Δελτίο Τύπου: Αΐντ Αλ Άντχα στην Αθήνα

Read in English

Η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας όπως κάθε χρόνο θα εορτάσει το Αΐντ Αλ Άντχα

(εορτή που τιμά τη θυσία του Αβραάμ)

με μία εορταστική προσευχή με εκλεκτό καλεσμένο

τον Δρ. Mohamed Baddari από το πανεπιστήμιο Αλ Άζχαρ της Αιγύπτου

Την Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010, 7.30-8.30 το πρωί

Στα Προπύλαια του πανεπιστημίου Αθηνών,

Η παρουσία σας θα μας δώσει χαρά.

 

Επικοινωνία:

Ναΐμ Ελγαντούρ +306972008214

Regarding change of mind…

Source: To Vima

Benaki museum (celebrating its eighty years of artistic richness) exhibits the paintings of Theofilos. It is an issue for experts whether Theofilos was as great as regarded by many or not. Either way he was important to everyone. That is for his compositions, colors, themes and I would add his optimistic poetic objectivity.

The exhibition includes a number of paintings, all of them depicting Greek cities of the 30s. Distinctly, one may observe the churches and their bell towers. Only that? No! We may also observe the mosques and their minarets.

And now, we are discussing with hundreds of thousands of native or immigrant Muslims, for ONE mosque. With or without a minaret?

With the exception of Thrace, the majority of those old mosques are demolished by some, starting from the minarets, (the city of Rethymnon is among the few exceptions of respect to the past).
Some others have “utilized” mosques, turning some of them (such as the mosque of the central square of Nauplion) into cinemas. Isn’t that a reminder of the occupied part of Cyprus?

Recently, in Athens, thousands of Muslims, very few of them related to the Turkish-speaking minority, gathered to celebrate Ramadan at the square of National Resistance across town hall. As if they were homeless. The incredible mayor (with lower “m”) almost demanded the award of respect for human rights, as a return of granting his permission. What if he didn’t, would armed forces have intervened?
What about the Turks? At first, let us remind that gradually (but rather slowly) the situation is getting better for minorities and among them the Christians. However, it should be underlined that our state should adhere the freedoms of our own constitution and that cannot be a subject of our bilateral relations. That is a matter of principal of our respect of the European values of freedom and equality.

However, issues of worship is only one part of the subject matter, the other is politics. For example, at this moment, in both Ankara and Athens there is an ongoing reevaluation of “defensive dogmas”. In Ankara, they start putting aside the like of neighbor-enemies.

Here, with a 20-year delay we are facing the possibility (they say) of abolishing any “threats from the North”, totally focusing on the East instead. The Turks, semi-officially proposed, the mutual reduction of armament. In the midst of drowning, we are seeking to invest in more arms and an alliance with Israel. Without even asking our neighbors, since you propose, come and let’s discuss if you seriously mean it…

When everything changes, why don’t we change our minds?

Translated by Gerasimos Loukatos

Η ντροπή μου να μιλήσω για τα ερωτήματά μου με οδήγησε στο Ισλάμ

Read in English

Ιμάν Σωτηρία Κούβαλη

 

Θυμάμαι ότι όταν έβλεπα Μουσουλμάνες στο Πανεπιστήμιο τις λυπόμουνα. Δεν γνωριζόμασταν, αλλά τις έβλεπα στην καφετέρια. Τους  χαμογελούσα γιατί πίστευα ότι ήταν καταπιεσμένες. Αν και δεν τους είχα μιλήσει ποτέ, υπέθετα ότι ήταν αναγκασμένες να φορούν τη μαντίλα.

Είναι περίεργο που σκεφτόμουν έτσι αλλά δεν γνώριζα τίποτα για το Ισλάμ. Στην πραγματικότητα πίστευα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι Χριστιανοί! Βέβαια, αυτό ήταν πριν από δέκα χρόνια.

Όμως, η επαφή μου με αρκετούς Μουσουλμάνους με έκανε να αναλογιστώ τη διακοπή της σχέσης μου με το Θεό και την Εκκλησία. Παρόλο που προέρχομαι από μία τυπική Ελληνική Ορθόδοξη οικογένεια και όλη τη ζωή μου πήγαινα κάθε Κυριακή πρωί στην εκκλησία, καθώς μεγάλωνα η Εκκλησία δεν έδινε πια νόημα στη ζωή μου, ούτε απάντηση στα ερωτήματά μου.

Καθώς μεγάλωνα, μια διχοτόμηση έγινε στη ζωή μου, γιατί ζωή και θρησκεία έπαιρναν διαφορετικούς δρόμους. Δεν μπορούσα να συσχετίσω την καθημερινή ζωή μου με την θρησκεία. Από τη μια μας μάθαιναν να πιστεύουμε ότι για να πετύχουμε στη ζωή πρέπει να πάμε στο σχολείο, να βρούμε μια καλή δουλειά και να αγοράσουμε ένα ωραίο σπίτι και αυτοκίνητο, και από την άλλη μαθαίναμε ότι έπρεπε απλώς να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες και ότι αυτό από μόνο του αρκεί για να πετύχουμε στη ζωή. Από τη μια, μαθαίναμε να έχουμε κριτική σκέψη, να αναρωτιόμαστε γιατί, να διαπραγματευόμαστε , και από την άλλη μαθαίναμε απλώς να πιστεύουμε και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί αυτό ήταν βλασφημία. Από τη μια, να μην κάνουμε ποτέ κάτι χωρίς να ξέρουμε το γιατί, και από την άλλη να συμμετέχουμε σε όλες τις τελετές και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί.

Έτσι, άρχισα να απομακρύνομαι από την Εκκλησία. Δεν είχε πια νόημα . Πάντοτε πίστευα στο Θεό και ήθελα με όλη μου την καρδιά να είναι μέρος της ζωής μου αλλά είχα ερωτήματα, για τα οποία οι άλλοι με έκαναν να νιώθω ντροπή, λες και ήμουν άτομο που αμφισβητεί το Θεό.

Έτσι, η μόνη λύση που είχα ήταν να απομακρυνθώ από την Εκκλησία  γιατί δεν ήθελα να θεωρούμαι αμφισβητίας και γιατί τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο έτσι κι αλλιώς, αφού σύμφωνα με το Χριστιανισμό, το μόνο πράγμα που είχε σημασία ήταν να πιστεύω ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας. Μπορούσα να κάνω ο,τιδήποτε και να γλυτώσω.

Αλλά όταν, μερικά χρόνια αργότερα, ήρθα σε επαφή με Μουσουλμάνους στο Πανεπιστήμιο και είδα πόσο θρησκευόμενοι ήταν, το πάθος μου να είμαι πάλι κοντά στο Θεό αναζωπυρώθηκε. Θα έλεγε κανείς ότι κατά βάθος ζήλευα λίγο. Πώς μπορούσαν εκείνοι να είναι τόσο αφιερωμένοι στο Θεό και ψυχικά ήρεμοι, ενώ εγώ δεν ήμουν, παρόλο που εγώ τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο ενώ εκείνοι όχι;

Άρχισα να κάνω συζητήσεις μαζί τους για θρησκευτικά θέματα. Ήμουν αποφασισμένη να τους πείσω ότι έπρεπε να πιστέψουν στον Ιησού για να σωθούν, αλλά για μεγάλη μου έκπληξη πίστευαν ήδη στον Ιησού! Ανακάλυψα ότι ήδη γνώριζαν πολλά για τον Ιησού και το Χριστιανισμό ενώ εγώ δεν ήξερα τίποτα για το Ισλάμ αλλά ούτε και για το Χριστιανισμό, αν και πήγαινα στο Κατηχητικό όλη μου τη ζωή.

Πήγα στη Βιβλιοθήκη κρυφά όταν δεν ήταν εκεί κανείς να διαβάσω για το Ισλάμ, προκειμένου να τους πείσω ότι είχαν άδικο. Βρήκα μόνο κάτι παλιά και παράξενα βιβλία. Ήταν εποχές πριν Google και δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες στο διαδίκτυο. Μια μέρα περνούσα από μια αίθουσα όταν είδα κάτι φυλλάδια για το Ισλάμ. Φαντάστηκα ότι τα έβαλε εκεί η Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών, και αφού βεβαιώθηκα ότι η αίθουσα ήταν άδεια, έβαλα βιαστικά μερικά στην τσάντα μου. Όταν γύρισα σπίτι άρχισα να διαβάζω και έμεινα κατάπληκτη. Ένα φυλλάδιο έλεγε για το Muhammad (Μωάμεθ) και τη Βίβλο. Τη Βίβλο; Πίστεψα ότι αυτό πρέπει να ήταν ψέμα αλλά είδα το στίχο στη Βίβλο μου και δεν ήξερα αν είναι αλήθεια ή όχι γιατί διάβαζα μία μετάφραση στα Αγγλικά.

Προσευχήθηκα βαθειά στο Θεό για να μου δείξει ποια θρησκεία είναι η αληθινή. Ήθελα να ξέρω! Μου φάνηκε όμως παράξενο που το έκανα αυτό, γιατί έλεγα συνεχώς ότι είναι ο Χριστιανισμός! Άρχισα να πηγαίνω στην εκκλησία στην αρχή μια φορά την εβδομάδα και μετά δύο φορές την εβδομάδα. Αυτό ήταν παράξενο, γιατί ήμουν η πιο νέα μέσα στην εκκλησία. Ξανάρχισα να διαβάζω τη Βίβλο αλλά αυτή τη φορά προσπαθώντας να βρω απαντήσεις στα ερωτήματά μου.

