Η μαντίλα είναι πολύ φορτισμένο σύμβολο

Source:  Enet.gr

(Google Translate:  click on the “English” link on the top right of this webpage.)

Γιατί πληθαίνουν οι γυναίκες που επιλέγουν να φορέσουν τη μαντίλα; Καλύπτοντας το πρόσωπο και το κορμί τους εκφράζουν την πίστη τους ή αποδέχονται την περιστολή των ελευθεριών τους; Με μια σειρά από ανοιχτές επιστολές προς τις μουσουλμάνες που φορούν ή σκέφτονται να φορέσουν μαντίλα, η Αλγερινή Μαρνία Λαζρέγκ τις καλεί να αναρωτηθούν ποια είναι τα κίνητρα και οι συνέπειες της επιλογής τους

Πριν από λίγο καιρό, ένα από τα ελάχιστα δημόσια σχολεία της Αμβέρσας που επέτρεπε ακόμη στις μαθήτριες να φορούν μαντίλα, άλλαξε τακτική. Η διευθύντρια του σχολείου Κάριν Χέρεμανς, επέμενε ότι στο σχολικό περιβάλλον οι πολιτισμικές διαφορές πρέπει να γίνονται αντιληπτές σαν πλούτος και οι μαθητές να διδάσκονται ότι υπάρχουν αξίες οικουμενικές, πέρα από δόγματα και κουλτούρες. Οταν όμως έφτασε το 80% των κοριτσιών να φορούν μαντίλα, όταν είδε τις πρώτες νικάμπ και διαπίστωσε ότι ορισμένες απόφοιτες έμπαιναν στο σχολείο και σημείωναν τα ονόματα των κοριτσιών που μόλις έμπαιναν στο προαύλιο πέταγαν τη μαντίλα, η Χέρεμανς το ξανασκέφτηκε. «Η συζήτηση πια δεν αφορούσε το αν απαγορεύουμε ή όχι τη μαντίλα, αλλά πόσο μακριά θα είναι», έλεγε προ ημερών η Χέρεμανς, μιλώντας σε ανταποκριτή της ολλανδικής εφημερίδας «Handelsblad». Επειτα, στα μέσα του περασμένου μήνα, η μαντίλα απαγορεύτηκε σε όλα τα δημόσια σχολεία στις φλαμανδικές περιοχές του Βελγίου. Δεκαπέντε μέρες μετά την απαγόρευση, εξήντα μαθήτριες έχουν εγκαταλείψει το σχολείο.

«Καταργώντας τη μαντίλα από τα σχολεία, δεν την εξαφανίζεις. Τη σπρώχνεις στο περιθώριο, όπως τελικά και τις ίδιες τις γυναίκες», λέει η Λαζρέγκ, όταν της διηγούμαι αυτό το πιο πρόσφατο επεισόδιο από την ευρωπαϊκή περιπέτεια της μαντίλας, που όσο πάει και περιπλέκεται. Η Λαζρέγκ, που έχει ασχοληθεί εκτενώς με τη θέση των γυναικών στον αναπτυσσόμενο κόσμο ως συνεργάτιδα, παλαιότερα, της Παγκόσμιας Τράπεζας και των Ηνωμένων Εθνών, πιστεύει ότι «με την απαγόρευση κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, σαν τη στρουθοκάμηλο». Η Αλγερινή κοινωνιολόγος, που σήμερα διδάσκει στο City University της Νέας Υόρκης, είναι βέβαιη πως μόνο οι ίδιες οι γυναίκες μπορούν να πετύχουν τον εξοβελισμό της μαντίλας, μέσα από την παιδεία και τη συμμετοχή στο δημόσιο διάλογο. Σε αυτό θέλει να συμβάλει με το νέο βιβλίο της «Questioning the Veil: Open Letters to Muslim Women». Για να διευκολύνουμε τη συζήτηση, συμφωνούμε ότι ο όρος «μαντίλα» αφορά όλες τις παραλλαγές – από την περισσότερο συνηθισμένη χιτζάμπ έως την τζιλμπάμπ και τη νικάμπ, που αφήνει μόνο μια σχισμή για τα μάτια.

