Eid Al Adha prayer for Muslims in Athens
November 17, 2010
Source: City Press
Translation © Muslim Association of Greece
Yesterday’s public player that was performed by at least 13.000 Muslims in twelve different points of Attica was unprecedented for what is usually happening in the capital. This public manifestation worked as triggering event for the development of a Mosque in Athens but as well as the expected social reactions.
The prayer, which was performed due to the occasion of celebrating the first day of the Muslim feast Eid-Al-Adha (equivalent to the sacrifice of Abraham) started at 7:40 in the morning and lasted approximately three hours. As the Greek Police stated, the Muslims’ manifestations were attended by 4.000 people at Aigaleo, 2.000 at Kiprou str. at Moschato, 500 at Propilea were the prayer took place under the initiative of the Muslim Association of Greece, 600 at Attica square, 1.000 in the old Racetrack Court in Faliro, 1.000 at Karamanlis Avenue at Menidi, 300 at the in the basketball court of Elefsina, 250 at Aspropirgos and 1.000 in the court of Ierotheos at Peristeri.
All the manifestations took place peacefully, with the exception though of Attica square. There, a group of habitants attacked with eggs and with other objects against the offhand prayer site, though other habitants had placed on their balconies Greek flags, they put loud music inorder to interrupt the process of the prayer.
The Request for an Official Prayer Site
Yesterday’s prayer was the third one that took place in a public place, (previously it had been performed in Kotzia square and in Olympic stadium) but it was the most impressive. The representatives of the Muslims referred again on their claim for the development of an official prayer site. Mr. K. Aivaliotis representative of LAOS’s party stated that this is a “demonstration of power in Athens by African Muslims.”
“In the times we live in, it is imposed, in the civilisation we claim we are having and which governs our society, and it is a duty of the Greek state, to facilitate each person who wants to perform his religious duties” the Government’s representative, G. Petalotis, highlighting that “there is a legal commitment made to create a Mosque in Athens, in order for our fellow Muslim citizens to perform with safety and liberty their religious rights.”
In Athens… by Coach
“Athens needs many , small sized religious prayer sites for the immigrants”, the journalist Stavros Theodorakakis claimed yesterday while on air on the radio station Flash, who due to his show for the flux of immigrants in Greece through the land borders( it will be presented next Sunday) , he stayed for a few days in Evros.
“ The loops that originate from Turkey, meaning the slavers and the traffickers have realised that practically the Greek Authorities have no practical means to oppose against the flux of unarmed immigrants” Mr.Theodorakis stated, though Mr. Salamagkas, police officer of Orestiada , referred, participating in the same show , that the Authorities after the capture of the immigrants and their identification, they release all those who cannot be deported (such as Palestinians or Afghanis for whom there are specific international treaties about their immunity.) They are given a piece a paper referring that they should leave the country within thirty days and they leave them free outside the detention centres where they are temporarily located. There usually there is a coach awaiting them who transports them in Athens.
Translator: Myrto Zacharof
Δελτίο Τύπου: Αΐντ Αλ Άντχα στην Αθήνα
November 15, 2010
Η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας όπως κάθε χρόνο θα εορτάσει το Αΐντ Αλ Άντχα
(εορτή που τιμά τη θυσία του Αβραάμ)
με μία εορταστική προσευχή με εκλεκτό καλεσμένο
τον Δρ. Mohamed Baddari από το πανεπιστήμιο Αλ Άζχαρ της Αιγύπτου
Την Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010, 7.30-8.30 το πρωί
Στα Προπύλαια του πανεπιστημίου Αθηνών,
Η παρουσία σας θα μας δώσει χαρά.
Επικοινωνία:
Ναΐμ Ελγαντούρ +306972008214
«Μέκκα» η πλατεία Κοτζιά
September 12, 2010
Πηγή: Εθνος
Σε ένα τεράστιο υπαίθριο τζαμί μετατράπηκε χθες η πλατεία απέναντι από το δημαρχείο της Αθήνας. Ο πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος σημείωσε ότι η Ελλάδα με τη στάση της στέλνει μήνυμα μόρφωσης και πολιτισμού
Η οικονομική κρίση ήταν η αιτία που η τελετή δεν πραγματοποιήθηκε στο ΟΑΚΑ, όπως άλλες φορές, καθώς η μουσουλμανική κοινότητα προτίμησε να διαθέσει τα χρήματα με τα οποία θα ενοικίαζε κάποιο χώρο για την κάλυψη βιοποριστικών αναγκών ορισμένων μελών της.
Την προσευχή, σε ένα σκηνικό που θύμιζε… Μέκκα, τέλεσαν δύο ιμάμηδες από την Αίγυπτο, προσκεκλημένοι της Eνωσης. Oπως πάντα, οι γυναίκες και οι άντρες προσευχήθηκαν ξεχωριστά, αφού είχε προηγηθεί το στρώσιμο χαλιών. Μεγάλη ήταν η συμμετοχή πιστών από την Αφρική, ενώ παρά πολλοί ήταν εκείνοι που φορούσαν εθνικές ενδυμασίες.
Οι πιστοί «απλώθηκαν» σε ολόκληρη την πλατεία από τις 7.00 το πρωί και οι διοργανωτές έκαναν λόγο για πολύ μεγάλη συμμετοχή. Αυτό το πολύχρωμο και πολυφυλετικό «μωσαϊκό» δημιούργησε ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό σκηνικό στο κέντρο της Αθήνας και αρκετοί ήταν οι περαστικοί -εργαζόμενοι και τουρίστες- που σταματούσαν για να παρατηρήσουν την τελετουργία.
Σε δήλωσή του ο πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος, Ναΐμ Ελγαντούρ, ευχαρίστησε τον δήμαρχο της Αθήνας Νικήτα Κακλαμάνη για την παραχώρηση της πλατείας και σημείωσε ότι «η στάση της ελληνικής πολιτείας αποτελεί απάντηση στον Αμερικανό ιερέα που θέλει να κάψει το Κοράνι αλλά και στην Ανγκελα Μέρκελ που βράβευσε το Δανό σκιτσογράφο που διακωμώδησε τον Μωάμεθ με τα σκίτσα του».
Μιλώντας στο «Εθνος», ο κ. Ελγαντούρ σημείωσε ότι το μήνυμα που στέλνει η Ελλάδα είναι ότι είναι πρωτεύουσα της μόρφωσης και του πολιτισμού. Για τη θρησκεία του Ισλάμ η χθεσινή ημέρα ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Η αυστηρή νηστεία του Ραμαζανιού τελειώνει και η μεγάλη μαζική προσευχή αποτελεί ευχαριστία προς τον Προφήτη. Μια ημέρα νωρίτερα, εκπρόσωποι των μουσουλμάνων είχαν ανέβει στο Αστεροσκοπείο της Πεντέλης και είχαν επιβεβαιώσει από τη θέση της Σελήνης ότι η νηστεία τελειώνει.
Μετά το τέλος της προσευχής μοιράζονται γλυκά στα παιδιά, ενώ σε πολλά σπίτια στρώνεται εορταστικό τραπέζι. Η επόμενη μαζική προσευχή θα γίνει σε περίπου 70 ημέρες.
Αντιδράσεις
Πυρά Σεραφείμ κατά Κακλαμάνη
Η παραχώρηση από τον δήμαρχο Αθηναίων, Νικήτα Κακλαμάνη, της πλατείας Κοτζιά για την προσευχή των μουσουλμάνων προκάλεσε την έντονη αντίδραση του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, οποίος σε ανακοίνωσή του κάνει λόγο για «απαράδεκτη συμπεριφορά που πλήττει την επικρατούσα στο κράτος θρησκευτική πίστη».
«Με αισθήματα οδύνης» τονίζεται στην ανακοίνωση του μητροπολίτη Πειραιώς, «παρακολουθήσαμε από την τηλοψία την παραχώρηση από τη δημοτική Αρχή των Αθηνών ανευθύνως της πλατείας Κοτζιά σε μουσουλμανικής θρησκευτικής παραδοχής πρόσωπα».
Παρασκευή Βονάτσου
Φωτό: Δημήτρης Ψαρρός
Ζήσαμε την κόλαση
June 2, 2010
Source: Expresso
Τις δραματικές στιγμές της εισβολής του ισραηλινού στρατού στον «Στόλο της Ελευθερίας» και της κράτησής τους στο λιμάνι του Ασντόντ περιέγραψαν οι πρώτοι έξι Ελληνες ακτιβιστές που απελευθερώθηκαν και έφτασαν χθες στην Ελλάδα.
