρω, ο οποίος γράφει για «τη βαθιά επίδραση που είχε στον αρχαίο κόσμο η θρησκευτική σκέψη της Βαβυλώνας.»
Όμως, αυτό το ίδιο συμπέρασμα γράφτηκε χιλιάδες χρόνια πριν στη Βίβλο. Περιγράφει με συντομία την οικοδόμηση μιας πόλεως, που περιλάμβανε ένα τεράστιο πύργο, η οποία τελικά ονομάσθηκε Βαβυλώνα. Η αρχαία Βαβυλώνα, στην Ανατολή, ήταν φημισμένη για τον θρησκευτικό της πολιτισμό. Αλλά η θρησκεία που ασκείτο εκεί δυσαρέστησε τον Παντοδύναμο Θεό. Έτσι σύγχυσε τις γλώσσες τους και «εκείθεν διεσκόρπισεν αυτούς ο Κύριος επί το πρόσωπον πάσης της γης.»—Γέν. 11:1-9.
Σαν αποτέλεσμα, οι θρησκευτικές συνήθειες και δοξασίες της Βαβυλώνας επεκτάθηκαν σε όλη τη γη. Όπως ακριβώς οι νέες γλώσσες μεταβιβάσθηκαν από γενιά σε γενιά, έτσι μεταβιβάσθηκε και η θρησκεία της αρχαίας Βαβυλώνας. Αυτό δικαιολογεί τις βασικές ομοιότητες των αρχαίων θρησκειών και πολλών σήμερα. Αλλά η Βίβλος δείχνει επίσης ότι, η θρησκεία που ευαρέστησε τον Θεό επέζησε, και πριν από 2.000 χρόνια εκτέθηκε στις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΕΣ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ;
Εάν η Χριστιανοσύνη ήταν η αγνή μορφή λατρείας ξεχωριστή από εκείνες που είχαν την αρχή τους στη Βαβυλώνα—γιατί βρίσκουμε τόσο πολλές μορφές της; Για παράδειγμα, ένας Αμερικανός Ινδιάνος αρχηγός ρώτησε ένα Χριστιανό ιεραπόστολο που ήρθε με μερικούς λευκούς αποίκους: «Εάν δεν υπάρχει παρά μια μόνο θρησκεία γιατί εσείς οι λευκοί διαφέρετε μεταξύ σας τόσο πολύ στη θρησκεία; Γιατί δεν συμφωνείτε όλοι, εφόσον όλοι μπορείτε να διαβάζετε το Βιβλίο;»
Ο αρχηγός έθιξε μια από τις βασικές αιτίες των διαφορών—μια έλλειψη αναγνώσεως «του Βιβλίου». Πολλοί που ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί απλώς αγνοούν τις διδασκαλίες του Χριστού όπως έχουν καταγραφεί στη Βίβλο. Όμως, υπάρχουν άλλοι που διαστρέφουν αυτά που είναι στη Βίβλο. Αυτοί ‘λαλούν διεστραμμένα για να αποσπώσι τους μαθητάς οπίσω αυτών.’ Αυτό, επίσης, παράγει ένα πλήθος θρησκευτικών δογμάτων, που όλα ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανικά. Όμως, στο μέσον αυτής της συγχύσεως διαφορετικών θρησκειών, η αγνή λατρεία παραμένει ακόμη έως αυτή την ημέρα.—Πράξ. 20:29, 30· 2 Πέτρ. 3:16.
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;
Ο Ιησούς είπε: «Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς.» (Ματθ. 7:16) Με άλλα λόγια, αυτό θα γινόταν με βάση αυτά που κάνουν. Γνώριζες Σωτηρία αν η θρησκεία σου εναρμονίζεται ή όχι με τους κανόνες της Βίβλου; Ο απόστολος Παύλος συμβούλευσε: «Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε.»—1 Θεσ. 5:21.