Δεν υπάρχει περίπτωση η νομοθετική απαγόρευση της μαντίλας στα δημόσια σχολεία της Γαλλίας στην πραγματικότητα να προστατεύει τις μαθήτριες;

«Οχι, τις τιμωρεί. Οσο περισσότερο το κράτος ανακατεύεται στο τι θα φορέσει και τι δεν θα φορέσει μια γυναίκα τόσο λιγότερο ικανή θα είναι να σκεφτεί ελεύθερα και να αποφασίσει υπεύθυνα για τον εαυτό της. Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: οι γυναίκες πρέπει να αποφασίζουν, αφού για το δικό τους σώμα πρόκειται. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό για το οποίο συζητάμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συγκεκριμένη αντίληψη για την κοινωνική θέση της γυναίκας στις μουσουλμανικές χώρες και σε κάποιες από τις μουσουλμανικές κοινότητες στο δυτικό κόσμο. Εδώ τίθεται ένα ερώτημα γύρω από τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών και τους λόγους για τους οποίους καλλιεργείται μια προσπάθεια να αναιρεθούν οι κατακτήσεις των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70. Γιατί υπάρχει αυτό το κίνημα που επιδιώκει να αναιρέσει την κοινωνική πρόοδο και να μας γυρίσει πίσω; Ωστόσο, όταν μια Γαλλίδα μουσουλμάνα δεν μπορεί να πάει στο σχολείο και μια καθηγήτρια στη Γερμανία δεν μπορεί να διδάξει επειδή φορούν μαντίλα, τότε υπάρχει έλλειμμα ανοχής στο διαφορετικό, κάτι που ενισχύει το κίνημα που θέλει την επιστροφή της μαντίλας. Εγώ λέω στις γυναίκες να αναρωτηθούν αν καταπολεμούν τη θρησκευτική μισαλλοδοξία χρησιμοποιώντας σύμβολα που στην πραγματικότητα έχουν ελάχιστη σχέση με την πίστη. Θεωρώ ότι η μαντίλα συμβολίζει κάτι περισσότερο ή κάτι άλλο από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις: συνδέεται με μια σειρά από ανισότητες ανάμεσα στα φύλα».

Δηλαδή, δεν συμφωνείτε με την άποψη ότι πρέπει να πάψουμε επιτέλους να ασχολούμαστε με ένα κομμάτι ύφασμα, ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από τη μαντίλα;

«Η μαντίλα δεν είναι απλώς ένα κομμάτι ύφασμα, είναι ένα ύφασμα κορεσμένο με νόημα. Αν ρωτήσει κάποιος τις γυναίκες που το φορούν, θα πουν ότι το φορούν από σεμνότητα, για να προστατευτούν από σεξουαλικές παρενοχλήσεις, για να δηλώσουν μια πολιτική ή μια πολιτισμική ταυτότητα, ή θα πουν ότι τη φορούν για να εκφράσουν την πίστη τους. Αρα, όταν μια γυναίκα φοράει μαντίλα, μπορεί να της προσδίδει οποιοδήποτε από αυτά τα νοήματα: ταυτόχρονα, όμως, δεν ελέγχει το νόημα που οι υπόλοιποι αποδίδουν σε αυτό το ύφασμα. Και αντί να απελευθερώνει τη γυναίκα, η μαντίλα περιορίζει την ελευθερία της να προβάλει την εικόνα του εαυτού της που αληθινά επιθυμεί. Διότι ως σύμβολο η μαντίλα είναι πολύ φορτισμένη. Επειτα πρέπει να λάβουμε υπόψη το πλαίσιο· εννοώ ότι στη Γαλλία αλλιώς αντιλαμβάνεται το συμβολισμό της μαντίλας ένας μη μουσουλμάνος Γάλλος πολίτης και αλλιώς η κοινότητα στην οποία ανήκει η γυναίκα που τη φοράει. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να υποστηρίζουμε τον υπερβολικό πολιτισμικό σχετικισμό όσον αφορά τη μαντίλα και στο να δεχόμαστε ορισμένες πρακτικές που είναι συνυφασμένες με μια παράδοση ανισότητας μεταξύ των φύλων. Και προφανώς, κανονικά δεν θα έπρεπε να απασχολεί ούτε τους μουσουλμάνους ούτε τους μη μουσουλμάνους της Γαλλίας αν μια γυναίκα φοράει ή όχι μαντίλα. Ομως, ως μουσουλμάνα που απευθύνομαι σε άλλες μουσουλμάνες, λέω ότι υπάρχει η ανάγκη να συζητήσουμε και να αναρωτηθούμε τι μερίδιο στη διαιώνιση της ανισότητας φέρει η μαντίλα».