Ο Ζαχαρίας Στυλιανάκης, ο Νεκτάριος Χρυσοχοΐδης, ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος, ο Αρης Παπαδοκωστόπουλος, ο Δημήτρης Γελάλης και ο Θάνος Πετρογιάννης είναι οι έξι της πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα» που είχαν το «προνόμιο» να αφηγηθούν από πρώτο χέρι όσα εκτυλίχθηκαν στα δύο ελληνικά πλοία που είχαν βάλει ρότα για τη Γάζα, την «Ελεύθερη Μεσόγειο» και τη «Σφενδόνη». Με την άφιξή τους χθες το πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» οι έξι Ελληνες κατήγγειλαν τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν οι αρχές του Ισραήλ για να καταλάβουν τα πλοία τους, όπως ξυλοδαρμό εθελοντών και χρήση πλαστικών σφαιρών, καθώς και την τρομοκράτηση που βίωσαν, όπως είπαν, κατά τη διάρκεια της κράτησής τους.
Λίγο αργότερα, τέσσερα από τα μέλη της πρωτοβουλίας παραχώρησαν συνέντευξη Τύπου, όπου έδωσαν λεπτομερή περιγραφή όσων έζησαν. «Μας κρατήσανε ομήρους υπό εξευτελιστικές συνθήκες» υπογράμμισε το μέλος του πληρώματος του πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος» Μιχάλης Γρηγορόπουλος. «Μας είχαν καθισμένους κάτω με τα όπλα από πάνω και μας τραβάγανε βίντεο. Δεν μας δώσανε να φάμε, δεν μας δώσανε να πιούμε. Προσωπικά εγώ πέρασα πάνω από δέκα σωματικούς ελέγχους, μας γδύσανε κανονικά» συνέχισε ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος. Οπως τόνισε ο ίδιος, τους απειλούσαν ότι θα τους βάλουν φυλακή και γενικά υπήρχε κλίμα εκφοβισμού και άγνοιας για το τι θα τους ξημερώσει.
Ωστόσο, τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα για κάποιους άλλους ακτιβιστές. Οπως ανέφερε ο Αρης Παπαδοκωστόπουλος, οι ακτιβιστές Βαγγέλης Πίσσιας και Γιάννης Καρυπίδης, που παραμένουν κρατούμενοι στο Ισραήλ, ξυυλοκοπήθηκαν από πλήθος αστυνομικών στο λιμάνι του Ασντόντ επειδή αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τις ισραηλινές αρχές και να δώσουν αποτυπώματα. Πάντως, και οι δύο κατά πάσα πιθανότητα δεν αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, συμπλήρωσε ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος.
Οι Ελληνες ακτιβιστές περιέγραψαν και τις σκηνές βίας που εκτυλίχθηκαν στα δύο ελληνικά καράβια. Οπως ανέφερε ο Δημήτρης Γελάλης, που επέβαινε στο επιβατηγό «Σφενδόνη», οι Ισραηλινοί κομάντος χρησιμοποίησαν πλαστικές σφαίρες και χημικά για να πάρουν το πλοίο. «Ξυλοκοπήθηκαν άγρια πολλά άτομα. Μεταξύ αυτών ο καπετάνιος επειδή δεν ήθελε να παραδώσει το τιμόνι, ο οποίος χτυπήθηκε στο κεφάλι και έχει κολάρο στον λαιμό. Τα ίδια και ο δεύτερος» είπε ο κ. Γελάλης, που συμπλήρωσε ότι γενικότερα ασκήθηκε βία σε όποιον αντιστάθηκε. Αντίστοιχες σκηνές εκτυλίχθηκαν και στο «Ελεύθερη Μεσόγειος». Οπως ανέφερε ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος, αφού έκοψαν τα συρματοπλέγματα που ήταν τοποθετημένα στην κουπαστή του πλοίου, οι Ισραηλινοί κομάντος ανέβηκαν πάνω και επιχείρησαν να το καταλάβουν. Το πλήρωμα και οι επιβάτες συγκεντρώθηκαν στη γέφυρα και δύο από τους ακτιβιστές επιχείρησαν να κρατήσουν κλειστές τις πόρτες. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχθούν χτυπήματα από όπλα ηλεκτρικής εκκένωσης αλλά και από πλαστικές σφαίρες στα πόδια.
Οι Ελληνες εθελοντές κατήγγειλαν ακόμη ότι οι Ισραηλινοί κατάσχεσαν παράνομα όχι μόνο τα πλοία και την ανθρωπιστική βοήθεια που προοριζόταν για τους Παλαιστινίους, αλλά και όλα τα προσωπικά τους είδη, τα κινητά τους τηλέφωνα και όλο τον εξοπλισμό που έφεραν μαζί τους. Τόνισαν επίσης ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειάς τους δεν είχαν καμία επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο, ούτε καν με την ελληνική πρεσβεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι να φτάσουν στην Αθήνα γνώριζαν ότι μόνο ένα άτομο είχε χάσει τη ζωή του στο τουρκικό πλοίο.
Πάντως, οι έξι ακτιβιστές δεν δείχνουν να έχουν πτοηθεί από την περιπέτειά τους. Ο πολιτικός μηχανικός Θάνος Πετρογιάννης τόνισε ότι θα ξαναπήγαινε στην ίδια αποστολή, παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει. «Δεν φοβήθηκα, γιατί το περίμενα. Ημουν προετοιμασμένος ψυχολογικά να αντιμετωπίσω οτιδήποτε, χωρίς αυτό να περιέχει στοιχείο ηρωισμού» δήλωσε χαρακτηριστικά στην «Espresso».
Στα γραφεία της πρωτοβουλίας βρέθηκε και η Αννα Στάμου, σύζυγος του προέδρου της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος Ναΐμ Ελγαντούρ, που βρίσκεται ακόμη κρατούμενος στο Ισραήλ. Αφού οι ακτιβιστές τη διαβεβαίωσαν ότι ο άντρας της είναι καλά, η κυρία Στάμου δήλωσε αισιόδοξη για το τέλος της περιπέτειάς του τονίζοντας ότι «έχει πίστη».
ΣΤΑΘΗΣ ΔEΛHΓΙΩΡΓHΣ
Φωτ.: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΛΦΟΜΗΤΣΟΣ
Κυνικές δηλώσεις και μετά την τραγωδία
Σοκάρει η στάση των Ισραηλινών, σχεδόν δύο εικοσιτετράωρα μετά την πολύνεκρη επίθεση αντρών των ειδικών δυνάμεων της χώρας τους στα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας». Μια επίθεση στα διεθνή ύδατα που οδήγησε τη νεολαία του κυβερνητικού κόμματος της Τουρκίας να ζητήσει «παγκόσμια ιντιφάντα» εναντίον του Ισραήλ.
«Οι στρατιώτες θεωρούσαν πως είχαν να κάνουν με υπέρμαχους ενός ανθρωπιστικού σκοπού, αλλά τελικά είχαν να κάνουν με αλήτες. Δεν σκοτώθηκαν εννιά ανθρωπιστές, αλλά εννιά αλήτες!» δήλωσε με περίσσιο κυνισμό ο υφυπουργός Αμυνας του Ισραήλ Ματάν Βιλνάι.
Περίπου ίδια στάση τήρησε μέσω των δηλώσεών του και ο Ισραηλινός αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ Ντάνιελ Κάρμον, που κατηγόρησε τον «Στόλο της Ελευθερίας» πως είχε αλλότριους σκοπούς, που δεν είχαν σχέση με τους ανθρωπιστικούς. Μοναδική… παραφωνία; Οι δηλώσεις του πρεσβευτή του Ισραήλ στο Λονδίνο Ρον Πρόσορ, που έκανε λόγο για τραγωδία και είπε πως «η επιχείρηση δεν ήταν επιτυχημένη», με αποτέλεσμα να υπάρξει μια τραγωδία.
Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης στο σύνολό τους κράτησαν αποστάσεις από τις απόψεις της ηγεσίας της χώρας. Εξέφρασαν την έντονη θλίψη τους για την «παγίδα» στην οποία έπεσαν οι ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού και χαρακτήρισαν «φιάσκο» την όλη επιχείρηση. Την οργή του για τα γεγονότα εξέφρασε στο σύνολό του και ο αραβικός Τύπος, που ζητεί την άμεση επιβολή διεθνών κυρώσεων εις βάρος του Ισραήλ κατηγορώντας το πως διέπραξε «έγκλημα πολέμου».