Μετά από πολλούς μήνες, μη μπορώντας να αντέξω άλλο, αποφάσισα να πάω στον πνευματικό μου. Όποιος είναι Έλληνας, μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό γεγονός είναι αυτό. Πηγαίνω στον πνευματικό μου να του πω ότι έχω ερωτήματα για την πίστη μου και για να τον ρωτήσω για το μεγαλύτερο εχθρό της Ελλάδας: το Ισλάμ. Είχα τρεις ερωτήσεις:

1.  Αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας και αυτό από μόνο του αρκεί για να πάμε στον Παράδεισο, ποιο είναι το νόημα; Σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε οποιαδήποτε αμαρτία και να σωθούμε;
2. Πώς μπορεί ο Θεός να είναι 3 σε 1;
3. Τι πιστεύετε για το Ισλάμ;

Έκανε ό,τι μπορούσε για να μου εξηγήσει τις τρεις πρώτες ερωτήσεις, αλλά καταλάβαινα ότι οι απαντήσεις του ήταν αμφιλεγόμενες. Όταν φτάσαμε στην τελευταία ερώτηση, γούρλωσε τα μάτια του, κοκκίνισε και μου είπε να μείνω μακριά απ’αυτούς τους ανθρώπους!

Έφυγα από τη συνάντηση απογοητευμένη. Για πρώτη φορά, ένιωθα ότι η πίστη μου κλονιζόταν. Έπρεπε να βρω απαντήσεις. Τώρα όμως έπρεπε να τις βρω μόνη μου. Και τις βρήκα.

Μετά από πολλούς μήνες εντατικής ανάγνωσης, κριτικής μελέτης και των δύο θρησκειών και αδημονία της ψυχής μου να συνεχίσει να αναζητεί το Θεό, η αλήθεια άρχισε να εμφανίζεται αλλά την έδιωχνα. Της έλεγα συνεχώς να φύγει. Είμαι Ελληνίδα. Είμαι Ορθόδοξη. Μού αρέσει ο τρόπος ζωής μου. Δε θέλω να εγκαταλείψω όλα αυτά με τα οποία με ανέθρεψαν. Αλλά στο τέλος η αλήθεια νίκησε και υποτάχτηκα στη συνείδησή μου. Υποτάχτηκα στην αλήθεια και αποφάσισα ότι, πέρα από το Θεό, δεν υπάρχει άλλο αντικείμενο άξιο λατρείας. Γιατί αυτό σημαίνει στην κυριολεξία η λέξη «Ισλάμ».

Αργότερα, κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να εγκαταλείψω τον εαυτό μου, την οικογένειά μου ή την κουλτούρα μου. Κατάλαβα ότι μπορώ να είμαι Μουσουλμάνα και Ελληνίδα ταυτόχρονα, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που είναι Μουσουλμάνοι αλλά και Πακιστανοί, Άραβες, Σομαλοί, Βόσνιοι, ή Κινέζοι. Στο Κοράνι διάβασα:

Κατάλαβα ότι, ως Μουσουλμάνοι, πρέπει να σεβόμαστε αυτούς που έχουν διαφορετική θρησκεία, γιατί πολλοί απ’αυτούς είναι πραγματικά ειλικρινείς, και ζουν με θρησκευτική συνείδηση. Άλλωστε, δε θα κρίνω εγώ τους άλλους, αυτό θα το κάνει ο Θεός.

Ήρθα κοντά στο Ισλάμ μέσα από βιβλία. Όπως και άλλοι άνθρωποι, όπως και άλλοι Έλληνες, έτσι και εγώ ασπάστηκα το Ισλάμ μέσα από κριτική και εντατική μελέτη. Και παρατήρησα ότι η ιστορία μου δεν ήταν μοναδική. Πολλοί Έλληνες που γνωρίζω σήμερα έχουν παρόμοια ερωτήματα με τα δικά μου, και συνέβη και στη δική τους ζωή αυτή η διχοτόμηση. Αν είστε στην ίδια θέση, οφείλετε στον εαυτό σας να βρείτε τις απαντήσεις τώρα γιατί δεν ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε. Και να γνωρίζετε ότι ο Θεός μας έδωσε μυαλό για να σκεφτόμαστε με κριτικό τρόπο. Είναι σωστό να κάνουμε ερωτήσεις και σωστό να βρίσκουμε απαντήσεις.  

Γι αυτό έφτιαξα μια ιστοσελίδα που λέγεται Greeks Rethink. Εδώ μπορείτε να κάνετε ερωτήσεις και να βρείτε απαντήσεις για τη ζωή και το Θεό. Μπορείτε να πάτε στο www.greeksrethink.com και να διαβάσετε τις ιστορίες για τη ζωή μας ή να πάτε απευθείας στο forum και να συζητήσετε με μέλη που προέρχονται από όλο τον κόσμο.

Ζήσαμε την κόλαση

Source:  Expresso

Τις δραματικές στιγμές της εισβολής του ισραηλινού στρατού στον «Στόλο της Ελευθερίας» και της κράτησής τους στο λιμάνι του Ασντόντ περιέγραψαν οι πρώτοι έξι Ελληνες ακτιβιστές που απελευθερώθηκαν και έφτασαν χθες στην Ελλάδα.

Ο Ζαχαρίας Στυλιανάκης, ο Νεκτάριος Χρυσοχοΐδης, ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος, ο Αρης Παπαδοκωστόπουλος, ο Δημήτρης Γελάλης και ο Θάνος Πετρογιάννης είναι οι έξι της πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα» που είχαν το «προνόμιο» να αφηγηθούν από πρώτο χέρι όσα εκτυλίχθηκαν στα δύο ελληνικά πλοία που είχαν βάλει ρότα για τη Γάζα, την «Ελεύθερη Μεσόγειο» και τη «Σφενδόνη». Με την άφιξή τους χθες το πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» οι έξι Ελληνες κατήγγειλαν τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν οι αρχές του Ισραήλ για να καταλάβουν τα πλοία τους, όπως ξυλοδαρμό εθελοντών και χρήση πλαστικών σφαιρών, καθώς και την τρομοκράτηση που βίωσαν, όπως είπαν, κατά τη διάρκεια της κράτησής τους.

Λίγο αργότερα, τέσσερα από τα μέλη της πρωτοβουλίας παραχώρησαν συνέντευξη Τύπου, όπου έδωσαν λεπτομερή περιγραφή όσων έζησαν. «Μας κρατήσανε ομήρους υπό εξευτελιστικές συνθήκες» υπογράμμισε το μέλος του πληρώματος του πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος» Μιχάλης Γρηγορόπουλος. «Μας είχαν καθισμένους κάτω με τα όπλα από πάνω και μας τραβάγανε βίντεο. Δεν μας δώσανε να φάμε, δεν μας δώσανε να πιούμε. Προσωπικά εγώ πέρασα πάνω από δέκα σωματικούς ελέγχους, μας γδύσανε κανονικά» συνέχισε ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος. Οπως τόνισε ο ίδιος, τους απειλούσαν ότι θα τους βάλουν φυλακή και γενικά υπήρχε κλίμα εκφοβισμού και άγνοιας για το τι θα τους ξημερώσει.

Ωστόσο, τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα για κάποιους άλλους ακτιβιστές. Οπως ανέφερε ο Αρης Παπαδοκωστόπουλος, οι ακτιβιστές Βαγγέλης Πίσσιας και Γιάννης Καρυπίδης, που παραμένουν κρατούμενοι στο Ισραήλ, ξυυλοκοπήθηκαν από πλήθος αστυνομικών στο λιμάνι του Ασντόντ επειδή αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τις ισραηλινές αρχές και να δώσουν αποτυπώματα. Πάντως, και οι δύο κατά πάσα πιθανότητα δεν αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, συμπλήρωσε ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος.

Οι Ελληνες ακτιβιστές περιέγραψαν και τις σκηνές βίας που εκτυλίχθηκαν στα δύο ελληνικά καράβια. Οπως ανέφερε ο Δημήτρης Γελάλης, που επέβαινε στο επιβατηγό «Σφενδόνη», οι Ισραηλινοί κομάντος χρησιμοποίησαν πλαστικές σφαίρες και χημικά για να πάρουν το πλοίο. «Ξυλοκοπήθηκαν άγρια πολλά άτομα. Μεταξύ αυτών ο καπετάνιος επειδή δεν ήθελε να παραδώσει το τιμόνι, ο οποίος χτυπήθηκε στο κεφάλι και έχει κολάρο στον λαιμό. Τα ίδια και ο δεύτερος» είπε ο κ. Γελάλης, που συμπλήρωσε ότι γενικότερα ασκήθηκε βία σε όποιον αντιστάθηκε. Αντίστοιχες σκηνές εκτυλίχθηκαν και στο «Ελεύθερη Μεσόγειος». Οπως ανέφερε ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος, αφού έκοψαν τα συρματοπλέγματα που ήταν τοποθετημένα στην κουπαστή του πλοίου, οι Ισραηλινοί κομάντος ανέβηκαν πάνω και επιχείρησαν να το καταλάβουν. Το πλήρωμα και οι επιβάτες συγκεντρώθηκαν στη γέφυρα και δύο από τους ακτιβιστές επιχείρησαν να κρατήσουν κλειστές τις πόρτες. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχθούν χτυπήματα από όπλα ηλεκτρικής εκκένωσης αλλά και από πλαστικές σφαίρες στα πόδια.

Οι Ελληνες εθελοντές κατήγγειλαν ακόμη ότι οι Ισραηλινοί κατάσχεσαν παράνομα όχι μόνο τα πλοία και την ανθρωπιστική βοήθεια που προοριζόταν για τους Παλαιστινίους, αλλά και όλα τα προσωπικά τους είδη, τα κινητά τους τηλέφωνα και όλο τον εξοπλισμό που έφεραν μαζί τους. Τόνισαν επίσης ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειάς τους δεν είχαν καμία επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο, ούτε καν με την ελληνική πρεσβεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι να φτάσουν στην Αθήνα γνώριζαν ότι μόνο ένα άτομο είχε χάσει τη ζωή του στο τουρκικό πλοίο.