Λέτε δηλαδή ότι ένα κορίτσι που ζει στη Δύση μπορεί φορώντας τη μαντίλα να θέλει να εκφράσει κάτι εντελώς διαφορετικό από μια συνομήλική της σε μουσουλμανική κοινωνία; Αυτό έχει σημασία;

«Ο συμβολισμός μπορεί να είναι διαφορετικός, ναι. Μπορεί μια νεαρή γυναίκα στη Γαλλία, κόρη μεταναστών δεύτερης γενιάς, να φοράει τη μαντίλα επειδή θέλει να δηλώσει την αντίθεσή της στη μισαλλοδοξία και την ισλαμοφοβία, ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Ομως το ερώτημα είναι: γιατί να επιλέξει τη μαντίλα; Δεν μπορεί να εκφράσει την αντίθεσή της στη μισαλλοδοξία με άλλους τρόπους; Δηλαδή πρέπει η πολιτική διαμαρτυρία να γίνεται σε βάρος των γυναικών; Γιατί να καταφύγουμε σε ένα παμπάλαιο, παρωχημένο σύμβολο;».

Πάντως, οι περισσότερες γυναίκες λένε ότι η μαντίλα είναι ένας τρόπος να εκφράσουν την πίστη τους.

«Εδώ είναι η δυσκολία: Πώς κάνουμε το διαχωρισμό ανάμεσα σε εκείνο που είναι θρησκευτικό και στο απολύτως κοσμικό. Δεν υπάρχουν πολλά αποσπάσματα στο Κοράνι που αναφέρονται στη μαντίλα. Κι έπειτα υπάρχουν τόσες ερμηνείες της έννοιας που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε μαντίλα, που στο τέλος δεν ξέρουμε πια για ποιο πράγμα μιλάμε. Ας πάρουμε το θέμα του σεβασμού προς το Θεό: Πού λέει στο Κοράνι ότι για να δείχνει η γυναίκα πως είναι πιστή πρέπει να φοράει μαντίλα; Πουθενά. Σέβομαι, λοιπόν, την πίστη κάθε γυναίκας αλλά παρ’ όλ’ αυτά, η ερώτηση που θέτω είναι: σε έναν κόσμο κορεσμένο με πολιτικά σύμβολα που παριστάνουν ότι αναφέρονται στη θρησκεία, σε έναν κόσμο όπου οργανωμένες ομάδες διδάσκουν στις γυναίκες τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, καταλήγουμε πια να μη γνωρίζουμε εάν φοράμε αυτό το ρούχο από ευλάβεια ή αν αυτή η ίδια η ευλάβεια γίνεται ένας παράγοντας που οφείλουμε να εξετάσουμε, εντάσσοντάς τον σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο. Αν λοιπόν μια νέα κοπέλα παίρνει την απόφαση να φορέσει τη μαντίλα ύστερα από εκτεταμένη μελέτη των ιερών κειμένων και έχοντας πειστεί ότι έτσι θα σώσει την ψυχή της, κανένα πρόβλημα. Μόνο που αμφιβάλλω αν μια γυναίκα μπορεί να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα με δεδομένο το πλαίσιο μέσα στο οποίο παίρνει αυτή την απόφαση».