Μέχρι χθες το βράδυ αναμενόταν να ολοκληρωθεί στην Τουρκία η επιχείρηση επαναπατρισμού κάποιων τραυματιών ακτιβιστών που συμμετείχαν στον «Στόλο της Ελευθερίας», τη στιγμή που εκατοντάδες ακόμη παρέμεναν κρατούμενοι του Ισραήλ. Εντύπωση πάντως προκάλεσε δήλωση του Τούρκου υπουργού Αμυνας Βεσντί Γκιονούλ, ο οποίος τόνισε πως η διπλωματική κρίση που ξέσπασε δεν θα επηρεάσει την προγραμματισμένη παράδοση των ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Heron στην Τουρκία, στο πλαίσιο των καλών στρατιωτικών σχέσεων που διατηρούν, κατά τα άλλα, οι δύο χώρες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΩΤΗΣ
Στο «κόκκινο» η αγωνία των συγγενών και φίλων
Με την ελπίδα να επιστρέψουν οι δικοί τους άνθρωποι το συντομότερο δυνατό στην Ελλάδα ζουν οι συγγενείς και οι φίλοι των 31 ακτιβιστών που συμμετείχαν στην ανθρωπιστική βοήθεια με προορισμό τη Γάζα και μέχρι αργά χθες το βράδυ παρέμεναν στο Ισραήλ. Από τα ξημερώματα της Κυριακής, αλλά και μέχρι χθες το απόγευμα κανείς από τους συγγενείς δεν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί τους αφού κρατούνται όλοι μαζί σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στις φυλακές της Beersheba, ενώ οι Ισραηλινοί έχουν φροντίσει να τους αφαιρέσουν όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα καθώς και τα κινητά τους τηλέφωνα.
«Εύχομαι το παιδί μου να επιστρέψει γρήγορα στην Ελλάδα γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την αναμονή» λέει στην «Espresso» η κυρία Σέβα, μητέρα του Βαγγέλη Πισσία που επέβαινε στο πλοίο «Ελεύθερη Μεσόγειος». «Δεν υπάρχει κανένας τρόπος επικοινωνίας μαζί τους, δυστυχώς. Τους έχουν πάρει τα κινητά τηλέφωνα, δεν τους αφήνουν να έρθουν σε επαφή μαζί μας, δεν ξέρω τι να κάνω και πού να απευθυνθώ. Περιμένω και εγώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η κατάσταση της υγείας του γιου μου. Φοβάμαι μην τον έχουν χτυπήσει. Παρακαλώ τον Θεό να μου τον έχει καλά και να μου στείλει πίσω το παιδάκι μου».
Αγωνία επικρατεί και στο σπίτι του καπετάνιου Θεόδωρου Μπούκα που επέβαινε στο πλοίο «Σφενδόνη» αφού τόσο η αδελφή του όσο και η σύζυγός του δεν έχουν καταφέρει να τον ακούσουν ούτε για ένα λεπτό από την ώρα της σύλληψής του. «Το μοναδικό που γνωρίζουμε είναι ότι είναι καλά στην υγεία του. Δεν έχουμε μάθει κάτι άλλο» μας λέει η αδελφή του Βούλα Μπούκα. «Εχουμε τρελαθεί από την αγωνία μας γιατί όσο περνούν οι ώρες, δεν ξέρουμε τι άλλο μπορεί να συμβεί. Πρέπει να βρεθεί πολύ σύντομα μια λύση ώστε να επιστρέψουν όλοι οι Ελληνες στα σπίτια τους και να σταματήσει εδώ αυτή η ιστορία. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να πιέσει τους Ισραηλινούς όσο μπορεί».
Θ. ΜΑΚΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗΣ
Αγνωστο το πότε θα έρθουν οι υπόλοιποι Ελληνες!
Σύγχυση επικρατεί για το πότε θα αφεθούν ελεύθεροι οι περίπου τριάντα Ελληνες που βρίσκονται υπό κράτηση σε φυλακές της πόλης Μπερσέβα, μεταξύ Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ. Οι ισραηλινές αρχές είναι φειδωλές στις ανακοινώσεις τους και ουσιαστικά αρνούνται να συνεργαστούν με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.
Πάντως το ελληνικό ΥΠΕΞ εντείνει τις προσπάθειές του για τον άμεσο επαναπατρισμό όλων των Ελλήνων πολιτών, αίτημα που διατύπωσε εξάλλου από προχθές ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου. Προσπάθεια καθόλου εύκολη, καθώς άλλος είναι ο αριθμός των Ελλήνων που δίνει η πρωτοβουλία «Ενα καράβι για τη Γάζα» και άλλος αυτός που δίνουν επίσημα οι Ισραηλινοί.
Στο μεταξύ, η ελληνική πρεσβεία στο Τελ Αβίβ, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γιώργος Δελαβέκουρας, ο οποίος υποδέχθηκε εκ μέρους του υπουργείου τους έξι που επαναπατρίστηκαν χθες στο αεροδρόμιο, συνεργάζεται με τις ισραηλινές αρχές για να αποκτήσει πρόσβαση στους υπόλοιπους Ελληνες πολίτες που βρίσκονται εκεί, η οποία δεν έχει δοθεί ακόμη. «Η προστασία και ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών είναι ευθύνη του Ισραήλ» τόνισε ο κ. Δελαβέκουρας. Σημειώνεται ότι από προχθές οι ισραηλινές αρχές ενημέρωσαν επίσημα την Ελλάδα πως μεταξύ των θυμάτων δεν συγκαταλέγονται Ελληνες.
Τέλος, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας «Ενα καράβι για τη Γάζα», οι πρώτοι έξι Ελληνες απελαθέντες είναι οι εξής: Ζαχαρίας Στυλιανάκης, Νεκτάριος Χρυσοχοΐδης, Μιχαήλ Γρηγορόπουλος, Αριστείδης Παπαδοκωστόπουλος, Δημήτριος Γελάλης και Θανάσης Πετρογιάννης.
Μ.Β.Λ.
——–
Related articles:
Στις φυλακές του Ισραήλ 31 Έλληνες – Καταγγελίες για ωμή βία
Ηταν προετοιμασμένοι για όλα
June 1, 2010
Source: TA NEA
Οι εθελοντές ήταν σε επιφυλακή. Οι στιγμές λίγο πριν από την επίθεση, σύμφωνα με μαρτυρίες
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Στέλιος Βραδέλης Ζωή Λιάκα
«Ισραηλινοί κομάντος μόλις κατέβηκαν στο κατάστρωμα του τουρκικού πλοίου, του “Μavi Μarmara”. Ακούγονται πυροβολισμοί. Τώρα έφτασαν και σε εμάς…». Η φωνή του Τάκη Πολίτη, εθελοντή που επέβαινε μαζί με 21 ακόμη Ελληνες, 15 ακτιβιστές και 5 μέλη του πληρώματος στο φορτηγό πλοίο «Ελεύθερη Μεσόγειος», ήταν η τελευταία που έφτασε στο συντονιστικό κέντρο της ελληνικής αποστολής. Στη συνέχεια σιωπή.
«Παγώσαμε όλοι μας. Ξαφνικά χάθηκε κάθε επικοινωνία με τους 38 Ελληνες που βρισκόταν πάνω στα πλοία», περιγράφει ο Γιάννης Σηφακάκης, μέλος της συντονιστικής επιτροπής. Παρά τις διαρκείς προσπάθειες της Αθήνας, τα δύο δορυφορικά τηλέφωνα που διέθεταν τα μέλη της ελληνικής αποστολής είχαν νεκρώσει, όπως και όλες οι επικοινωνίες από τα πλοία. Στο ελληνικό πλοίο είχαν φορτωθεί, σύμφωνα με τους διοργανωτές της αποστολής, προκατασκευασμένα σπίτια, ξυλεία, αυτοκινούμενα αμαξίδια για ανάπηρους, οικοδομικά υλικά, ένα πλήρως εξοπλισμένο οδοντιατρείο, συσκευές αφαλάτωσης.