Πάντως, οι έξι ακτιβιστές δεν δείχνουν να έχουν πτοηθεί από την περιπέτειά τους. Ο πολιτικός μηχανικός Θάνος Πετρογιάννης τόνισε ότι θα ξαναπήγαινε στην ίδια αποστολή, παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει. «Δεν φοβήθηκα, γιατί το περίμενα. Ημουν προετοιμασμένος ψυχολογικά να αντιμετωπίσω οτιδήποτε, χωρίς αυτό να περιέχει στοιχείο ηρωισμού» δήλωσε χαρακτηριστικά στην «Espresso».

Στα γραφεία της πρωτοβουλίας βρέθηκε και η Αννα Στάμου, σύζυγος του προέδρου της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος Ναΐμ Ελγαντούρ, που βρίσκεται ακόμη κρατούμενος στο Ισραήλ. Αφού οι ακτιβιστές τη διαβεβαίωσαν ότι ο άντρας της είναι καλά, η κυρία Στάμου δήλωσε αισιόδοξη για το τέλος της περιπέτειάς του τονίζοντας ότι «έχει πίστη».

ΣΤΑΘΗΣ ΔEΛHΓΙΩΡΓHΣ
Φωτ.: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΛΦΟΜΗΤΣΟΣ

---

Κυνικές δηλώσεις και μετά την τραγωδία

Σοκάρει η στάση των Ισραηλινών, σχεδόν δύο εικοσιτετράωρα μετά την πολύνεκρη επίθεση αντρών των ειδικών δυνάμεων της χώρας τους στα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας». Μια επίθεση στα διεθνή ύδατα που οδήγησε τη νεολαία του κυβερνητικού κόμματος της Τουρκίας να ζητήσει «παγκόσμια ιντιφάντα» εναντίον του Ισραήλ.

«Οι στρατιώτες θεωρούσαν πως είχαν να κάνουν με υπέρμαχους ενός ανθρωπιστικού σκοπού, αλλά τελικά είχαν να κάνουν με αλήτες. Δεν σκοτώθηκαν εννιά ανθρωπιστές, αλλά εννιά αλήτες!» δήλωσε με περίσσιο κυνισμό ο υφυπουργός Αμυνας του Ισραήλ Ματάν Βιλνάι.

Περίπου ίδια στάση τήρησε μέσω των δηλώσεών του και ο Ισραηλινός αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ Ντάνιελ Κάρμον, που κατηγόρησε τον «Στόλο της Ελευθερίας» πως είχε αλλότριους σκοπούς, που δεν είχαν σχέση με τους ανθρωπιστικούς. Μοναδική… παραφωνία; Οι δηλώσεις του πρεσβευτή του Ισραήλ στο Λονδίνο Ρον Πρόσορ, που έκανε λόγο για τραγωδία και είπε πως «η επιχείρηση δεν ήταν επιτυχημένη», με αποτέλεσμα να υπάρξει μια τραγωδία.

Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης στο σύνολό τους κράτησαν αποστάσεις από τις απόψεις της ηγεσίας της χώρας. Εξέφρασαν την έντονη θλίψη τους για την «παγίδα» στην οποία έπεσαν οι ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού και χαρακτήρισαν «φιάσκο» την όλη επιχείρηση. Την οργή του για τα γεγονότα εξέφρασε στο σύνολό του και ο αραβικός Τύπος, που ζητεί την άμεση επιβολή διεθνών κυρώσεων εις βάρος του Ισραήλ κατηγορώντας το πως διέπραξε «έγκλημα πολέμου».

Μέχρι χθες το βράδυ αναμενόταν να ολοκληρωθεί στην Τουρκία η επιχείρηση επαναπατρισμού κάποιων τραυματιών ακτιβιστών που συμμετείχαν στον «Στόλο της Ελευθερίας», τη στιγμή που εκατοντάδες ακόμη παρέμεναν κρατούμενοι του Ισραήλ. Εντύπωση πάντως προκάλεσε δήλωση του Τούρκου υπουργού Αμυνας Βεσντί Γκιονούλ, ο οποίος τόνισε πως η διπλωματική κρίση που ξέσπασε δεν θα επηρεάσει την προγραμματισμένη παράδοση των ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Heron στην Τουρκία, στο πλαίσιο των καλών στρατιωτικών σχέσεων που διατηρούν, κατά τα άλλα, οι δύο χώρες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΩΤΗΣ

---

Στο «κόκκινο» η αγωνία των συγγενών και φίλων

Με την ελπίδα να επιστρέψουν οι δικοί τους άνθρωποι το συντομότερο δυνατό στην Ελλάδα ζουν οι συγγενείς και οι φίλοι των 31 ακτιβιστών που συμμετείχαν στην ανθρωπιστική βοήθεια με προορισμό τη Γάζα και μέχρι αργά χθες το βράδυ παρέμεναν στο Ισραήλ. Από τα ξημερώματα της Κυριακής, αλλά και μέχρι χθες το απόγευμα κανείς από τους συγγενείς δεν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί τους αφού κρατούνται όλοι μαζί σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στις φυλακές της Beersheba, ενώ οι Ισραηλινοί έχουν φροντίσει να τους αφαιρέσουν όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα καθώς και τα κινητά τους τηλέφωνα.

«Εύχομαι το παιδί μου να επιστρέψει γρήγορα στην Ελλάδα γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την αναμονή» λέει στην «Espresso» η κυρία Σέβα, μητέρα του Βαγγέλη Πισσία που επέβαινε στο πλοίο «Ελεύθερη Μεσόγειος». «Δεν υπάρχει κανένας τρόπος επικοινωνίας μαζί τους, δυστυχώς. Τους έχουν πάρει τα κινητά τηλέφωνα, δεν τους αφήνουν να έρθουν σε επαφή μαζί μας, δεν ξέρω τι να κάνω και πού να απευθυνθώ. Περιμένω και εγώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η κατάσταση της υγείας του γιου μου. Φοβάμαι μην τον έχουν χτυπήσει. Παρακαλώ τον Θεό να μου τον έχει καλά και να μου στείλει πίσω το παιδάκι μου».

Αγωνία επικρατεί και στο σπίτι του καπετάνιου Θεόδωρου Μπούκα που επέβαινε στο πλοίο «Σφενδόνη» αφού τόσο η αδελφή του όσο και η σύζυγός του δεν έχουν καταφέρει να τον ακούσουν ούτε για ένα λεπτό από την ώρα της σύλληψής του. «Το μοναδικό που γνωρίζουμε είναι ότι είναι καλά στην υγεία του. Δεν έχουμε μάθει κάτι άλλο» μας λέει η αδελφή του Βούλα Μπούκα. «Εχουμε τρελαθεί από την αγωνία μας γιατί όσο περνούν οι ώρες, δεν ξέρουμε τι άλλο μπορεί να συμβεί. Πρέπει να βρεθεί πολύ σύντομα μια λύση ώστε να επιστρέψουν όλοι οι Ελληνες στα σπίτια τους και να σταματήσει εδώ αυτή η ιστορία. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να πιέσει τους Ισραηλινούς όσο μπορεί».

Θ. ΜΑΚΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗΣ

---

Αγνωστο το πότε θα έρθουν οι υπόλοιποι Ελληνες!

Σύγχυση επικρατεί για το πότε θα αφεθούν ελεύθεροι οι περίπου τριάντα Ελληνες που βρίσκονται υπό κράτηση σε φυλακές της πόλης Μπερσέβα, μεταξύ Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ. Οι ισραηλινές αρχές είναι φειδωλές στις ανακοινώσεις τους και ουσιαστικά αρνούνται να συνεργαστούν με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.

Πάντως το ελληνικό ΥΠΕΞ εντείνει τις προσπάθειές του για τον άμεσο επαναπατρισμό όλων των Ελλήνων πολιτών, αίτημα που διατύπωσε εξάλλου από προχθές ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου. Προσπάθεια καθόλου εύκολη, καθώς άλλος είναι ο αριθμός των Ελλήνων που δίνει η πρωτοβουλία «Ενα καράβι για τη Γάζα» και άλλος αυτός που δίνουν επίσημα οι Ισραηλινοί.

Στο μεταξύ, η ελληνική πρεσβεία στο Τελ Αβίβ, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γιώργος Δελαβέκουρας, ο οποίος υποδέχθηκε εκ μέρους του υπουργείου τους έξι που επαναπατρίστηκαν χθες στο αεροδρόμιο, συνεργάζεται με τις ισραηλινές αρχές για να αποκτήσει πρόσβαση στους υπόλοιπους Ελληνες πολίτες που βρίσκονται εκεί, η οποία δεν έχει δοθεί ακόμη. «Η προστασία και ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών είναι ευθύνη του Ισραήλ» τόνισε ο κ. Δελαβέκουρας. Σημειώνεται ότι από προχθές οι ισραηλινές αρχές ενημέρωσαν επίσημα την Ελλάδα πως μεταξύ των θυμάτων δεν συγκαταλέγονται Ελληνες.

Τέλος, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας «Ενα καράβι για τη Γάζα», οι πρώτοι έξι Ελληνες απελαθέντες είναι οι εξής: Ζαχαρίας Στυλιανάκης, Νεκτάριος Χρυσοχοΐδης, Μιχαήλ Γρηγορόπουλος, Αριστείδης Παπαδοκωστόπουλος, Δημήτριος Γελάλης και Θανάσης Πετρογιάννης.

Μ.Β.Λ.