Γράφετε ότι η επιστροφή στη μαντίλα είναι μέρος μιας ευρύτερης και πολύ σύγχρονης τάσης που κάνει ευρεία χρήση της τεχνολογίας. Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο αναφέρεστε;

«Ναι, και ειδικά στις μουσουλμανικές κοινότητες των δυτικών χωρών. Αλλά και στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι πολύ διαδεδομένα όλα αυτά τα dvd που λένε στις γυναίκες πώς να ντυθούν – είναι πολύ σύνηθες να μπεις σε ένα κατάστημα όπου ο ιδιοκτήτης προβάλλει μια ταινία όπου κάποιος που είναι ντυμένος σαν κληρικός υπαγορεύει στις γυναίκες τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και τους λέει πώς πρέπει να εκφράζουν την πίστη τους. Τα κρατικά ραδιόφωνα, επίσης, μεταδίδουν συζητήσεις γύρω από τη σωστή συμπεριφορά και την ένδυση των γυναικών. Και βεβαίως, στην εποχή μας, το Διαδίκτυο είναι γεμάτο από βίντεο που λένε στις γυναίκες πώς να φορέσουν τη μαντίλα – πριν από λίγες μέρες έβλεπα στο youtube έναν τύπο που χρησιμοποιούσε χάρακα για να υποδεικνύει, πάνω στο κεφάλι μιας κούκλας βιτρίνας, ως πού πρέπει να φτάνει η μαντίλα. Η μαντίλα, λοιπόν, έχει γίνει μέινστριμ».

Ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη μερίδα γυναικών που βλέπουν τη μαντίλα ως σύμβολο γυναικείας χειραφέτησης και ενδυνάμωσης. Το επιχείρημα είναι ότι χάρη στη μαντίλα διαφοροποιούνται από το δυτικό στερεότυπο, που αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν σεξουαλικά αντικείμενα.

«Αυτό είναι το τυπικό επιχείρημα που επιστρατεύεται στη συζήτηση για τη μαντίλα, και το θεωρώ εντελώς εσφαλμένο. Υπάρχουν και κοινωνικοί επιστήμονες που έχουν συγγράψει ολόκληρες μελέτες για να πείσουν ότι η μαντίλα απελευθερώνει τη γυναίκα, γιατί όταν τη φοράει, ο πατέρας της τής επιτρέπει να πάει στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, ο άνδρας της την αφήνει να εργαστεί κ.λπ. Βρίσκω αυτονοήτως προβληματικό ένα επιχείρημα που στην ουσία μάς λέει ότι προκειμένου ένας άνθρωπος να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμά του στη μόρφωση ή στην εργασία, πρέπει προηγουμένως να έχει συμφωνήσει στην υποταγή του. Υπάρχουν νεαροί άνδρες που επιμένουν να υπογράψει η μέλλουσα σύζυγός τους ότι θα φοράει τη μαντίλα. Γιατί; Το να λέμε, λοιπόν, ότι η γυναίκα είναι πιο δυνατή με τη μαντίλα αντιφάσκει με την πραγματικότητα. Τώρα, για τα δυτικά στερεότυπα, να ξεκινήσω από το εξής: στο τέλος τέλος, γιατί πρέπει να υποφέρω εγώ φορώντας τη μαντίλα, τα μακριά μανίκια και αυτά τα άβολα ρούχα, γιατί να τιμωρούμαι εγώ για τον τρόπο που αποφασίζουν να ντυθούν οι γυναίκες στη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα ή το Παρίσι; Λένε “Κοίτα πώς τις παρουσιάζουν τα μίντια, πώς τις αντιμετωπίζουν σαν σεξουαλικά αντικείμενα”· μα οι γυναίκες στη Δύση τα ξέρουν ήδη όλα αυτά, τα συζητάνε, γράφουν βιβλία. Κοιτάξτε όμως τα μίντια στο Ιράν. Μήπως δεν αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σαν αντικείμενα όταν τους υποδεικνύουν πώς να φοράνε τη χιτζάμπ;».
Σύμφωνα με τη Λαζρέγκ, όταν μια γυναίκα στη Γαλλία επιμένει να φοράει την μαντίλα καλό είναι να σκεφτεί ότι η απόφασή της έχει αντίκτυπο στη ζωή ακόμη και μικρών παιδιών
Στις επιστολές σας γράφετε ότι «κάθε φορά που μια γυναίκα φοράει τη μαντίλα, η πράξη της αντανακλά και στις υπόλοιπες γυναίκες, ανάμεσα στις οποίες είναι και εκείνες που είναι ακόμη κορίτσια».