«Με τον Ναΐμ μίλησα τελευταία φορά λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Μου είπε πως είχαν καταφέρει να αποπλεύσουν από την Κύπρο και πως το πρωί θα μου μιλούσε από τη Γάζα. Στην αποστολή επικρατούσε ενθουσιασμός που βρίσκονταν στην τελική ευθεία για την επίτευξη του σκοπού τους. Εκείνη την ώρα δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη οι Ισραηλινοί. Ανησυχία βέβαια υπήρχε για τυχόν ενέργειές τους, όπως και δυστυχώς έγινε και για τον λόγο αυτόν είχε γίνει σύσταση να βρίσκονται τα μέλη της αποστολής σε διαρκή επιφυλακή», περιγράφει στα «ΝΕΑ» η κ. Αννα Στάμου, μέλος της ελληνικής συντονιστικής επιτροπής και σύζυγος του Ναΐμ Ελγαντούρ που βρισκόταν στο πλοίο «Ελεύθερη Μεσόγειος».
Το «στρατηγείο»
Το πλοίο «Μavi Μarmara»- στο οποίο, σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, υπήρξαν 9 νεκροί και δεκάδες τραυματίες ύστερα από την επέμβαση των ισραηλινών δυνάμεων- ήταν ουσιαστικά το «στρατηγείο» της αποστολής. Οι χώροι του είχαν μετατραπεί ώστε να μεταδίδεται εικόνα και ήχος από την αποστολή μέσω των 60 δημοσιογράφων από πολλές ευρωπαϊκές και αραβικές χώρες που είχαν επιβιβαστεί σε αυτό.
Στο πλοίο, στο οποίο επέβαιναν συνολικά 600 άτομα, εθελοντές και πλήρωμα, βρίσκονταν την ώρα της επίθεσης και δύο Ελληνες, ο ακτιβιστής Δημήτρης Πλειώνης και ο δημοσιογράφος Αρης Χατζηστεφάνου.
Λίγη ώρα προτού αρχίσει η δολοφονική επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων, ο Δημήτρης Πλειώνης έστειλε δύο e-mail σε φίλους του που παρακολουθούσαν με αγωνία τις εξελίξεις γύρω από τη νηοπομπή, ύστερα από τα προβλήματα που ανέκυψαν στην Κύπρο. Τα μηνύματα αυτά δημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα protagon.gr. Οπως προκύπτει ήδη από το πρώτο e-mail, οι εθελοντές στο πλοίο ήταν προετοιμασμένοι ακόμη και για μια καταδρομική επίθεση των Ισραηλινών στα διεθνή ύδατα, όπως και έγινε. Στο δεύτερο μήνυμά του, στις 4.14 τα ξημερώματα (ώρα Ελλάδας) ο Δημήτρης Πλειώνης, ελάχιστα λεπτά προτού αρχίσει η δολοφονική επίθεση, περιγράφει την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί γύρω από το τουρκικό πλοίο. «Εδώ και μιάμιση ώρα έχουν αρχίσει οι απειλές του Ισραηλινού Ναυτικού. Απευθύνονται σε κάθε πλοίο ξεχωριστά και το καλούν να αλλάξει πορεία γιατί κατευθύνεται σε πολεμική ζώνη και θα φέρει όλες τις συνέπειες των πράξεών του θέτοντας σε κίνδυνο το πλοίο και τους επιβάτες του. Μας ενημερώνουν ότι έχουν δικαίωμα να ανέβουν στο πλοίο μας. Στο “Μavi Μarmara” έχουν μοιράσει σωσίβια σε όλους και χτενίζουν τη γύρω περιοχή με προβολείς».
«ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ»
«Εχουν αρχίσει οι απειλές. Μας ενημερώνουν ότι μπορούν να ανέβουν στο πλοίο. Στο “Μavi Μarmara ” μοίρασαν σωσίβια…»
Πώς στήθηκε το «Ενα καράβι για τη Γάζα»
«Η ΑΡΧΗ έγινε από την Καλιφόρνια, όταν ακτιβιστές του ΙSΜ (Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης) δημιούργησαν το Free Gaza Μovement το 2006. Ηρθαν σε επαφή μαζί μας και μας ζήτησαν να τους βοηθήσουμε για να βρουν δυο πλοία για να προχωρήσουν το εγχείρημά τους, πράγμα που έγινε το 2008».
Ο κ. Πέτρος Γιώτης είναι εκ των ιδρυτικών μελών της ανθρωπιστικής οργάνωσης «Ενα καράβι για την Γάζα» που αν και δραστηριοποιείται ήδη από το 2006, μόλις τον περασμένο Ιανουάριο απέκτησε επίσημο χαρακτήρα. Οπως λέει, το «”Ενα καράβι για τη Γάζα” άρχισε να αποκτά μέλη σε σχεδόν όλες της πόλεις της Ελλάδας. Οι άνθρωποι που σήμερα είναι μέλη της επιτροπής “Ενα καράβι για τη Γάζα” άρχισαν να αναλαμβάνουν συντονισμένες πρωτοβουλίες για να μαζέψουν χρήματα για τα δύο καΐκια τα οποία τον Αύγουστο του 2008 έσπασαν, συμβολικά, τον αποκλεισμό της Γάζας. Από τότε και αφού άρχισαν να γίνονται και άλλες ανάλογες απόπειρες αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι πιο συντονισμένο. Συγκεντρώσαμε περίπου 140.000
ευρώ- με τη βοήθεια και των Σουηδών οι οποίοι μετέχουν στην πρωτοβουλία “Free Gaza”. Ετσι καταφέραμε να αγοράσουμε το φορτηγό “Ελεύθερη Μεσόγειος”».
«Ματωμένη» διαδήλωση στην Αθήνα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Λία Νεσφυγέ
Περισσότεροι από 2.000 πολίτες κάθε ηλικίας, ακόμα και παιδιά, συγκεντρώθηκαν από νωρίς χθες το απόγευμα στη λεωφόρο Κηφισίας στο ύψος της ισραηλινής πρεσβείας διαδηλώνοντας την αγανάκτησή τους για τα βίαια γεγονότα. Εντονη ήταν η παρουσία μελών της παλαιστινιακής κοινότητας που φώναζαν συνθήματα. Περίπου την ίδια ώρα συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έγιναν στη Θεσσαλονίκη, τα Χανιά, τα Γιάννινα και άλλες πόλεις.
Στην Αθήνα, με κεντρικό σύνθημα «Κάτω τα χέρια από τη Γάζα», διαδηλωτές φορώντας οι περισσότεροι παλαιστινιακές μαντίλες, «πολιόρκησαν» την πρεσβεία που βρισκόταν σε ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό.
Τα σοβαρά επεισόδια άρχισαν όταν μια μικρή ομάδα- γύρω στους 20 διαδηλωτές- επιχείρησαν να περάσουν από την οδό Μουσών και να πλησιάσουν στην ισραηλινή πρεσβεία. Οι περισσότεροι διαδηλωτές άρχισαν να υποχωρούν στα στενά της οδού Αδριανού και σε άλλους παράλληλους δρόμους, όπου ακολούθησε κυνηγητό και έπεσαν δακρυγόνα.
——————————
More coverage:
Τα… SOS των Ελλήνων από το πλοίο της φρίκης!
Yunanistan’dan Türk halkına taziye mesajı (Özel)
Επιτέλους, τέμενος
May 3, 2010
Πηγή: Protagon.gr
του Γεράσιμου Λουκάτου
Ως Έλληνας, έμαθα να είμαι υπερήφανος για την χώρα στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα, την γενέτειρα της δημοκρατίας και ενός μεγάλου πολιτισμού που δημιούργησαν οι πρόγονοι μας. Ως Μουσουλμάνος, ήρθα σε επαφή με έναν άλλο μεγάλο πολιτισμό, του οποίου τα επιτεύγματα προς όφελος της ανθρωπότητας, μόνο λίγοι είναι αυτοί που τα γνωρίζουν.
Συμμετέχοντας σε κλιμάκιο της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος, στον δρόμο προς την συνάντησή μας με στελέχη του υπουργείου παιδείας, είχα αμφιβολίες για το αποτέλεσμα. Το τέμενος θα έπρεπε να στέκεται όρθιο από το 2004, τι θα μπορούσε να αλλάξει μετά από έξι χρόνια;
Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως, συνάντησα εκεί ανθρώπους που έδειξαν ειλικρινές ενδιαφέρον για τους χιλιάδες μουσουλμάνους που δεν έχουν έναν επίσημο χώρο προσευχής και αισθάνονται περιθωριοποιημένοι. Για όλους εκείνους που δεν βρίσκουν την καθοδήγηση ενός αναγνωρισμένου ιμάμη όταν την χρειάζονται και για αυτούς που δεν μπορούν να ταφούν στην χώρα που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν ή πέρασαν εκεί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.