Ενώ η σύγχυση των θρησκειών στον κόσμο υπήρξε μια επιβλαβής δύναμη, η αληθινή λατρεία φέρνει ευλογίες. Μας βοηθάει να γνωρίσουμε τον Θεό. Μας καθοδηγεί ανάμεσα από τις παγίδες της ζωής, μας δίνει μια σταθερή ελπίδα και αφαιρεί πολλές από τις σημερινές εντάσεις. Ασφαλώς αξίζει τον κόπο να την αναζητήσουμε.
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
ΓΝΗΣΙΑ ΑΓΑΠΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ. «Εκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ότι είσθε μαθηταί μου, εάν έχητε αγάπην προς αλλήλους.»—Ιωάν. 13:35.
ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. «Ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια,» είτε ο Ιησούς σε προσευχή στον ουράνιο Πατέρα του.—Ιωάν. 17:17.
ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ο Ιησούς δίδαξε τους γνήσιους ακολούθους του να προσεύχωνται: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς· αγιασθήτω το όνομά σου.» (Ματθ. 6:9) Ο Ιησούς είπε επίσης σε προσευχή: «Εφανέρωσα εις αυτούς (τους μαθητές) το όνομά σου και θέλω φανερώσει.» (Ιωάν. 17:26) Ασφαλώς εφανέρωσε το ιερό όνομα. —Ψαλμ. 83:18.
ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ο Ιησούς προείπε ότι οι μαθητές του θα εκπλήρωναν αυτή την προφητική εντολή: «Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος.»—Ματθ. 24:14.
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ. «Θρησκεία καθαρά και αμίαντος ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι αύτη, . . . να φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου.»—Ιακ. 1:27.
Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου; Σωτηρία. Αυτό το ερώτημα έχει προβληματίσει φιλοσόφους, θεολόγους και επιστήμονες επί χιλιετίες. Έχουν γραφτεί αμέτρητοι τόμοι από άτομα που επιχείρησαν να δώσουν απάντηση. Οι προσπάθειές τους απέβησαν μάταιες, και πολλοί έχουν συμπεράνει ότι το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί. Ωστόσο, υπάρχει απάντηση. Αν και αυτή η απάντηση έχει βαθύ νόημα, δεν είναι περίπλοκη. Εξηγείται στην Αγία Γραφή. Το κλειδί για μια ευτυχισμένη, γεμάτη νόημα ζωή είναι το εξής: Πρέπει να έχουμε κατάλληλη σχέση με τον Δημιουργό και ουράνιο Πατέρα μας. Πώς μπορούμε να το πετύχουμε αυτό;
Υπάρχουν δύο φαινομενικά αντιφατικές πλευρές που περιλαμβάνονται στο να πλησιάσει κάποιος τον Θεό. Όσοι το κάνουν αυτό τον φοβούνται αλλά και τον αγαπούν. Ας εξετάσουμε δύο Γραφικά εδάφια που υποστηρίζουν αυτή τη δήλωση. Πριν από πολλά χρόνια, ο σοφός Βασιλιάς Σολομών μελέτησε προσεκτικά τους ανθρώπους και κατέγραψε τα συμπεράσματά του σε ένα βιβλίο της Αγίας Γραφής, τον Εκκλησιαστή. Συνοψίζοντας τις παρατηρήσεις του, έγραψε: «Η κατάληξη της υπόθεσης, αφού ακούστηκαν όλα, είναι: Να φοβάσαι τον αληθινό Θεό και να τηρείς τις εντολές του. Διότι αυτή είναι όλη η υποχρέωση του ανθρώπου». (Εκκλησιαστής 12:13) Αιώνες αργότερα, όταν ρωτήθηκε ο Ιησούς ποια ήταν η μεγαλύτερη εντολή στο Νόμο που δόθηκε στον Μωυσή, απάντησε: «Πρέπει να αγαπάς τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια». (Ματθαίος 22:37) Μήπως σου φαίνεται παράξενο το ότι πρέπει και να φοβόμαστε αλλά και να αγαπάμε τον Θεό; Ας εξετάσουμε τη σημασία του φόβου και της αγάπης, καθώς και το πώς αυτά συνεργάζονται για να παραγάγουν μια ικανοποιητική σχέση με τον Θεό.