 

«Επειδή η μαντίλα είναι ένα θέμα που απασχολεί ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, επειδή είναι μια από τις πρακτικές που συνδέονται με το τι σημαίνει να είσαι μουσουλμάνα, κάθε γυναίκα που παίρνει την απόφαση να φορέσει μαντίλα, με έναν τρόπο εμπλέκει σε αυτή την απόφαση γυναίκες που ζουν σε άλλες περιοχές του κόσμου. Οταν μια γυναίκα φοράει τη χιτζάμπ στην Αθήνα ή στο Παρίσι ή στο Αλγέρι, συμβάλλει στο να γίνει πιο δύσκολο για μια άλλη γυναίκα στο Ριάντ ή στην Τεχεράνη να αγωνιστεί ενάντια στην υποχρέωση να τη φοράει. Αυτό είναι κάτι που καμιά φορά δεν συνειδητοποιούν οι γυναίκες. Κι έπειτα, υπάρχει κι ένα άλλο στοιχείο – μια κοπέλα που βάζει σήμερα τη μαντίλα και προσπαθεί να την υποστηρίξει, πρέπει να καταλάβει ότι γυρνάει πίσω το χρόνο. Τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 οι γυναίκες αγωνίστηκαν για κοινωνική ισότητα, για να εμφανίζονται τώρα διάφοροι κοινωνικοί επιστήμονες και να λένε πόσο όμορφο και φεμινιστικό είναι αυτό το σύμβολο της καταπίεσης…».

Marnia Lazreg, «Questioning the Veil: Open Letters to Muslim Women», Princeton University Press

«Η επιστροφή της, συνέπεια της ανόδου του ριζοσπαστικού Ισλάμ»
Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Αλγερία. Το αναμενόμενο ήταν να φορέσετε τη μαντίλα. Το κάνατε;

«Ναι, ναι, υπήρχε αυτή η προσδοκία αφού γεννήθηκα το 1941, στην εποχή της αποικιοκρατίας ακόμη, και το 99,9% των γυναικών στην Αλγερία φορούσαν μαντίλα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας. Μάλιστα θεωρούνταν ένδειξη αγνότητας εκ μέρους μιας νέας κοπέλας να προθυμοποιηθεί να τη φορέσει, πριν ακόμη της το πουν οι γονείς της. Εχω μια μεγαλύτερη αδελφή που έβαλε με τη θέλησή της τη μαντίλα. Εγώ δεν τη φόρεσα ποτέ.