——–

Related articles:

Στις φυλακές του Ισραήλ 31 Έλληνες – Καταγγελίες για ωμή βία

Μαζικές διαδηλώσεις για την επίθεση

Source: Ethnos

Τη διεθνή κατακραυγή προκάλεσε η αιματηρή επίθεση του Ισραήλ εναντίον της διεθνούς νηοπομπής με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα. Εκτός από τις μαζικές διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, χιλιάδες άνθρωποι στον αραβικό κόσμο αλλά και στην Ευρώπη ξεχύθηκαν χθες στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς κήρυξε τριήμερο πένθος στα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Στο Αμάν της Ιορδανίας περισσότεροι από 2.000 διαδηλωτές με ιορδανικές και παλαιστινιακές σημαίες διαμαρτυρήθηκαν φωνάζοντας συνθήματα, όπως «Θάνατος στο Ισραήλ» και ζητώντας από τις Αρχές το κλείσιμο της ισραηλινής πρεσβείας στο Αμάν και την απέλαση του Ισραηλινού πρεσβευτή. Και στη Βηρυτό και στους 12 καταυλισμούς προσφύγων στον Λίβανο ήταν χιλιάδες οι διαδηλωτές που ζητούσαν το κλείσιμο των ισραηλινών πρεσβειών στις αραβικές χώρες και αναρωτιόνταν: «Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα;».

Μεγάλη διαδήλωση έλαβε χώρα χθες το απόγευμα και στη Βρετανία. Σε μερικές χιλιάδες εκτιμώνται οι διαδηλωτές στο Παρίσι, αλλά και σε μεγάλες γερμανικές πόλεις, όπως η Φρανκφούρτη, το Βερολίνο και το Μόναχο, ενώ διαδηλώσεις έλαβαν χώρα σε Ρώμη, Κύπρο και Βρυξέλλες, αλλά και σε κάθε γωνιά της «γηραιάς ηπείρου».

Πορείες σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη
Κύμα αγανάκτησης στην Ελλάδα για το ρεσάλτο

 Μεγάλο ήταν το κύμα της αγανάκτησης των ατόμων που διαδήλωσαν χθες το απόγευμα έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα, για την επιδρομή στον «Στόλο της Ελευθερίας».

Χιλιάδες άνθρωποι καταδίκασαν την επιδρομική επιχείρηση των Ισραηλινών και απαίτησαν να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες και να αρθεί ο αποκλεισμός της Γάζας. Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, οργανώσεις Παλαιστινίων που ζουν στην Ελλάδα, οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, την Πρωτοβουλία «Ενα καράβι για τη Γάζα», το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, τη Συμμαχία «Σταματήστε τον πόλεμο», καθώς και ομάδες μεταναστών και προσφύγων, κυρίως από αραβικές χώρες.

Η πορεία και η συγκέντρωση του ΚΚΕ ολοκληρώθηκαν ειρηνικά στις 6.20 το απόγευμα. Ωστόσο, στη συγκέντρωση που διοργανώθηκε στη συνέχεια σημειώθηκαν επεισόδια. Το τμήμα της Λεωφόρου Κηφισίας, μπροστά από την πρεσβεία του Ισραήλ, μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, όταν, λίγο πριν από τις 8, διάφορα άτομα επιχείρησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό. Οι αστυνομικοί απάντησαν κάνοντας χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου – λάμψης.

Ηρεμα και χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα ολοκληρώθηκε η πορεία που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τη Γάζα στη Θεσσαλονίκη.

Αποτροπιασμός
Αγωνία για τους δύο Πρεβεζάνους

Αποτροπιασμός για την επίθεση των Ισραηλινών κατά των πλοίων που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και συνάμα αγωνία για την τύχη των δύο Πρεβεζάνων που βρίσκονται σ’ αυτή, επικρατούν στην πόλη της Πρέβεζας. Μέχρι αργά το βράδυ κανείς δεν είχε καταφέρει να επικοινωνήσει με τον γιατρό Χάλεντ Καμπάνι και τον κατασκευαστή μεταλλικών κτιρίων Στέλιο Τζίμα, μέλη της Επιτροπής Πρωτοβουλίας για τη στήριξη του Παλαιστινιακού Λαού, οι οποίοι συνόδευσαν τη βοήθεια που συγκέντρωσαν οι φορείς και οι κάτοικοι της Πρέβεζας. Σήμερα στις 8 το βράδυ, στο Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας, η Επιτροπή Αλληλεγγύης του Παλαιστινιακού Λαού διοργανώνει συλλαλητήριο διαμαρτυρίας.

Διεθνής Αμνηστία
Εκκληση για  να ξεκινήσει έρευνα

Εκκληση στο Ισραήλ να ξεκινήσει άμεση, αξιόπιστη και ανεξάρτητη έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δολοφονήθηκαν οι επιβάτες της νηοπομπής που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας απηύθυνε χθες η Διεθνής Αμνηστία. «Φαίνεται σαφώς ότι οι ισραηλινές δυνάμεις χρησιμοποίησαν υπερβολική βία», δήλωσε ο διευθυντής του προγράμματος έρευνας και δράσης της οργάνωσης για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, Μάλκολμ Σμαρτ.

ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ – ΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΑ

Δηλώσεις της συζύγου του προέδρου της μουσουλμανικής κοινότητας
 

«Ηταν έτοιμος ακόμα και να χάσει τη ζωή του»

«Βλέπω ότι γίνονται πορείες διαμαρτυρίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να δραστηριοποιείται».

Η Αννα Στάμου, σύζυγος του προέδρου της Μουσουλμανικής Κοινότητας Ναΐμ Ελγαντούρ, ο οποίος είναι από χθες αιχμάλωτος των Ισραηλινών, εκτιμά ότι η δολοφονική επίθεση μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας σειράς γεγονότων που θα συμβάλουν στη λύση του προβλήματος. Οπως λέει στο «Εθνος», ο σύζυγός της πίστευε ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά γι’ αυτό το ταξίδι. «Ηξερε τις προειδοποιήσεις των Ισραηλινών και έλαβε υπόψη του όλα τα πιθανά σενάρια.

Ενα από αυτά ήταν ακόμα και να χάσουν τη ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν στη Λωρίδα της Γάζας. Ηταν έτοιμος ακόμα και γι’ αυτό το ενδεχόμενο». Ο κ. Ελγαντούρ, λέει η σύζυγός του, δεν ήταν καθόλου ανήσυχος πριν ξεκινήσει το ταξίδι για τη Γάζα. «Η απόφασή του ήταν μονόδρομος από την αρχή γιατί πρόκειται για το όνειρο μιας ελεύθερης Μεσογείου που θα είναι προσπελάσιμη από όλους.

Ηταν έτοιμος πάντως να αντιμετωπίσει τα χειρότερα και τα χειρότερα ήρθαν». Η σύζυγος του Δημήτρη Πλειώνη, Δέσποινα, λέει και αυτή με τη σειρά της ότι ο σύντροφός της ήταν έτοιμος από καιρό για το ταξίδι χωρίς να υπολογίζει τις πιθανές συνέπειες. «Ηταν απολύτως ήρεμος, δεν είχε κανένα άγχος και πίστευε ότι όλα θα πάνε καλά» είναι τα λόγια της.

Στ. Βογιατζάκης

Επιτέλους, τέμενος

 Πηγή:  Protagon.gr

Read in English

του Γεράσιμου Λουκάτου

Ως Έλληνας, έμαθα να είμαι υπερήφανος για την χώρα στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα, την γενέτειρα της δημοκρατίας και ενός μεγάλου πολιτισμού που δημιούργησαν οι πρόγονοι μας. Ως Μουσουλμάνος, ήρθα σε επαφή με έναν άλλο μεγάλο πολιτισμό, του οποίου τα επιτεύγματα προς όφελος της ανθρωπότητας, μόνο λίγοι είναι αυτοί που τα γνωρίζουν.

Συμμετέχοντας σε κλιμάκιο της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος, στον δρόμο προς την συνάντησή μας με στελέχη του υπουργείου παιδείας, είχα αμφιβολίες για το αποτέλεσμα. Το τέμενος θα έπρεπε να στέκεται όρθιο από το 2004, τι θα μπορούσε να αλλάξει μετά από έξι χρόνια;

Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως, συνάντησα εκεί ανθρώπους που έδειξαν ειλικρινές ενδιαφέρον για τους χιλιάδες μουσουλμάνους που δεν έχουν έναν επίσημο χώρο προσευχής και αισθάνονται περιθωριοποιημένοι. Για όλους εκείνους που δεν βρίσκουν την καθοδήγηση ενός αναγνωρισμένου ιμάμη όταν την χρειάζονται και για αυτούς που δεν μπορούν να ταφούν στην χώρα που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν ή πέρασαν εκεί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.

Με μεγάλη χαρά διάβασα σχετικά με την ανακοίνωση της υπουργού Παιδείας για την άμεση ανέγερση του Ισλαμικού τεμένους, όχι μόνο γιατί θα υπάρχει επίσημος χώρος για να προσεύχομαι και η καθοδήγηση του ιμάμη που χρειάζομαι ως νέος Μουσουλμάνος. Χαίρομαι επίσης, γιατί αυτή είναι μια ενέργεια προς την σωστή κατεύθυνση και σε αρμονία με τα ιδανικά της δημοκρατίας. Μια ενέργεια που δεν την διαβάζω σε βιβλίο ιστορίας αλλά σε άρθρα που μιλάνε για το αύριο!

Είμαι τόσο ¨Έλληνας όσο και Μουσουλμάνος και για όσους γνωρίζουν το Ισλάμ σε βάθος, γνωρίζουν ότι είναι ο μέσος δρόμος. Δεν είναι τίποτε άλλο από το γνωστό ρητό ”πάν μέτρον άριστον” , εφαρμοζόμενο σε κάθε πτυχή της ζωής ενός Μουσουλμάνου.