Τι Σημαίνει ο Φόβος του Θεού
Ο γεμάτος σεβασμό φόβος είναι ουσιώδης αν θέλουμε να λατρεύουμε τον Θεό με αποδεκτό τρόπο. Η Γραφή λέει: «Ο φόβος του Θεού είναι η αρχή της σοφίας». (Ψαλμός 111:10) Ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Ας έχουμε παρ’ αξία καλοσύνη, μέσω της οποίας μπορούμε να αποδίδουμε στον Θεό ευπρόσδεκτα ιερή υπηρεσία με θεοσεβή φόβο και δέος». (Εβραίους 12:28) Παρόμοια, ένας άγγελος στο μεσουράνημα, τον οποίο είδε σε όραμα ο απόστολος Ιωάννης, άρχισε να διακηρύττει τα καλά νέα με τα εξής λόγια: «Φοβηθείτε τον Θεό και δώστε του δόξα».—Αποκάλυψη 14:6, 7.
Αυτός ο φόβος του Θεού, που είναι τόσο απαραίτητος για μια ζωή γεμάτη νόημα, δεν είναι ίδιος με το νοσηρό αίσθημα του τρόμου. Πιθανόν να νιώσουμε τρόμο αν απειληθούμε από κάποιον αμείλικτο και επικίνδυνο εγκληματία. Αλλά ο φόβος για τον Θεό—ή αλλιώς ο θεοσεβής φόβος—είναι το δέος και η βαθιά ευλάβεια απέναντι στον Δημιουργό. Περιλαμβάνει επίσης τον υγιή φόβο μήπως δυσαρεστήσουμε τον Θεό επειδή αυτός είναι ο Υπέρτατος Κριτής και ο Παντοδύναμος, ο οποίος έχει και τη δύναμη και την εξουσία να τιμωρεί όσους τον παρακούν.
Ο Φόβος και η Αγάπη Συνεργάζονται
Εντούτοις, ο Θεός δεν θέλει να τον υπηρετούν οι άνθρωποι απλώς και μόνο επειδή νιώθουν δέος για αυτόν. Είναι κατ’ εξοχήν Θεός αγάπης. Ο απόστολος Ιωάννης υποκινήθηκε να γράψει: «Ο Θεός είναι αγάπη». (1 Ιωάννη 4:8) Ο Θεός έχει πολιτευτεί πολύ στοργικά με την ανθρωπότητα και θέλει να ανταποκρίνονται οι άνθρωποι αγαπώντας τον και αυτοί με τη σειρά τους. Πώς, όμως, συμβιβάζεται αυτή η αγάπη με το θεοσεβή φόβο; Στην πραγματικότητα αυτά τα δύο συνδέονται μεταξύ τους. Ο ψαλμωδός έγραψε: «Η στενή σχέση με τον θεό είναι για εκείνους που τον φοβούνται».—Ψαλμός 25:14.
Αναλογίσου το αίσθημα σεβασμού και δέους που έχει ένα παιδί για τον πατέρα του που είναι ισχυρός και σοφός. Παράλληλα, όμως, αυτό το παιδί θα ανταποκρίνεται στην αγάπη του πατέρα του. Θα εμπιστεύεται τον πατέρα του και θα αποβλέπει σε εκείνον για καθοδηγία, πεπεισμένο ότι αυτή η καθοδηγία θα του φέρει οφέλη. Παρόμοια, αν εμείς αγαπάμε και φοβόμαστε τον Θεό θα υπακούμε στην καθοδηγία του και αυτό θα μας ωφελεί. Πρόσεξε τι είπε σχετικά με τους Ισραηλίτες: «Μακάρι να κάνουν την καρδιά τους να με φοβάται και να τηρεί όλες τις εντολές μου πάντοτε, προκειμένου να πηγαίνουν καλά τα πράγματα για αυτούς και τους γιους τους στον αιώνα!»—Δευτερονόμιο 5:29.