Στην πορεία της ζωής μου έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη -αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτήν τη λέξη- της μαντίλας, σε σχέση με την πορεία της χώρας μου από το καθεστώς της αποικιοκρατίας προς τον πόλεμο της ανεξαρτησίας και τη μετα-αποικιακή εποχή. Ετσι, τον καιρό που μεγάλωνα οι γυναίκες έπρεπε να φορούν μαντίλα. Οταν άρχισε ο αγώνας τής ανεξαρτησίας πολλές γυναίκες την έβγαλαν – πολλές ανάμεσά τους συμμετείχαν στον αγώνα. Οταν η χώρα κατέκτησε την ανεξαρτησία της, οι νέες γυναίκες πολύ απλά δεν φορούσαν μαντίλα. Και αυτό θεωρούνταν φυσικό, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Και σήμερα, βλέπεις γυναίκες της γενιάς μου που ποτέ τους δεν είχαν βάλει μαντίλα, να σκεπάζουν ξαφνικά το κεφάλι τους. Και το ίδιο να κάνουν οι νέες γυναίκες. Στην Αλγερία, όπως και στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο, η επιστροφή της μαντίλας συνδέεται με την άνοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Και σε κάθε χώρα, η μαντίλα συνδέεται με μια ολόκληρη σειρά από κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Η μαντίλα δεν είναι ποτέ πολιτικά και κοινωνικά ουδέτερη».

 

 

Μουσουλμανικο νεκροταφείου και Τεμένους στην Αττική

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Α΄ ΑΘΗΝΑΣ

 

 ΕΡΩΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ κ.κ. ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ,ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ,ΥΠΕΧΩΔΕ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ KAΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

 

ΘΕΜΑ: ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΚΑΙ  ΤΕΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

 Στην Αθήνα όπου διαβιούν 700.000 μουσουλμάνοι διαφόρων υπηκοοτήτων δεν υπάρχει ούτε τζαμί, ούτε   μουσουλμανικό νεκροταφείο, καθιστώντας έτσι την Ελλάδα μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν έχει μεριμνήσει για αυτό, πρακτική που αντίκειται στο άρθρο 13 του συντάγματος και στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου που ορίζουν ρητά ότι «η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι ανεμπόδιστη».

Δικαίως λοιπόν οι μουσουλμάνοι της Αθήνας βιώνουν το αίσθημα της απόρριψης, καθώς δεν έχουν τη δυνατότητα να προσεύχονται, να παντρεύονται και να κηδεύονται αξιοπρεπώς.

Αυτό έφερε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πάνω από 50 άτυπων  χώρων προσευχής στο λεκανοπέδιο που στεγάζονται συχνά σε υπόγεια πολυκατοικιών και γκαράζ.

Πρόσφατα η Νομαρχία Αθηνών επέβαλε πρόστιμα 60.000 ευρώ και 30.000 ευρώ στον ιδιοκτήτη  υπόγειου πολυκατοικίας στη Νέα Ιωνία που χρησιμοποιείτο σαν άτυπο τζαμί, επειδή δεν υπήρχε ειδική άδεια «ευκτήριου οίκου», προκειμένου να μπορούν να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι της περιοχής.

Απέναντι στην απόφαση της Νομαρχίας(περί «πολεοδομικών παραβιάσεων από αυτοψία εκ του μακρόθεν») αναπτύχθηκαν σημαντικές τοπικές κινητοποιήσεις τόσο από τους μετανάστες όσο και από κατοίκους και φορείς της περιοχής οι οποίοι και διαδήλωσαν το Σάββατο 7 Φλεβάρη, σε μια από τις μαζικότερες κινητοποιήσεις που έχουν γίνει στη περιοχή, πάνω από 1000 άτομα,  ζητώντας αξιοπρεπή χώρο  για να τελούν τις θρησκευτικές τους λειτουργίες, συνταγματικό κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Ωστόσο η απόφαση τη Νομαρχίας καθώς και οι αντιδράσεις από τη πλευρά των μεταναστών, κατοίκων και φορέων ανιχνεύει ένα  πρόβλημα που είναι παλαιότατο .

Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από το 1976 όταν για πρώτη φορά υποβλήθηκε αίτημα για την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα από Άραβες πρέσβεις και παρόλα αυτά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις προβάλλουν διάφορα προσκόμματα προκειμένου να μη προχωρήσουν στην υλοποίησή του.