Εν μέσω κρίσης, ίσως να επιτευχθούν οι απαραίτητες αλλαγές που θα οδηγήσουν σε αρμονική συνύπαρξη και ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, ανεξαρτήτως θρησκείας, πεποιθήσεων ή άλλων παραγόντων. Το μόνο μελανό σημείο είναι η ανεπάρκεια χώρου που προκύπτει από τις δηλώσεις των αρμόδιων για το τέμενος και τα πιθανά μελλοντικά προβλήματα που μπορεί να δημιουργηθούν.

Τα βήματα προς την σωστή κατεύθυνση θα ήταν ακόμη σωστότερα, αν στην εξίσωση είχε ληφθεί υπόψη και ο παράγοντας ”μέλλον”.

*Ο Γεράσιμος Λουκάτος είναι μέλος της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος

Επιταχύνεται η ανέγερση τζαμιού

Πηγή: Καθημερινή

Του Νικου Παπαχρηστου

Επιταχύνονται οι διαδικασίες για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα. Οταν το έργο ολοκληρωθεί, θα αποτελέσει τον πρώτο επίσημο μουσουλμανικό χώρο προσευχής, ο οποίος θα λειτουργήσει στην πρωτεύουσα ύστερα από τουλάχιστον δύο αιώνες. Στις προθέσεις της κυβέρνησης, σύμφωνα με στελέχη της, είναι η αντιμετώπιση ενός κοινωνικού ζητήματος που αφορά χιλιάδες μουσουλμάνους, είτε Ελληνες είτε μετανάστες, που ζουν στο λεκανοπέδιο Αττικής.

Για τον σκοπό αυτό το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει οι συσκέψεις εκπροσώπων των εμπλεκόμενων φορέων, κατά τις οποίες εξετάζονται οι τελικές νομικές διευθετήσεις που αφορούν την παραχώρηση της έκτασης όπου θα ανεγερθεί το τζαμί των Αθηνών.

Υστερα από συνεννόηση του υπ. Παιδείας με τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας, αποφασίστηκε το τέμενος να δημιουργηθεί στην περιοχή του Ελαιώνα και συγκεκριμένα στον Βοτανικό, σε έκταση 17 στρεμμάτων που θα παραχωρήσει το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Στον χώρο αυτό σήμερα λειτουργούν εγκαταστάσεις του Κέντρου Συντήρησης Αυτοκινήτων Ναυτικού (ΚΣΑΝ), οι οποίες θα μετεγκατασταθούν εντός της υπόλοιπης έκτασης που διατηρεί το ΓΕΝ. «Η περιοχή αυτή επελέγη για να είναι προσβάσιμη στον λαό. Εμείς αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να θέσουμε στη διάθεση του διάδοχου φορέα τη χρήση του χώρου, ώστε σύντομα να εξυπηρετηθούν οι συμπολίτες μας μουσουλμάνοι», δηλώνουν στην «Κ» υψηλόβαθμα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού.

Το ύψος της δαπάνης μετεγκατάστασης των υπηρεσιών του Πολεμικού Ναυτικού, που θα αναλάβει το υπ. Παιδείας, υπολογίζεται σε 2,5 εκατ. ευρώ, ενώ δεν υπάρχει ακόμα συγκεκριμένη εκτίμηση του τελικού συνολικού κόστους ανέγερσης του ισλαμικού τεμένους και της διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου. Ωστόσο τα έξοδα θα καλυφθούν από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.

Η ανέγερση του τεμένους θα γίνει σύμφωνα με τους όρους δόμησης του νόμου 3512/2006. Συνολική επιφάνεια του οικοδομήματος 840 τ.μ., είσοδος από την Ιερά Οδό, ενώ θα γειτονεύει με το παρεκκλήσιο του Αγ. Χριστοφόρου που ανήγειραν πριν από χρόνια οι υπάλληλοι των υπηρεσιών του Ναυτικού. «Στόχος είναι το τζαμί να ανεγερθεί από ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες», σημειώνουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι και προσθέτουν: «Επιθυμία μας είναι να αντανακλά την ισλαμική θρησκευτική παράδοση και την αρμονική συνύπαρξή της με τους πολιτισμούς του μεσογειακού χώρου». Τους τελευταίους μήνες πολλαπλασιάζεται ο αριθμός των ανεπίσημων χώρων μουσουλμανικής λατρείας. Σύμφωνα με στοιχεία της «Κ», σε όλη τη χώρα -πλην Θράκης- λειτουργούν 75 ανεπίσημα τζαμιά έναντι 68 τον περασμένο Ιούνιο. Από αυτά, 61 βρίσκονται στην Αθήνα και απευθύνονται κυρίως σε σουνίτες, 23 δημιουργήθηκαν από Πακιστανούς και 15 από μετανάστες από το Μπανγκλαντές.

Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν ενδείξεις ότι μεταξύ των χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών που έφθασαν στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνονται πιστοί ακραίων ρευμάτων του Ισλάμ.

Κωλυσιεργία για τέμενος και κοιμητήριο

Οι μουσουλμάνοι ανήκουν στην Ευρώπη

Source:  Enet.gr

Translate this page: click on English at the top right of the homepage.

“Europe must come to terms with all sides and the wealth of history,” says Helier, which seeks to contribute to this process in his new book, which follows in the footsteps of the Muslim presence on the continent, noting that Muslim communities can only be regarded and treated-that is an integral part of European society.

  

Η Ευρώπη πρέπει να συμφιλιωθεί με όλες τις όψεις και τον πλούτο της Ιστορίας της, λέει ο Χέλιερ, που επιδιώκει να συνεισφέρει σε αυτή τη διαδικασία με το νέο βιβλίο του, στο οποίο παρακολουθεί τα χνάρια της μουσουλμανικής παρουσίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, επισημαίνοντας ότι οι μουσουλμανικές κοινότητες δεν μπορεί παρά να θεωρούν -και να θεωρούνται- ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Γι’ αυτό διάλεξε τον τίτλο «Μουσουλμάνοι της Ευρώπης»; τον ρωτάω. «Ναι, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις μειοψηφίες σε σχέση με τις πλειοψηφίες μέσα σε μια κοινωνία. Εγώ ήθελα να δω μια μειοψηφία ως μέρος της πλειοψηφίας στην οποία ανήκει», εξηγεί. Συνεργάτης του Πανεπιστημίου του Γουόρικ, μέλος του Κέντρου της Οξφόρδης για τις Ισλαμικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ειδικός σε θέματα θρησκευτικών μειονοτήτων, ο Χέλιερ υπήρξε σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης πάνω σε θέματα καταπολέμησης του εξτρεμισμού και της ριζοσπαστικοποίησης, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα του Ιουλίου του 2005 στο Λονδίνο.

«Οταν μιλάμε για μουσουλμάνους στην Ευρώπη είναι σαν να λέμε ότι βρίσκονται σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά δεν είναι πραγματικά Ευρωπαίοι, απλώς έτυχε να είναι εδώ. Πολλές από τις κοινότητες που μελέτησα είχαν μεν πράγματι έρθει από κάπου αλλού, άλλες όμως βρίσκονται σε αυτήν την ήπειρο εδώ και πολλές γενιές. Μάλιστα ορισμένοι είναι απόγονοι Ευρωπαίων που έτυχε σε κάποια στιγμή της ζωής τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Αυτές οι κοινότητες δεν απασχολούν τη δημοσιότητα, επειδή έχουν άλλη ιστορική μνήμη και διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο από τις πιο πρόσφατες μεταναστευτικές κοινότητες. Η μουσουλμανική παρουσία συγχέεται σε μεγάλο βαθμό με την εθνοτική και φυλετική ταυτότητα», λέει ο Χέλιερ.

Στο βιβλίο ασχολείστε και με τη μετανάστευση των τελευταίων ετών;

«Ναι, αλλά να κάνω μια παρατήρηση, ειδικά για τη χώρα μου – πολλοί από τους ανθρώπους που αποκαλούμε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς είναι απόγονοι υπηκόων της βρετανικής αυτοκρατορίας, οπότε είναι κάπως περίεργο να τους κατατάσσουμε στους πρόσφατους μετανάστες. Τώρα γενικώς στην Ευρώπη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει αυξηθεί πολύ ο αριθμός των μουσουλμάνων μεταναστών. Αρκετοί, όμως, είναι εξαιρετικά ευκατάστατοι. Στην Ελβετία, για παράδειγμα, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα από νεοαφιχθέντες μουσουλμάνους. Κανείς δεν ανησυχεί για τη δική τους ομαλή ενσωμάτωση, γιατί η ενσωμάτωση είναι κάτι που μας απασχολεί -τουλάχιστον όπως φαίνεται στον δημόσιο διάλογο- όταν πρόκειται για τους οικονομικά ασθενείς».

Αναφέρετε πως οι μουσουλμανικές κοινότητες υπήρξαν εδώ και αιώνες μέρος της Ευρώπης και είναι υπερβολικές οι συζητήσεις περί ενσωμάτωσης. Γιατί όμως είναι επίμονες;

«Εχει ενδιαφέρον, ναι… Πρέπει να δούμε πώς υλοποιούνται οι πολιτικές ενσωμάτωσης σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά. Στη Βρετανία βασίζονται στη φιλοσοφία μας περί διαφορετικότητας και πολυπολιτισμικότητας. Ζητήματα που αντιμετωπίζονται εντελώς διαφορετικά στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Στη Βρετανία η συζήτηση γύρω από την ενσωμάτωση διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς και το “μουσουλμανικό ζήτημα” προέκυψαν πολύ πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘90. Είχε προηγηθεί μια μακρά ιστορία μετανάστευσης και πολυεθνικής συνύπαρξης που δεν αφορούσε ποτέ τη θρησκεία. Μόνο η φυλή και η εθνικότητα μετρούσαν».