Ναι, ο θεοσεβής φόβος Σωτηρία δεν οδηγεί στη δουλεία αλλά στην ελευθερία, ούτε οδηγεί στη λύπη αλλά στη χαρά. Ο Ησαΐας προφήτευσε σχετικά με τον Ιησού: «Η απόλαυσή του θα είναι στο φόβο του Θεού». (Ησαΐας 11:3) Και ο ψαλμωδός έγραψε: «Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που φοβάται τον Θεό στις εντολές του οποίου έχει βρει πολύ μεγάλη ευχαρίστηση».—Ψαλμός 112:1.
Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να φοβόμαστε ούτε να αγαπάμε τον Θεό αν δεν τον γνωρίζουμε. Να γιατί είναι τόσο σημαντική η μελέτη της Γραφής. Αυτή η μελέτη μάς βοηθάει να κατανοούμε την προσωπικότητα του Θεού και να αναγνωρίζουμε πόσο σοφό είναι να ακολουθούμε την καθοδηγία του. Καθώς πλησιάζουμε περισσότερο τον Θεό, θέλουμε να κάνουμε το θέλημά του και υποκινούμαστε να τηρούμε τις εντολές του, γνωρίζοντας ότι αυτές θα μας ωφελούν.—1 Ιωάννη 5:3.
Το να γνωρίζει κάποιος ότι ακολουθεί το σωστό δρόμο στη ζωή αποτελεί αιτία χαράς.
Ελπίζω να απόλαυσες τις σκέψεις μου. Φιλικά: Σταύρος Καγκάς
e-mail stavroskagas@yahoo.gr 210-4912467 6945723684
Κ. Σταύρο, αυτά που περιγράφετε είναι αυτά που διδάσκει εν ολίγοις το Ιερό Κοράνι και η προφητική παράδωση. Δυστυχώς όμως πρέπει να σας στεναχωρήσω λέγοντάς σας πως η ίδια η Βίβλος καταργεί αυτά που μόλις είπατε.
Συμφωνώ πως υπάρχουν άπειρα πραγματικά μαθήματα που μπορούμε να μάθουμε μεσα απο τη Βίβλο, και ιδιαίτερα απο τα λόγια του Ιησού ειρήνη σ’ αυτόν. Για να μη πολυλογώ όμως, υπάρχει αυτός ο στίχος, ο οποίος καταργεί την έννοια του θελήματος Του Θεού, για να μη πώ πως καταργεί την όλη έννοια του Λόγου Του Θεού:
“Χριστὸς ἡμᾶς ἐξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα, ὅτι γέγραπται ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου” προς Γαλάτας 3:13
Και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες:
“ἐὰν δὲ γένηται ἔν τινι ἁμαρτία κρίμα θανάτου καὶ ἀποθάνῃ καὶ κρεμάσητε αὐτὸν ἐπὶ ξύλου οὐκ ἐπικοιμηθήσεται τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ξύλου ἀλλὰ ταφῇ θάψετε αὐτὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ὅτι κεκατηραμένος ὑπὸ θεοῦ πᾶς κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου καὶ οὐ μιανεῖτε τὴν γῆν ἣν κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι ἐν κλήρῳ” Δευτερονόμιο 21:22-23
Για να το κάνω πιο…ευκολονόητο, οι Ιουδαίοι…συνήθιζαν να “κρεμάνε επι ξύλου” διάφορους προφήτες πριν τον Ιησού, για να δούνε αν όντως ήταν προφήτες. Δηλαδή χρησιμοποιούσαν τον παραπάνω στίχο ως δικαιολογία για αυτό. Γιαυτό ο Παύλος, ο οποίος ήταν Ιουδαίος, και αρεσκότανε στο να κυνηγάει και να σκοτώνει τους πρωτο-Χριστιανούς, όταν είδε το ολόλαμπρο φώς, άρχισε να λέει τέτοια, πως ελευθερωθήκαμε απο το θέλημα Του Θεού επειδή ο Μεσσίας was a joke που λενε και στα Αγγλικά (Θεε μου συγχώρα με), και κρεμάστικε επι ξύλου. Ποιός; Τι; Πού; Πώς; Και γιατί; Αυτά για να έχετε κάτι να σκέπτεστε, με όλο το σεβασμό.
Ειρήνη σοι.