Εν τω μεταξύ στις άλλες χώρες π.χ. Σουηδία λειτουργούν 5 τζαμιά,150 χώροι προσευχής και 10 μουσουλμανικά νεκροταφεία, στη Γαλλία υπάρχουν 2000 χώροι προσευχής και 12 τζαμιά, ενώ τα κοιμητήρια(εκτός  ενός αμιγώς μουσουλμανικό που ιδρύθηκε το 1930) υποχρεώνονται να διαθέτουν χώρους για τη ταφή των μουσουλμάνων, στη Νορβηγία (Όσλο)  το τέμενος δημιουργήθηκε το 1980, στην Πολωνία(Γκτάνσκ) το 1989, στη Ρωσία(Μόσχα) το 1912 , στη Σκωτία(Γλασκώβη) το 1983 , στη Πορτογαλία( Λισσαβώνα) το 1988 , στη Μάλτα το 1978,στην Ιρλανδία(Δουβλίνο) το 1978,ενώ στην Αγγλία υπάρχει το μεγαλύτερο μουσουλμανικό νεκροταφείο της Ευρώπης και πολλά τζαμιά.

Το 1983 το ελληνικό κράτος δεσμεύτηκε να κατασκευάσει τζαμί στο Μαρούσι, απόφαση που δεν ευοδώθηκε μετά από αντιδράσεις τοπικών παραγόντων.

Το 2000 ο νόμος 2833 προέβλεπε την Ίδρυση Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου και τεμένους στην Παιανία με έξοδα που θα επωμίζονταν η Σαουδική Αραβία. Το έργο ματαιώθηκε και στη θέση του διαπιστώθηκε ότι είχε ήδη ανεγερθεί ορθόδοξος ναός!

Τον Οκτώβριο του 2006 το υπουργείο Παιδείας παρουσίασε νομοσχέδιο για την ανέγερση τζαμιού στον Ελαιώνα, σχέδιο εφικτό και σε ισορροπία με το προστατευμένο πράσινο της περιοχής. Η απόφαση έμεινε ανεφάρμοστη διότι στην έκταση που είχε παραχωρηθεί για το τέμενος βρίσκεται εγκατεστημένη ναυτική βάση που η μεταφορά της προϋποθέτει την εύρεση 5.000.000 ευρώ. Παρόλο που η μουσουλμανική κοινότητα προθυμοποιήθηκε να προσφέρει το ποσό αυτό, η προσφορά δεν έγινε δεκτή, καθώς είναι υποχρέωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας να παρέχει στο Πολεμικό Ναυτικό αυτό το κονδύλι.

Η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδος με πρόσφατη επιστολή της (27.1.09) προς τον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων  ζητά την εκπλήρωση των κυβερνητικών δεσμεύσεων και καταγγέλλει τις παλινωδίες του υπουργείου  που έχει χάσει δύο φορές τα απαραίτητα έγγραφα για την υλοποίηση του έργου.

Παρόμοια τύχη δείχνει να έχει και το πάγιο αίτημα των μουσουλμάνων  για την κατασκευή μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα για το οποίο  έχουμε καταθέσει ερώτηση (αρ. κατάθεσης 1334/15.7.2008).Παρόλη τη παραχώρηση οικοπέδου στη περιοχή του Σχιστού για την κατασκευή του και τις δεσμεύσεις του υπουργείου Εξωτερικών που ορίσθηκε ως συντονιστής των γραφειοκρατικά εμπλεκομένων καμία διαδικασία δεν έχει προχωρήσει. Ως εκ τούτου, αφού οι μουσουλμάνοι της Αττικής δεν έχουν ούτε επίσημο τέμενος, ούτε νεκροταφείο, ούτε θρησκευτικό λειτουργό που να νομιμοποιείται να ιερουργεί στις θρησκευτικές τους τελετές, αναγκάζονται να μεταφέρουν τους νεκρούς τους στη Θράκη ή στο εξωτερικό για τη τέλεση της θρησκευτικής ταφής, με τεράστιο οικονομικό κόστος πολλές φορές για την οικογένεια, που αγγίζει ακόμη και τα 5.000 ευρώ(Πακιστάν).