Η θρησκεία πότε και γιατί έγινε μέρος της συζήτησης;

«Στην Ευρώπη -λιγότερο στη Νότια Ευρώπη- η ιδέα της εκκοσμίκευσης είναι πολύ βαθιά ριζωμένη στον τρόπο που οργανώνεται η δημόσια σφαίρα. Η θρησκευτική πίστη θεωρείται υπόθεση ιδιωτική. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ο Τόνι Μπλερ, άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος, όσο ήταν πρωθυπουργός δεν αναφερόταν στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Οταν λοιπόν εμφανίζεται μια κοινότητα -όπως είναι η μουσουλμανική- που δεν αντιμετωπίζει την πίστη της σαν κάτι αυστηρά ιδιωτικό γιατί δεν βλέπει κανένα λόγο να το κάνει, τότε όταν τα μέλη αυτής της κοινότητας θα αρχίσουν να εκφράζουν τις ανησυχίες τους χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της θρησκείας, αναπόφευκτα θα τραβήξουν την προσοχή. Παλιότερα θα τραβούσαν την προσοχή εξαιτίας των φυλετικών ή εθνοτικών χαρακτηριστικών τους. Καθώς άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός τους και οι νέες γενιές άρχισαν να ιεραρχούν τη θρησκεία τους πάνω από την εθνική ταυτότητα των γονιών τους, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η ιδέα του Ισλάμ και της μουσουλμανικότητας στο δημόσιο χώρο αναπόφευκτα θα τραβούσε την προσοχή».

Γιατί οι νεότερες γενιές μουσουλμάνων μεταναστών ιεράρχησαν τη θρησκεία πάνω από την εθνοτική καταγωγή τους;

«Πρόκειται για απολύτως φυσιολογικό κοινωνικό φαινόμενο. Κυρίως γιατί δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους στην εθνική ταυτότητα των γονιών τους, αφού μεγάλωναν σε άλλο τόπο. Ενώ μουσουλμάνος, όπως και χριστιανός, μπορεί κανείς να είναι οπουδήποτε. Γιατί αυτό συνέβη στους μουσουλμάνους και όχι στους Ιταλούς ή τους Ελληνες μετανάστες δεύτερης γενιάς; Γιατί οι Ιταλοί, όπως και οι Ελληνες και οι Γερμανοί είναι λευκοί. Ο,τι και να πω για τον ρόλο που παίζει το χρώμα, θα είναι λίγο».

Οι Ιρανοί και οι Τούρκοι μετανάστες δυσκολεύτηκαν λιγότερο να ενταχθούν επειδή η επιδερμίδα τους είναι ανοιχτόχρωμη;

«Πολλοί άλλαξαν τα ονόματά τους. Επειτα οι Ιρανοί μετανάστες είχαν πολύ υψηλό μορφωτικό επίπεδο και δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενοι. Οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους μετανάστες προέρχονταν από την εργατική τάξη και από αγροτικές περιοχές. Και δεν μετανάστευσαν καν σε αγροτικές περιοχές της Ευρώπης. Αν μια κοινότητα από ένα χωριό του Μπανγκλαντές μετακινηθεί σε μια πόλη του Μπανγκλαντές θα υπάρξουν εντάσεις. Φανταστείτε πόσο εντονότερο είναι το πρόβλημα όταν η πόλη στην οποία μεταναστεύουν είναι ενδεχομένως σε μια χώρα που δυστυχώς, ιστορικά, δυσκολεύεται να χειριστεί τον πλουραλισμό – κάτι για το οποίο φοβάμαι ότι είναι διάσημη η ευρωπαϊκή ήπειρος. Με την έννοια ότι στην Ευρώπη συνέβη το Ολοκαύτωμα. Στην Ευρώπη είναι που έχουμε μεγάλη ιστορία διακρίσεων. Αυτό εξηγείται σ’ ένα βαθμό από το γεγονός ότι καθεμιά από τις ευρωπαϊκές εθνικές ταυτότητες είναι πολύ ομοιογενής. Δεν είναι όπως η αμερικανική, η αυστραλέζικη ή η καναδική ταυτότητα. Για να προαγάγουμε, σ’ ένα ιστορικό πλαίσιο όπως το ευρωπαϊκό, τον πλουραλισμό και την ανοχή στη διαφορετικότητα, πρέπει να φανούμε δημιουργικοί. Κάτι που συνέβη στη Βρετανία, όπου τώρα οι άνθρωποι αρχίζουν να αναφέρονται σε μια βρετανική εθνική ταυτότητα που δεν είναι φυλετικά προσδιορισμένη. Βλέπω όμως πολύ συχνά να προβάλλεται στην Ευρώπη η διαδικασία της ενσωμάτωσης μέσω κάποιων τρόπων που έχουν οι μουσουλμάνοι να εκφράζουν την ταυτότητά τους και τους οποίους ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν προβληματικούς ως συμπεριφορές».

Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι τρόποι;

«Για παράδειγμα, οι πολύ ευσεβείς μουσουλμάνοι -μια ελάχιστη μειοψηφία των μεταναστών- θέλουν να προσεύχονται πέντε φορές την ημέρα. Αν εργάζονται σε ένα εργοστάσιο ή μια επιχείρηση, ίσως ζητούν ένα χώρο για να εκτελούν το θρησκευτικό καθήκον τους. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους συναδέλφους τους που δεν είναι θρησκευόμενοι, μπορεί ακόμη και να το θεωρούν αλλόκοτο. Ή μπορεί να το βλέπουν σαν απειλή στην τάξη και στον κοσμικό χαρακτήρα του δημόσιου χώρου, παρ’ όλο που πρόκειται για μια διαδικασία πολύ ιδιωτική».

Σ’ ένα κοσμικό κράτος, μια που το θέμα είναι επίκαιρο, τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν θέση στο σχολείο;

«Οπως η μαντίλα, που έχει εξελιχθεί σε τεράστιο ζήτημα; Πιστεύω ότι τίποτε δεν ενοχλεί το κοσμικό καθεστώς περισσότερο από τη μαντίλα. Σε ορισμένες χώρες τη βλέπουν σχεδόν σαν απειλή προς την κοσμική βάση του κράτους. Κανείς δεν αμφισβητεί τον κοσμικό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών κρατών. Αλλά τι είδους κοσμικό κράτος θέλουμε; Εννοώ ότι μπορεί να μη συμφωνώ με τις γυναίκες που φορούν μαντίλα, αλλά γιατί να τους επιβάλω μια προσωπική γνώμη; Χαίρομαι πολύ που στη Βρετανία δεν πήραμε κανένα ανάλογο μέτρο απαγόρευσης. Οι Γάλλοι έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη, γιατί το σχολείο συνιστά το εργαστήριο για τη δημιουργία αυτού του μυθικού Γάλλου πολίτη. Και σε ένα τέτοιο εργαστήριο δεν χωρούν θρησκευτικά σύμβολα. Νομίζω ότι πρόκειται για τεράστιο σφάλμα που έχει αποτέλεσμα να απαιτείται τελικά πολύ περισσότερος χρόνος για την ενσωμάτωση, διότι στενεύει τα περιθώρια των μουσουλμάνων να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα».

Λέγεται ότι έχει αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστριών δεύτερης γενιάς που φορούν μαντίλα. Η έρευνά σας το επιβεβαιώνει;

«Πολύ συχνά, τα νεαρά κορίτσια που φορούν μαντίλα καλύπτονται ενάντια στη θέληση των γονιών τους, που ενοχλούνται γιατί οι ίδιοι ως νέοι την είχαν απορρίψει. Αλλά οι νεότερες γενιές έχουν κάνει την έρευνά τους, έχουν μελετήσει και κάποιες κοπέλες πιστεύουν ότι είναι κομμάτι της πνευματικής ζωής τους. Αλλά, και πάλι, είναι πολύ μικρός ο αριθμός των μεταναστών δεύτερης γενιάς που είναι πιο θρησκευόμενοι από τους γονείς τους. Οι περισσότεροι είναι λιγότερο θρησκευόμενοι γιατί και οι κοινωνίες στις οποίες ζουν είναι λιγότερο θρησκευόμενες. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ’ έναν ομαλά ενσωματωμένο Ευρωπαίο πολίτη και έναν λιγότερο ομαλά ενσωματωμένο πολίτη, στη βάση της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων. Δεν νομίζω ότι αν η δεύτερη ή η τρίτη γενιά γίνει πιο πιστή, θα υπάρξει ξαφνικά πρόβλημα ενσωμάτωσης».

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι αυτό το φαινόμενο σε κάποιες μερίδες της ευρωπαϊκής κοινωνίας προκαλεί ανησυχία.

«Για τρεις λόγους: Πρώτον, αυτές οι κοινότητες προέρχονται συνήθως από διαφορετικές φυλετικές ομάδες, δείχνουν διαφορετικοί. Οταν κάποιος δείχνει διαφορετικός, καθετί που κάνει ή λέει μπαίνει κάτω από το μικροσκόπιο. Δεύτερον η Ευρώπη μοιράζεται μια μακριά, κοινή ιστορία με το Ισλάμ. Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, έχουν ένα πολύ δυσάρεστο παρελθόν με το Μαρόκο και την Αλγερία. Οι Βρετανοί είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία και πολλές από τις εξεγέρσεις εναντίον της αυτοκρατορίας εμπνέονταν από το Ισλάμ. Μοιραζόμαστε λοιπόν μια ιστορία συνύπαρξης, αλλά και σύγκρουσης. Ο τρίτος λόγος έχει να κάνει με το ότι η Ευρώπη, σήμερα, είναι πολύ εκκοσμικευμένη. Ετσι οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκλίνει έστω και ελάχιστα από αυτό το μοντέλο, μπορεί να προκαλέσει ενόχληση ή ανησυχία. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση εκατέρωθεν. Από τη μια οι πολύ θρησκευόμενοι μουσουλμάνοι -που είναι ελάχιστοι- οφείλουν να εξηγήσουν στην ευρύτερη κοινωνία ότι το γεγονός πως είναι πιστοί δεν σημαίνει πως θέλουν να ανατρέψουν το καθεστώς. Και από την άλλη, νομίζω ότι εξαρτάται από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της να πάψει να ανησυχεί, γιατί δεν υφίσταται κανένας λόγος ανησυχίας».