Με μεγάλη χαρά διάβασα σχετικά με την ανακοίνωση της υπουργού Παιδείας για την άμεση ανέγερση του Ισλαμικού τεμένους, όχι μόνο γιατί θα υπάρχει επίσημος χώρος για να προσεύχομαι και η καθοδήγηση του ιμάμη που χρειάζομαι ως νέος Μουσουλμάνος. Χαίρομαι επίσης, γιατί αυτή είναι μια ενέργεια προς την σωστή κατεύθυνση και σε αρμονία με τα ιδανικά της δημοκρατίας. Μια ενέργεια που δεν την διαβάζω σε βιβλίο ιστορίας αλλά σε άρθρα που μιλάνε για το αύριο!
Είμαι τόσο ¨Έλληνας όσο και Μουσουλμάνος και για όσους γνωρίζουν το Ισλάμ σε βάθος, γνωρίζουν ότι είναι ο μέσος δρόμος. Δεν είναι τίποτε άλλο από το γνωστό ρητό ”πάν μέτρον άριστον” , εφαρμοζόμενο σε κάθε πτυχή της ζωής ενός Μουσουλμάνου.
Εν μέσω κρίσης, ίσως να επιτευχθούν οι απαραίτητες αλλαγές που θα οδηγήσουν σε αρμονική συνύπαρξη και ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, ανεξαρτήτως θρησκείας, πεποιθήσεων ή άλλων παραγόντων. Το μόνο μελανό σημείο είναι η ανεπάρκεια χώρου που προκύπτει από τις δηλώσεις των αρμόδιων για το τέμενος και τα πιθανά μελλοντικά προβλήματα που μπορεί να δημιουργηθούν.
Τα βήματα προς την σωστή κατεύθυνση θα ήταν ακόμη σωστότερα, αν στην εξίσωση είχε ληφθεί υπόψη και ο παράγοντας ”μέλλον”.
*Ο Γεράσιμος Λουκάτος είναι μέλος της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος
Επιταχύνεται η ανέγερση τζαμιού
April 25, 2010
Πηγή: Καθημερινή
Του Νικου Παπαχρηστου
Επιταχύνονται οι διαδικασίες για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα. Οταν το έργο ολοκληρωθεί, θα αποτελέσει τον πρώτο επίσημο μουσουλμανικό χώρο προσευχής, ο οποίος θα λειτουργήσει στην πρωτεύουσα ύστερα από τουλάχιστον δύο αιώνες. Στις προθέσεις της κυβέρνησης, σύμφωνα με στελέχη της, είναι η αντιμετώπιση ενός κοινωνικού ζητήματος που αφορά χιλιάδες μουσουλμάνους, είτε Ελληνες είτε μετανάστες, που ζουν στο λεκανοπέδιο Αττικής.
Για τον σκοπό αυτό το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει οι συσκέψεις εκπροσώπων των εμπλεκόμενων φορέων, κατά τις οποίες εξετάζονται οι τελικές νομικές διευθετήσεις που αφορούν την παραχώρηση της έκτασης όπου θα ανεγερθεί το τζαμί των Αθηνών.
Υστερα από συνεννόηση του υπ. Παιδείας με τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας, αποφασίστηκε το τέμενος να δημιουργηθεί στην περιοχή του Ελαιώνα και συγκεκριμένα στον Βοτανικό, σε έκταση 17 στρεμμάτων που θα παραχωρήσει το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Στον χώρο αυτό σήμερα λειτουργούν εγκαταστάσεις του Κέντρου Συντήρησης Αυτοκινήτων Ναυτικού (ΚΣΑΝ), οι οποίες θα μετεγκατασταθούν εντός της υπόλοιπης έκτασης που διατηρεί το ΓΕΝ. «Η περιοχή αυτή επελέγη για να είναι προσβάσιμη στον λαό. Εμείς αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να θέσουμε στη διάθεση του διάδοχου φορέα τη χρήση του χώρου, ώστε σύντομα να εξυπηρετηθούν οι συμπολίτες μας μουσουλμάνοι», δηλώνουν στην «Κ» υψηλόβαθμα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού.
Το ύψος της δαπάνης μετεγκατάστασης των υπηρεσιών του Πολεμικού Ναυτικού, που θα αναλάβει το υπ. Παιδείας, υπολογίζεται σε 2,5 εκατ. ευρώ, ενώ δεν υπάρχει ακόμα συγκεκριμένη εκτίμηση του τελικού συνολικού κόστους ανέγερσης του ισλαμικού τεμένους και της διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου. Ωστόσο τα έξοδα θα καλυφθούν από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
Η ανέγερση του τεμένους θα γίνει σύμφωνα με τους όρους δόμησης του νόμου 3512/2006. Συνολική επιφάνεια του οικοδομήματος 840 τ.μ., είσοδος από την Ιερά Οδό, ενώ θα γειτονεύει με το παρεκκλήσιο του Αγ. Χριστοφόρου που ανήγειραν πριν από χρόνια οι υπάλληλοι των υπηρεσιών του Ναυτικού. «Στόχος είναι το τζαμί να ανεγερθεί από ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες», σημειώνουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι και προσθέτουν: «Επιθυμία μας είναι να αντανακλά την ισλαμική θρησκευτική παράδοση και την αρμονική συνύπαρξή της με τους πολιτισμούς του μεσογειακού χώρου». Τους τελευταίους μήνες πολλαπλασιάζεται ο αριθμός των ανεπίσημων χώρων μουσουλμανικής λατρείας. Σύμφωνα με στοιχεία της «Κ», σε όλη τη χώρα -πλην Θράκης- λειτουργούν 75 ανεπίσημα τζαμιά έναντι 68 τον περασμένο Ιούνιο. Από αυτά, 61 βρίσκονται στην Αθήνα και απευθύνονται κυρίως σε σουνίτες, 23 δημιουργήθηκαν από Πακιστανούς και 15 από μετανάστες από το Μπανγκλαντές.
Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν ενδείξεις ότι μεταξύ των χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών που έφθασαν στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνονται πιστοί ακραίων ρευμάτων του Ισλάμ.
Κωλυσιεργία για τέμενος και κοιμητήριο
Η μαντίλα είναι πολύ φορτισμένο σύμβολο
October 7, 2009
Source: Enet.gr
(Google Translate: click on the “English” link on the top right of this webpage.)
Γιατί πληθαίνουν οι γυναίκες που επιλέγουν να φορέσουν τη μαντίλα; Καλύπτοντας το πρόσωπο και το κορμί τους εκφράζουν την πίστη τους ή αποδέχονται την περιστολή των ελευθεριών τους; Με μια σειρά από ανοιχτές επιστολές προς τις μουσουλμάνες που φορούν ή σκέφτονται να φορέσουν μαντίλα, η Αλγερινή Μαρνία Λαζρέγκ τις καλεί να αναρωτηθούν ποια είναι τα κίνητρα και οι συνέπειες της επιλογής τους
Πριν από λίγο καιρό, ένα από τα ελάχιστα δημόσια σχολεία της Αμβέρσας που επέτρεπε ακόμη στις μαθήτριες να φορούν μαντίλα, άλλαξε τακτική. Η διευθύντρια του σχολείου Κάριν Χέρεμανς, επέμενε ότι στο σχολικό περιβάλλον οι πολιτισμικές διαφορές πρέπει να γίνονται αντιληπτές σαν πλούτος και οι μαθητές να διδάσκονται ότι υπάρχουν αξίες οικουμενικές, πέρα από δόγματα και κουλτούρες. Οταν όμως έφτασε το 80% των κοριτσιών να φορούν μαντίλα, όταν είδε τις πρώτες νικάμπ και διαπίστωσε ότι ορισμένες απόφοιτες έμπαιναν στο σχολείο και σημείωναν τα ονόματα των κοριτσιών που μόλις έμπαιναν στο προαύλιο πέταγαν τη μαντίλα, η Χέρεμανς το ξανασκέφτηκε. «Η συζήτηση πια δεν αφορούσε το αν απαγορεύουμε ή όχι τη μαντίλα, αλλά πόσο μακριά θα είναι», έλεγε προ ημερών η Χέρεμανς, μιλώντας σε ανταποκριτή της ολλανδικής εφημερίδας «Handelsblad». Επειτα, στα μέσα του περασμένου μήνα, η μαντίλα απαγορεύτηκε σε όλα τα δημόσια σχολεία στις φλαμανδικές περιοχές του Βελγίου. Δεκαπέντε μέρες μετά την απαγόρευση, εξήντα μαθήτριες έχουν εγκαταλείψει το σχολείο.