Για τη κατασκευή του μουσουλμανικού νεκροταφείου στο Σχιστό, η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδος απέστειλε εκ νέου επιστολή στον υπουργό Εσωτερικών στις 27.1.2009, ζητώντας την παρέμβαση του, για ότι αφορά τις γραφειοκρατικές διαδικασίες με την τοπική αυτοδιοίκηση.

 

• Επειδή όλα αυτά είναι πρωτοφανή για στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα και ισοδυναμούν με «ισλαμοφοβία» και ποινικοποίηση του ισλαμικού πολιτισμού,
• Επειδή η χρόνια αντιμεταναστευτική πολιτική των κυβερνήσεων δημιουργεί ένα ασφυκτικό τοπίο διαβίωσης για τους μουσουλμάνους μετανάστες και πρόσφυγες που καταφεύγουν στην Ελλάδα, προσβάλλοντας θεμελιώδη και αυτονόητα για οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα ατομικά δικαιώματα,
• Επειδή το μεταναστευτικό ρεύμα των τελευταίων δεκαετιών έχει αλλάξει οριστικά την όψη και τη σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας επηρεάζοντας πλέον και τις βαθύτερες δομές της και μετατρέποντάς την σε πολυπολιτισμική και θρησκευτικά διαφοροποιημένη, γεγονός που επιβάλλει αλλαγές στην οπτική, τα κριτήρια και τις μεθόδους,

 

                                                   Ερωτώνται οι κ. κ. υπουργοί

 

1. Σε ποιο σημείο βρίσκονται οι διαδικασίες για την ανέγερση τζαμιού στον Ελαιώνα, και πως έχει αντιμετωπιστεί το πρόσκομμα της μεταφοράς της  εγκατεστημένης ναυτικής βάσης, του κόστους της μεταφοράς της κ.λπ.
2. Σε ποιο σημείο βρίσκονται οι διαδικασίες για την ανέγερση μουσουλμανικού νεκροταφείου στο Σχιστό;Eχει ολοκληρωθεί η τοπογραφική αποτύπωση της περιοχής που αναμενόταν να γίνει εντός διμήνου από τον Ιούλιο 2008,σύμφωνα με την απάντηση που μας είχε δοθεί από τον Υφυπουργό Εξωτερικών Θόδωρο Κασσίμη;
3. Eχει πραγματοποιηθεί η μεταφορά κυριότητας της περιοχής από την Εκκλησία της Ελλάδος στον αρμόδιο για το νεκροταφείο φορέα τοπικής αυτοδιοίκησης;
4. Eχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες του ΥΠΕΧΩΔΕ για την χωροθέτηση της έκτασης του νεκροταφείου;
5. Πως σκέφτονται να βελτιώσουν τις συνθήκες της θρησκευτικής ελευθερίας και ισότητας, εν όψει της δεδομένης κατάστασης που έχει επικρατήσει στην  Ελλάδα και την  Ευρώπη, και προκειμένου να μειωθεί η  απόσταση που χωρίζει τη χώρα μας από την υπόλοιπη Ευρώπη;
6. Ποιές θεσμικές  προϋποθέσεις  σκέφτονται να δημιουργήσουν που θα επιτρέψουν σε όλες τις  θρησκευτικές κοινότητες να  απολαμβάνουν την αναγνωρισμένη διεθνώς ισοτιμία και ισονομία όσον αφορά τα θρησκευτικά δικαιώματα; 
7. Έχoυν  βρεθεί τα  κονδύλια  από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τη μεταφορά της ναυτικής βάσης από τη περιοχή του Ελαιώνα;

 

Aθήνα, 26 Μαρτίου 2009

Ο ερωτών βουλευτής                                                  

Περικλής Κοροβέσης