Info:

i Η.Α.Hellyer, «Muslims of Europe: The “Other Europeans”», Edinburgh Press

Λόγος και ευαισθησία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.gr Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ξεκινώντας από την υπόθεση του Σάλμαν Ρούσντι και με αποκορύφωμα τα δανέζικα σκίτσα, έχουν εκφραστεί ανησυχίες γύρω από το κατά πόσον ο σεβασμός σε θρησκευτικές ευαισθησίες μπορεί να αγγίζει τα όρια της λογοκρισίας.
«Οι μουσουλμάνοι είναι, αναλογικά μιλώντας, περισσότερο θρησκευόμενοι από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Σήμερα – δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση πριν από εκατό, ούτε καν πριν από πενήντα χρόνια. Επίσης σε διάφορες χώρες υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν τη δυσφήμηση των θρησκειών. Γενικώς στην Ευρώπη δεν υπάρχει αυτό που λέμε απόλυτη ελευθερία λόγου και έκφρασης, αυτή η έννοια δεν υφίσταται. Στους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους αρέσει να λένε ότι στην Ευρώπη έχουμε ελευθερία της έκφρασης και ότι είναι κάτι που περιφρουρούμε και θέλουμε να διατηρήσουμε γιατί είναι η βάση του πολιτισμού μας. Αλλά δεν είναι έτσι, γιατί έχουμε ένα σωρό περιορισμούς- για παράδειγμα, στη Γερμανία δεν μπορεί να πει κανείς οτιδήποτε για το Ολοκαύτωμα, και υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος γι’ αυτό, δεν διαφωνώ καθόλου με αυτό τον περιορισμό. Σε άλλες χώρες δεν μπορεί να μιλήσει κανείς άσχημα για τη βασιλική οικογένεια· έπειτα υπάρχουν τα κρατικά μυστικά».

Τα κρατικά μυστικά δεν παραμένουν μυστικά, από φόβο μήπως αισθανθεί κάποιος προσβεβλημένος. Αλλά κι αυτά, αν τύχει και πάψουν να είναι μυστικά, συζητιούνται ανοιχτά.

«Ηθελα να επισημάνω ότι απόλυτη ελευθερία λόγου δεν υπάρχει ούτως ή άλλως. Επειτα, όπως πολλοί πιστεύουν ότι το Ολοκαύτωμα ή η βασιλική οικογένεια δεν εμπίπτουν στις προβλέψεις περί ελευθερίας του λόγου, έτσι και οι μουσουλμάνοι έχουν τις δικές τους ευαισθησίες που προφανώς αφορούν κυρίως τη θρησκεία τους. Εδώ υπάρχει κάτι που προσωπικά δεν κατανοώ πολύ καλά, αλλά στην πορεία έμαθα να σέβομαι -βλέπουν τη θρησκεία τους με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο που εγώ ή εσείς βλέπουμε την οικογένειά μας. Τέλος, υπάρχουν νόμοι περί δυσφήμησης -δεν μπορώ να τριγυρνάω αποκαλώντας έναν άνθρωπο κλέφτη, γιατί μπορεί να μου κάνει μήνυση».

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη δυσφήμηση ενός προσώπου και την κριτική σε ιδέες και δόγματα.

«Εσείς κι εγώ μπορεί να το πιστεύουμε αυτό, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι για τους πολύ θρησκευόμενους το πρόσωπο του Προφήτη δεν είναι κάτι απόμακρο. Μάλιστα μια από τις δοκιμασίες για τους πολύ πιστούς μουσουλμάνους είναι αν τον αγαπούν περισσότερο από την ίδια τους την οικογένεια. Οφείλουμε να προσεγγίζουμε το θέμα με σύνεση. Η ιδέα των κοσμικών κρατών στην Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι κάτι που μας βρίσκει όλους σύμφωνους. Την ίδια στιγμή, η ιδέα του σεβασμού προς την έννοια του ιερού, στη δημόσια σφαίρα, είναι θέμα ανοιχτό προς συζήτηση, αξίζει να γίνει αντικείμενο πολιτισμένου διαλόγου, χωρίς φόβο ή ταπεινώσεις».

«Τα κίνητρα των τρομοκρατών δεν είναι θρησκευτικά»

«Τα προβλήματα υπάρχουν γιατί άνθρωποι σαν τους τύπους της Αλ Κάιντα μιλούν για τους εαυτούς τους και τη δράση τους με θρησκευτικούς όρους. Σε μια κοινότητα και μια κοινωνία που γνωρίζει ελάχιστα πράγματα για το Ισλάμ και το μόνο που βλέπει είναι κάτι τύποι με γενειάδες που γυρνάνε από δω κι από κει λέγοντας “είμαι μουσουλμάνος, θα σας ανατινάξω”… ε, δεν εκπλήσσομαι που μπορεί να ανησυχούν όταν βλέπουν έναν άνδρα με τέτοια εμφάνιση. Βέβαια, σε μια κοινωνία με τόσο υψηλό μορφωτικό επίπεδο όπως είναι η Ευρώπη, θα περίμενα από τους συμπατριώτες μας να χρησιμοποιούν πιο σοβαρά κριτήρια όταν βγάζουν συμπεράσματα από την εμφάνιση των ανθρώπων. Οσο για τους τρομοκράτες του Ιουλίου του 2005, δεν είχαν προβλήματα ενσωμάτωσης, δεν κατοικούσαν σε γκέτο μεταναστών, δεν προέρχονταν από θρησκευόμενες οικογένειες. Οι περισσότεροι άργησαν πολύ να δείξουν ενδιαφέρον για το Ισλάμ. Κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν σε επαφή με το Ισλάμ μέσω βαθιά ριζοσπαστικοποιημένων στοιχείων που έρχονταν από χώρες εκτός Βρετανίας. Τα κίνητρά τους δεν ήταν θρησκευτικά, ήταν πολιτικά – για εμάς είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα ξεχωρίσουμε, γιατί χρησιμοποιούν θρησκευτικό λεξιλόγιο».

 

——

photo credit: Diego Cupolo

 

 

Τζιχαντ……. Ο προσωπικός μου αγώνας.

Προγραμμα Ραμαζανιου 2009 για την Ελλαδα

Τζιχαντ……. Ο προσωπικός μου αγώνας.

Του Αδάμ Χριστοδούλου

Read in English

Όλοι, Μουσουλμάνοι και μη, κατά την διάρκεια της ζωής τους περνούν προσωπικούς αγώνες. Αυτοί οι αγώνες στο Ισλάμ, είναι γνωστοί ως τζιχαντ. Ο Αλλάχ (Ο Ύψιστος) έχει σχεδιάσει αυτούς τους αγώνες για εμάς, για να δοκιμάσει την πίστη μας. Και καθώς περνούμε αυτούς τους αγώνες στην ζωή μας  πρέπει να παραμένουμε σταθεροί στην αγάπη μας για τον Αλλάχ  (τον Ύψιστο) και για το Ισλάμ.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας έναν προσωπικό αγώνα που πέρασα προσφατα. Πριν από μια εβδομάδα, η γυναίκα μου και εγώ περπατούσαμε και λέγαμε πόσο μας λείπει το αλκοόλ. Τότε μου πέρασε η ιδέα. Γιατί δεν αγοράζουμε αλκοόλ για απόψε και μονό γι’ απόψε; Είπα στην γυναίκα μου ότι θα πάμε στο κατάστημα να αγοράσουμε αλκοόλ. Αυτή απάντησε “ Εντάξει, γιατί όχι; Θα πρέπει να αγοράσουμε μετά από μια δύσκολη μέρα στην δουλεία και στο σχολειό.” Και εγώ συμφώνησα: “Μας χρειάζεται αλλά θα πιούμε μονό απόψε. ” Αυτή απάντησε: “ Εντάξει, ας το κάνουμε”, και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς το κατάστημα.

Εν τω μεταξύ στο μυαλό μου ήταν ένας πόλεμος μεταξύ του κάλου και του κακού. Η καλή πλευρά έλεγε :” Ο Αλλάχ σε βλέπει . Το αλκοόλ είναι απαγορευμένο και θα πας στην κόλαση.” Η κακή πλευρά έλεγε  “Αδάμ ο Αλλάχ καταλαβαίνει και θα σε συγχωρέσει.” Όταν φτάσαμε στο κατάστημα , η γυναίκα μου, μου είπε: “Όχι δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Είμαστε Μουσουλμάνοι και δεν επιτρέπεται να πίνουμε.” Δόξα τω Θεώ το ξεπεράσαμε και ξανά δόξα τω Θεώ απομακρυνθήκαμε από το μαγαζί.

Κατά την διάρκεια της ίδιας εβδομάδας είχαμε και άλλη πρόκληση. Η γυναίκα μου ήθελε να βγάλει το  χιτζαμπ. Επίσης εγώ σκόπευα να επιστρέψω στην Ρωμαιοκαθολική πιστή. Και την ιδία εβδομάδα είχα και προβλήματα θρησκευτικής πιστής με την οικογένεια μου στην Ελλάδα.