«Καταργώντας τη μαντίλα από τα σχολεία, δεν την εξαφανίζεις. Τη σπρώχνεις στο περιθώριο, όπως τελικά και τις ίδιες τις γυναίκες», λέει η Λαζρέγκ, όταν της διηγούμαι αυτό το πιο πρόσφατο επεισόδιο από την ευρωπαϊκή περιπέτεια της μαντίλας, που όσο πάει και περιπλέκεται. Η Λαζρέγκ, που έχει ασχοληθεί εκτενώς με τη θέση των γυναικών στον αναπτυσσόμενο κόσμο ως συνεργάτιδα, παλαιότερα, της Παγκόσμιας Τράπεζας και των Ηνωμένων Εθνών, πιστεύει ότι «με την απαγόρευση κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, σαν τη στρουθοκάμηλο». Η Αλγερινή κοινωνιολόγος, που σήμερα διδάσκει στο City University της Νέας Υόρκης, είναι βέβαιη πως μόνο οι ίδιες οι γυναίκες μπορούν να πετύχουν τον εξοβελισμό της μαντίλας, μέσα από την παιδεία και τη συμμετοχή στο δημόσιο διάλογο. Σε αυτό θέλει να συμβάλει με το νέο βιβλίο της «Questioning the Veil: Open Letters to Muslim Women». Για να διευκολύνουμε τη συζήτηση, συμφωνούμε ότι ο όρος «μαντίλα» αφορά όλες τις παραλλαγές – από την περισσότερο συνηθισμένη χιτζάμπ έως την τζιλμπάμπ και τη νικάμπ, που αφήνει μόνο μια σχισμή για τα μάτια.
Δεν υπάρχει περίπτωση η νομοθετική απαγόρευση της μαντίλας στα δημόσια σχολεία της Γαλλίας στην πραγματικότητα να προστατεύει τις μαθήτριες;
«Οχι, τις τιμωρεί. Οσο περισσότερο το κράτος ανακατεύεται στο τι θα φορέσει και τι δεν θα φορέσει μια γυναίκα τόσο λιγότερο ικανή θα είναι να σκεφτεί ελεύθερα και να αποφασίσει υπεύθυνα για τον εαυτό της. Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: οι γυναίκες πρέπει να αποφασίζουν, αφού για το δικό τους σώμα πρόκειται. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό για το οποίο συζητάμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συγκεκριμένη αντίληψη για την κοινωνική θέση της γυναίκας στις μουσουλμανικές χώρες και σε κάποιες από τις μουσουλμανικές κοινότητες στο δυτικό κόσμο. Εδώ τίθεται ένα ερώτημα γύρω από τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών και τους λόγους για τους οποίους καλλιεργείται μια προσπάθεια να αναιρεθούν οι κατακτήσεις των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70. Γιατί υπάρχει αυτό το κίνημα που επιδιώκει να αναιρέσει την κοινωνική πρόοδο και να μας γυρίσει πίσω; Ωστόσο, όταν μια Γαλλίδα μουσουλμάνα δεν μπορεί να πάει στο σχολείο και μια καθηγήτρια στη Γερμανία δεν μπορεί να διδάξει επειδή φορούν μαντίλα, τότε υπάρχει έλλειμμα ανοχής στο διαφορετικό, κάτι που ενισχύει το κίνημα που θέλει την επιστροφή της μαντίλας. Εγώ λέω στις γυναίκες να αναρωτηθούν αν καταπολεμούν τη θρησκευτική μισαλλοδοξία χρησιμοποιώντας σύμβολα που στην πραγματικότητα έχουν ελάχιστη σχέση με την πίστη. Θεωρώ ότι η μαντίλα συμβολίζει κάτι περισσότερο ή κάτι άλλο από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις: συνδέεται με μια σειρά από ανισότητες ανάμεσα στα φύλα».
Δηλαδή, δεν συμφωνείτε με την άποψη ότι πρέπει να πάψουμε επιτέλους να ασχολούμαστε με ένα κομμάτι ύφασμα, ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από τη μαντίλα;
«Η μαντίλα δεν είναι απλώς ένα κομμάτι ύφασμα, είναι ένα ύφασμα κορεσμένο με νόημα. Αν ρωτήσει κάποιος τις γυναίκες που το φορούν, θα πουν ότι το φορούν από σεμνότητα, για να προστατευτούν από σεξουαλικές παρενοχλήσεις, για να δηλώσουν μια πολιτική ή μια πολιτισμική ταυτότητα, ή θα πουν ότι τη φορούν για να εκφράσουν την πίστη τους. Αρα, όταν μια γυναίκα φοράει μαντίλα, μπορεί να της προσδίδει οποιοδήποτε από αυτά τα νοήματα: ταυτόχρονα, όμως, δεν ελέγχει το νόημα που οι υπόλοιποι αποδίδουν σε αυτό το ύφασμα. Και αντί να απελευθερώνει τη γυναίκα, η μαντίλα περιορίζει την ελευθερία της να προβάλει την εικόνα του εαυτού της που αληθινά επιθυμεί. Διότι ως σύμβολο η μαντίλα είναι πολύ φορτισμένη. Επειτα πρέπει να λάβουμε υπόψη το πλαίσιο· εννοώ ότι στη Γαλλία αλλιώς αντιλαμβάνεται το συμβολισμό της μαντίλας ένας μη μουσουλμάνος Γάλλος πολίτης και αλλιώς η κοινότητα στην οποία ανήκει η γυναίκα που τη φοράει. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να υποστηρίζουμε τον υπερβολικό πολιτισμικό σχετικισμό όσον αφορά τη μαντίλα και στο να δεχόμαστε ορισμένες πρακτικές που είναι συνυφασμένες με μια παράδοση ανισότητας μεταξύ των φύλων. Και προφανώς, κανονικά δεν θα έπρεπε να απασχολεί ούτε τους μουσουλμάνους ούτε τους μη μουσουλμάνους της Γαλλίας αν μια γυναίκα φοράει ή όχι μαντίλα. Ομως, ως μουσουλμάνα που απευθύνομαι σε άλλες μουσουλμάνες, λέω ότι υπάρχει η ανάγκη να συζητήσουμε και να αναρωτηθούμε τι μερίδιο στη διαιώνιση της ανισότητας φέρει η μαντίλα».
Λέτε δηλαδή ότι ένα κορίτσι που ζει στη Δύση μπορεί φορώντας τη μαντίλα να θέλει να εκφράσει κάτι εντελώς διαφορετικό από μια συνομήλική της σε μουσουλμανική κοινωνία; Αυτό έχει σημασία;
«Ο συμβολισμός μπορεί να είναι διαφορετικός, ναι. Μπορεί μια νεαρή γυναίκα στη Γαλλία, κόρη μεταναστών δεύτερης γενιάς, να φοράει τη μαντίλα επειδή θέλει να δηλώσει την αντίθεσή της στη μισαλλοδοξία και την ισλαμοφοβία, ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Ομως το ερώτημα είναι: γιατί να επιλέξει τη μαντίλα; Δεν μπορεί να εκφράσει την αντίθεσή της στη μισαλλοδοξία με άλλους τρόπους; Δηλαδή πρέπει η πολιτική διαμαρτυρία να γίνεται σε βάρος των γυναικών; Γιατί να καταφύγουμε σε ένα παμπάλαιο, παρωχημένο σύμβολο;».
Πάντως, οι περισσότερες γυναίκες λένε ότι η μαντίλα είναι ένας τρόπος να εκφράσουν την πίστη τους.
«Εδώ είναι η δυσκολία: Πώς κάνουμε το διαχωρισμό ανάμεσα σε εκείνο που είναι θρησκευτικό και στο απολύτως κοσμικό. Δεν υπάρχουν πολλά αποσπάσματα στο Κοράνι που αναφέρονται στη μαντίλα. Κι έπειτα υπάρχουν τόσες ερμηνείες της έννοιας που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε μαντίλα, που στο τέλος δεν ξέρουμε πια για ποιο πράγμα μιλάμε. Ας πάρουμε το θέμα του σεβασμού προς το Θεό: Πού λέει στο Κοράνι ότι για να δείχνει η γυναίκα πως είναι πιστή πρέπει να φοράει μαντίλα; Πουθενά. Σέβομαι, λοιπόν, την πίστη κάθε γυναίκας αλλά παρ’ όλ’ αυτά, η ερώτηση που θέτω είναι: σε έναν κόσμο κορεσμένο με πολιτικά σύμβολα που παριστάνουν ότι αναφέρονται στη θρησκεία, σε έναν κόσμο όπου οργανωμένες ομάδες διδάσκουν στις γυναίκες τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, καταλήγουμε πια να μη γνωρίζουμε εάν φοράμε αυτό το ρούχο από ευλάβεια ή αν αυτή η ίδια η ευλάβεια γίνεται ένας παράγοντας που οφείλουμε να εξετάσουμε, εντάσσοντάς τον σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο. Αν λοιπόν μια νέα κοπέλα παίρνει την απόφαση να φορέσει τη μαντίλα ύστερα από εκτεταμένη μελέτη των ιερών κειμένων και έχοντας πειστεί ότι έτσι θα σώσει την ψυχή της, κανένα πρόβλημα. Μόνο που αμφιβάλλω αν μια γυναίκα μπορεί να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα με δεδομένο το πλαίσιο μέσα στο οποίο παίρνει αυτή την απόφαση».
Γράφετε ότι η επιστροφή στη μαντίλα είναι μέρος μιας ευρύτερης και πολύ σύγχρονης τάσης που κάνει ευρεία χρήση της τεχνολογίας. Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο αναφέρεστε;
«Ναι, και ειδικά στις μουσουλμανικές κοινότητες των δυτικών χωρών. Αλλά και στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι πολύ διαδεδομένα όλα αυτά τα dvd που λένε στις γυναίκες πώς να ντυθούν – είναι πολύ σύνηθες να μπεις σε ένα κατάστημα όπου ο ιδιοκτήτης προβάλλει μια ταινία όπου κάποιος που είναι ντυμένος σαν κληρικός υπαγορεύει στις γυναίκες τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και τους λέει πώς πρέπει να εκφράζουν την πίστη τους. Τα κρατικά ραδιόφωνα, επίσης, μεταδίδουν συζητήσεις γύρω από τη σωστή συμπεριφορά και την ένδυση των γυναικών. Και βεβαίως, στην εποχή μας, το Διαδίκτυο είναι γεμάτο από βίντεο που λένε στις γυναίκες πώς να φορέσουν τη μαντίλα – πριν από λίγες μέρες έβλεπα στο youtube έναν τύπο που χρησιμοποιούσε χάρακα για να υποδεικνύει, πάνω στο κεφάλι μιας κούκλας βιτρίνας, ως πού πρέπει να φτάνει η μαντίλα. Η μαντίλα, λοιπόν, έχει γίνει μέινστριμ».
Ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη μερίδα γυναικών που βλέπουν τη μαντίλα ως σύμβολο γυναικείας χειραφέτησης και ενδυνάμωσης. Το επιχείρημα είναι ότι χάρη στη μαντίλα διαφοροποιούνται από το δυτικό στερεότυπο, που αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν σεξουαλικά αντικείμενα.
«Αυτό είναι το τυπικό επιχείρημα που επιστρατεύεται στη συζήτηση για τη μαντίλα, και το θεωρώ εντελώς εσφαλμένο. Υπάρχουν και κοινωνικοί επιστήμονες που έχουν συγγράψει ολόκληρες μελέτες για να πείσουν ότι η μαντίλα απελευθερώνει τη γυναίκα, γιατί όταν τη φοράει, ο πατέρας της τής επιτρέπει να πάει στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, ο άνδρας της την αφήνει να εργαστεί κ.λπ. Βρίσκω αυτονοήτως προβληματικό ένα επιχείρημα που στην ουσία μάς λέει ότι προκειμένου ένας άνθρωπος να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμά του στη μόρφωση ή στην εργασία, πρέπει προηγουμένως να έχει συμφωνήσει στην υποταγή του. Υπάρχουν νεαροί άνδρες που επιμένουν να υπογράψει η μέλλουσα σύζυγός τους ότι θα φοράει τη μαντίλα. Γιατί; Το να λέμε, λοιπόν, ότι η γυναίκα είναι πιο δυνατή με τη μαντίλα αντιφάσκει με την πραγματικότητα. Τώρα, για τα δυτικά στερεότυπα, να ξεκινήσω από το εξής: στο τέλος τέλος, γιατί πρέπει να υποφέρω εγώ φορώντας τη μαντίλα, τα μακριά μανίκια και αυτά τα άβολα ρούχα, γιατί να τιμωρούμαι εγώ για τον τρόπο που αποφασίζουν να ντυθούν οι γυναίκες στη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα ή το Παρίσι; Λένε “Κοίτα πώς τις παρουσιάζουν τα μίντια, πώς τις αντιμετωπίζουν σαν σεξουαλικά αντικείμενα”· μα οι γυναίκες στη Δύση τα ξέρουν ήδη όλα αυτά, τα συζητάνε, γράφουν βιβλία. Κοιτάξτε όμως τα μίντια στο Ιράν. Μήπως δεν αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σαν αντικείμενα όταν τους υποδεικνύουν πώς να φοράνε τη χιτζάμπ;».
Σύμφωνα με τη Λαζρέγκ, όταν μια γυναίκα στη Γαλλία επιμένει να φοράει την μαντίλα καλό είναι να σκεφτεί ότι η απόφασή της έχει αντίκτυπο στη ζωή ακόμη και μικρών παιδιών
Στις επιστολές σας γράφετε ότι «κάθε φορά που μια γυναίκα φοράει τη μαντίλα, η πράξη της αντανακλά και στις υπόλοιπες γυναίκες, ανάμεσα στις οποίες είναι και εκείνες που είναι ακόμη κορίτσια».
«Επειδή η μαντίλα είναι ένα θέμα που απασχολεί ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, επειδή είναι μια από τις πρακτικές που συνδέονται με το τι σημαίνει να είσαι μουσουλμάνα, κάθε γυναίκα που παίρνει την απόφαση να φορέσει μαντίλα, με έναν τρόπο εμπλέκει σε αυτή την απόφαση γυναίκες που ζουν σε άλλες περιοχές του κόσμου. Οταν μια γυναίκα φοράει τη χιτζάμπ στην Αθήνα ή στο Παρίσι ή στο Αλγέρι, συμβάλλει στο να γίνει πιο δύσκολο για μια άλλη γυναίκα στο Ριάντ ή στην Τεχεράνη να αγωνιστεί ενάντια στην υποχρέωση να τη φοράει. Αυτό είναι κάτι που καμιά φορά δεν συνειδητοποιούν οι γυναίκες. Κι έπειτα, υπάρχει κι ένα άλλο στοιχείο – μια κοπέλα που βάζει σήμερα τη μαντίλα και προσπαθεί να την υποστηρίξει, πρέπει να καταλάβει ότι γυρνάει πίσω το χρόνο. Τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 οι γυναίκες αγωνίστηκαν για κοινωνική ισότητα, για να εμφανίζονται τώρα διάφοροι κοινωνικοί επιστήμονες και να λένε πόσο όμορφο και φεμινιστικό είναι αυτό το σύμβολο της καταπίεσης…».
Marnia Lazreg, «Questioning the Veil: Open Letters to Muslim Women», Princeton University Press
«Η επιστροφή της, συνέπεια της ανόδου του ριζοσπαστικού Ισλάμ»
Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Αλγερία. Το αναμενόμενο ήταν να φορέσετε τη μαντίλα. Το κάνατε;«Ναι, ναι, υπήρχε αυτή η προσδοκία αφού γεννήθηκα το 1941, στην εποχή της αποικιοκρατίας ακόμη, και το 99,9% των γυναικών στην Αλγερία φορούσαν μαντίλα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας. Μάλιστα θεωρούνταν ένδειξη αγνότητας εκ μέρους μιας νέας κοπέλας να προθυμοποιηθεί να τη φορέσει, πριν ακόμη της το πουν οι γονείς της. Εχω μια μεγαλύτερη αδελφή που έβαλε με τη θέλησή της τη μαντίλα. Εγώ δεν τη φόρεσα ποτέ.
Στην πορεία της ζωής μου έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη -αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτήν τη λέξη- της μαντίλας, σε σχέση με την πορεία της χώρας μου από το καθεστώς της αποικιοκρατίας προς τον πόλεμο της ανεξαρτησίας και τη μετα-αποικιακή εποχή. Ετσι, τον καιρό που μεγάλωνα οι γυναίκες έπρεπε να φορούν μαντίλα. Οταν άρχισε ο αγώνας τής ανεξαρτησίας πολλές γυναίκες την έβγαλαν – πολλές ανάμεσά τους συμμετείχαν στον αγώνα. Οταν η χώρα κατέκτησε την ανεξαρτησία της, οι νέες γυναίκες πολύ απλά δεν φορούσαν μαντίλα. Και αυτό θεωρούνταν φυσικό, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Και σήμερα, βλέπεις γυναίκες της γενιάς μου που ποτέ τους δεν είχαν βάλει μαντίλα, να σκεπάζουν ξαφνικά το κεφάλι τους. Και το ίδιο να κάνουν οι νέες γυναίκες. Στην Αλγερία, όπως και στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο, η επιστροφή της μαντίλας συνδέεται με την άνοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Και σε κάθε χώρα, η μαντίλα συνδέεται με μια ολόκληρη σειρά από κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Η μαντίλα δεν είναι ποτέ πολιτικά και κοινωνικά ουδέτερη».
Ο Αμπάς προσπάθησε να ματαιώσει συνέδριο για την Ιερουσαλήμ στην Αθήνα
July 2, 2009
Source: AlJazeera.net (AlQuds Press)
(Read in English. قراءة العربية)
Σύμφωνα με Ελληνικές πηγές
Ο Αμπάς προσπάθησε να ματαιώσει συνέδριο για την Ιερουσαλήμ στην Αθήνα
Ελληνική πολιτική πηγή ανέφερε πως ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς παρενέβη για να ματαιώσει το συνέδριο αλληλεγγύης προς την Ιερουσαλήμ στην Ελληνική πρωτεύουσα και άσκησε ισχυρή πίεση για να περιορίσει την προσέλευση των συμμετεχόντων, παρόλα αυτά το συνέδριο είχε μεγάλη επιτυχία.
Το συνέδριο έγινε στις 22 Ιουνίου στην Αθήνα με τη μορφή διεθνούς συμποσίου με τίτλο «Ιερουσαλήμ Πρωτεύουσα του Αραβικού Πολιτισμού 2009 - Η Ευρώπη για την Ιερουσαλήμ και τη Γάζα». Το γεγονός αυτό διοργανώθηκε από την «Ελληνο-παλαιστινιακή Φιλία» & την «Ευρώπη για τα Ιεροσόλυμα», με τη συμμετοχή εξεχουσών προσωπικοτήτων από την Ελλάδα, την Παλαιστίνη και την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών, βουλευτών, θρησκευτικών ηγετών και στοχαστών, διανοούμενων και εκπρόσωπων των θεσμών της κοινωνίας των πολιτών.
Ωστόσο πηγές στο ΠΑΣΟΚ αποκαλύπτουν τις απολύτως ακριβείς πληροφορίες που παραθέτονται, πως υπήρξε σειρά επαφών από τον Παλαιστίνιο πρόεδρο με σκοπό να «περικυκλώσει και να μειώσει τις συμμετοχές στο συνέδριο όσο το δυνατόν περισσότερο».
Η πηγή πρόσθεσε επίσης πως ο Αμπάς επικοινώνησε προσωπικά με τον Γιώργο Παπανδρέου, προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του ζήτησε να ασκήσει πίεση στους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματός του ώστε να μη συμμετάσχουν στο συνέδριο «ώστε το επίπεδο πολιτικής παρουσίας να είναι η ελάχιστη δυνατή». Ο Αμπάς επικοινώνησε επίσης και με ηγετικά στελέχη και άλλου Ελληνικού κόμματος με τον ίδιο στόχο, διαβεβαιώνει η πηγή, όπου τονίζει «τα επιχειρήματα που ανέδειξε ο κ.Αμπάς για να ασκήσει πίεση στους πολιτικούς ήταν ότι οι Έλληνες διοργανωτές του συνεδρίου είναι προσκείμενοι στην κυβέρνηση του Ισμαήλ Χανίγια της Γάζας και δε συμφωνούν με τις απόψεις της PLO και της Παλαιστινιακής Αρχής που υιοθετεί μία προσέγγιση διαπραγμάτευσης για να συνομιλεί με το Ισραήλ».
Με βάση τις ίδιες πηγές ο Αμπάς εξέφρασε την απογοήτευσή του σχετικά με την αύξηση της δραστηριότητας ομάδων στην Ελλάδα που υποστηρίζουν το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων και για την άρση της πολιορκίας της Γάζας, και κάλεσε όλους «για οτιδήποτε σχετίζεται με τις δράσεις των Παλαιστινίων θα πρέπει να γίνεται αποκλειστικά μέσω της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO),τις αντιπροσωπείες και πρεσβείες τους στο εξωτερικό.”
To the President and then to Euro Court
May 31, 2009
Source: Kathimerini
The Chairman of the Muslim Association of Greece Mr Naim Elghandour reveals through “K” the intention to appeal to the European Court if their demand for an Islamic Mosque in Athens is not met. “The time is running out ,putting as deadline the answer of The President of The Democracy in a related letter of the Union.
“The President of The Democracy is our last hope,” stresses Mr Elghadour “If there is no answer ,or if we see that despite his positive attitude ,still nothing is being done, the only way is The European Institution. 
However already via specific websites (such as the popular greeksrethink.com) Muslims who live in our country are in a race to mobilise their “brothers” abroad.
The Global Greek community is large and scattered in every corner of the globe(Canada, USA, UK, Australia and elsewhere.) “ We are asking for their support in our cause ” says the Chairman of MAG . “Initially just to ask the priest in their local parish if they would accept the creation of an Islamic Mosque in Athens.” Given recent statements by Archbishop Ieronymos who spoke about the obvious and inalienable right of every human being to freely worship his Lord. The Greek Muslims have secured a positive response from their priests.
“Listen! Things are simple” says Mr Elghandour. “ Thirty years have passed since allegedly started the construction of the Islamic Mosque but we are still at talks. I consider that the demand is not only ours but of every freedom loving person on the planet”.
Athens , a city in which live more than 700,00 Muslims , is the only European country without a Mosque and a Muslim Cemetery. For their worship needs the Muslims are served by app 100 informal mosques operating in various parts of the Capital , in apartments, garages, warehouses and basements. Even this way of exercising their religious duties is not without a hindrance. A few months ago the Prefecture in Athens fined the owner of a basement in Nea Ionia ,which was being used as an informal mosque 60,000 and 30,000 Euros as there was no special licence for the premises.
The decision sparked off one of the largest (up to then) mobilisation of Muslims in Athens involving more than 1000 believers demanding an official place of worship.
We all remember the strong opposition of the Municipality and of the residents of Paeania, when in 2000, by law 2833 it had been decided the construction of the Islamic Centre with the expenses to be borne by Saudi Arabia.
This project never materialised and the only reminder of the story is the cross on the slope of the mountain which continues to welcome those who leave the airport with Athens as their destination.
However neither the last chapter seems to have a happy ending for the Muslim community. This project which in 2006 passed in the Parliament according to which the Islami Mosque would be constructed at a naval base in Botanicals ( where at the moment there is a supermarket and offices of the Greek Navy) and gave provision to a series of safeguards to prevent such as the Imam being a civil servant.
In the beginning we were told that there were 57 acres.
From discussion to discussion and while ministers were changing the area kept on being reduced and finally it was down to 16 acres.
“Even if it is 16 acres or 16 yards , please let us built at last” pleads Mr Elghandour.
Difficult…….. The navy claims that it needs 5 million Euros to relocate , money that nobody is willing to spend. “ We told them that we can mobilise our people to find the money and give it to them but they replied that it ….sin. At the same time they can not find the money. In response to a recent question by a member of parliament, Mr Perikles Korovesi , the Defence Ministry said that they would investigate if the construction of the Islamic Mosque raises an issue of safety to the base.
“ Now all of a sudden they are afraid that the Muslims might go to the supermarket and steal macaroni and rice” says frowning The Chairman of MGA , Mr Elghandour. And the letter we have sent to the Minister of Education remains unanswered.
“The truth is that we have not fallen to zero. We have fallen below zero. And for you to know, the American Embassy and other International Human Rights Organisations have approached us asking about these problems and I have answered “ No thanks, there is the possibility that there is a mistake.” Because we are Greeks and we have no intention to expose our country or be reported in the state department.
“We love Greece. The problems are ours and we do not need “the neighbourhood” to know.
But this is not appreciated by the Government” concludes Mr Elghandour.