Όλα αυτά με έκαναν να ξεπεράσω τα όρια μου και σκέφτηκα ότι με το να ξαναγυρίσω στην Ρωμαιοκαθολική πιστή, θα λυθούν όλα τα προβλήματα.

Ωστόσο η Μουσουλμανική μου πλευρά μου είπε να απλώσω και να φτάσω τους Μουσουλμάνους και Μουσουλμάνες αδελφούς και αδελφές, Έλληνες και μη.

Δόξα τω Θεώ πλησίασα όλα τα αδέλφια μου αφήνοντας ένα μήνυμα στο Facebook  “Αφήνοντας το Ισλάμ”. Αμέσως μετά έλαβα πάνω από μια ντουζίνα μηνύματα και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από όλον τον κόσμο.

Ωστόσο η τοπική υποστήριξη ήταν μικρότερη και πιο δύσκολο να βρεθεί. Μετά από πιο πολλά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ξεπεράσαμε τον αγώνα. Και το πιο σημαντικό ήταν ότι στράφηκα προς τον Αλλάχ (τον Ύψιστο) και ζήτησα συγγνώμη και επίσης ζήτησα την υποστήριξη Του.

Οι αγώνες πάντα θα έρχονται στις χειρότερες στιγμές της ζωής μας. Αλλά πρέπει να στραφούμε  στον Αλλάχ  για υποστήριξη πρώτα και μετά στα αδέλφια μας. Είμαστε άδω ο ένας για τον άλλον. Όλοι περνάμε τους ίσιους αγώνες. Μπορεί να είναι το χιτζαμπ, το ποτό η οτιδήποτε απαγορευμένο.

Πρέπει να μείνουμε στον Ίσιο Δρόμο για χάρη του Αλλάχ (του Ύψιστου).

Αδάμ Χριστοδούλου

Press Release: The Muslim Association of Greece

Athens, 26^th May 2009

The Muslim Association of Greece was present from the first instance the complaint of the ripped Qur’an was reported, when a policeman ripped and treaded on an immigrant’s Holy Qur’an during a police inspection. The complainant surrendered his ripped Qur’an straight to us and with this in hand we went to the police station, where we and the Colonel sent by GADA discussed the incident in detail.

We were assured by him that the name of the police officer involved in the incident will be released to us and that the police force strongly condemns actions such as those that offend the religious feelings of citizens. We stated that we will resort to legal action and that we will wait in good faith for the name of the police officer involved to be given to us before we file for a report.

We strongly condemn the incidents in Central Athens, assuring that our members did not participate in the events and   instead we had moved towards defusing the situation as we had accepted   the promise given to us by the police towards defusing the situation in good faith.

The media (MME) reported our position precisely and broadcasted the message to hundreds of thousands Muslims in the country and abroad stating that calm should prevail and we should allow the issue to be dealt by the law. We submitted to GADA the witness reports and data along with the ripped Qur’an and we continued waiting for the name of the police officer to be given to us before we officially proceed with the submission of  our complaint to the courts.

On Tuesday 25^th May 2009 we submitted to the court the complaint towards “Unknown.” We were pleased with that as we thought we are heading towards a solution of the problem even without us having the name of the police officer.

Unfortunately during the subsequent meeting between The President of The Muslim Association of Greece, Naim Elghnadour our Council Mr Francis Raghousi  along with the Brigadier in charge of the case of GADA it became obvious that the police do not wish for a solution but for a continuation of the issue.

It was explained to us that the officer’s name will not be given, at least not in the near future  and  perhaps a month or more might lapse as the police officer has right to defer and defend.

As you understand this reverses our efforts for appeasement and it could possibly trigger reactions from the entire Muslim population in Athens, who in the meantime have been accepting our urge not to protest and seek solutions through the legal channels.

For this reason the Arabs in Athens will meet with The Muslim Association of Greece on Wednesday at 8.00pm to calmly discuss and plan their next move.

Any possible new peace moves will be made known at a later press release. We repeat that we condemn the incidents in Central Athens, the theft, the damages as we also condemn the violation and attack of religious symbols and sentiments of the people. We condemn the exploitation of a part of the immigrants by political parties, heightening religious faith, multiplying their sense of injustice resulting in uncontrollable consequences. The faith of a Muslim is the most precious possession he has, and we having our faith as driver live in harmony in the society here for decades.

We believe that the police incident was just an isolate incident .We would like to end this matter with a legal solution and not to be exposed and  hanging as a result of the worrying delay by the police, and to the end issue by surrendering the personal details of the officer involved.

Thanking you

The Muslim Association of Greece

Aθηνα
26 Μαΐου 2009

Δελτίο Τύπου

Η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας από την πρώτη στιγμή ήταν παρούσα στην καταγγελία του περιστατικού όπου αστυνομικός έσκισε και πάτησε το Κοράνι ενός μετανάστη κατά τη διάρκεια τυπικού ελέγχου. Το Κοράνι το παρέδωσε ο καταγγέλων στα χέρια μας και με αυτό πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα όπου συζητήσαμε λεπτομερώς με τον συνταγματάρχη που απέστειλε η ΓΑΔΑ για αυτό το λόγο. Μας διαβεβαίωσε ότι τάχιστα θα μας δώσει το όνομα του αστυνομικού και πως η Ελληνική Αστυνομία καταδικάζει τέτοιες ενέργειες που προσβάλλουν το θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών. Εμείς δηλώσαμε ότι θα προσφύγουμε στη δικαιοσύνη και πως καλή τη πίστει θα περιμένουμε από την αστυνομία να μας δώσει το όνομα προκειμένου να προχωρήσουμε στην κατάθεση της μήνυσης, έτσι ώστε να παρέλθει και η διαδικασία του αυτοφώρου, όλα αυτά καλόπιστα.
Καταδικάσαμε έντονα τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας, τα μέλη μας δεν συμμετείχαν, αντίθετα κινηθήκαμε προς εκτόνωση του θέματος καθώς θεωρήσαμε δεδομένες τις υποσχέσεις της αστυνομίας ότι θα κινηθεί ανάλογα προκειμένου να οδηγηθούμε σε εκτόνωση. Τα ΜΜΕ κάλυψαν με ακρίβεια τις θέσεις μας και μετέδωσαν το μήνυμα στους εκατοντάδες χιλιάδες Μουσουλμάνους της χώρας αλλά και στο εξωτερικό που δηλώναμε ότι πρέπει να ηρεμήσουμε και να αφήσουμε το θέμα στα χέρια του νόμου.
Καταθέσαμε στην ΓΑΔΑ τις μαρτυρίες και τα στοιχεία μας καθώς και το σκισμένο Κοράνι, και αναμέναμε το όνομα του αστυνομικού προκειμένου να καταθέσουμε και επίσημα τη μήνυση στο δικαστήριο. Την Τρίτη 25 Μαΐου 2009 καταθέσαμε μήνυση κατ’αγνώστου και δηλώσαμε ικανοποιημένοι γιατί έτσι οδεύαμε προς λύση του ζητήματος έστω και χωρίς όνομα.
Δυστυχώς στη μετέπειτα συνάντηση του προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας Ναΐμ Ελγαντούρ και του συνήγορού μας κ. Φραγκίσκου Ραγκούση με τον ταξίαρχο της ΓΑΔΑ που έχει αναλάβει την υπόθεση, μας έγινε σαφές ότι η Αστυνομία δεν επιθυμεί λύση αλλά συνέχιση της παρούσας κατάστασης. Μας εξηγήθηκε πως δεν πρόκειται να μας δοθεί όνομα, σύντομα τουλάχιστον, ότι θα περάσει ίσως και ένας μήνας προκειμένου να απολογηθεί ο εν λόγω αστυνομικός καθώς έχει το δικαίωμα αναβολής.
Όπως αντιλαμβάνεστε αυτό ανατρέπει την προσπάθειά μας κατευνασμού και είναι δυνατό να πυροδοτήσει αντιδράσεις από το σύνολο του Μουσουλμανικού πληθυσμού της Αθήνας που μέχρι στιγμής δεν έχει διαδηλώσει καθώς ακολούθησε την προτροπή μας για λύση μέσω της νομικής οδού.
Για το λόγο αυτό οι Άραβες της Αθήνας θα συνεδριάσουν Τετάρτη ώρα 8μμ με τη Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας προκειμένου να σχεδιάσουν με ψυχραιμία τις επόμενες κινήσεις τους. Τυχόν ειρηνικές κινητοποιήσεις θα γίνουν γνωστές σε επόμενο δελτίο τύπου.
Επαναλαμβάνουμε πως καταδικάζουμε τ, τις φθορές, τις επιθέσεις, τις κλοπές, όπως καταδικάζουμε την καταπάτηση α επεισόδια στο κέντρο της Αθήναςκαι προσβολή των θρησκευτικών συμβόλων και αισθημάτων των πολιτών. Καταδικάζουμε την εκμετάλλευση μερίδας μεταναστών από πολιτικές κινήσεις εγείροντας την θρησκευτική τους πίστη πολλαπλασιάζοντας το αίσθημα αδικίας μέσα τους με ανεξέλεγκτες συνέπειες.
Η Πίστη του Μουσουλμάνου είναι ό,τι ακριβότερο διαθέτει και εμείς έχοντας οδηγό την Πίστη μας ζούμε αρμονικά στην κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Πιστεύουμε ότι η ενέργεια του αστυνομικού ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, θα θέλαμε να λήξει εκεί με τη νομική λύση και όχι να βρισκόμαστε εκτεθειμένοι και μετέωροι από την ανησυχητική καθυστέρηση της αστυνομίας να τελειώσει το ζήτημα αυτό δίνοντας επιτέλους τα στοιχεία του καταγγελόμενου αστυνομικού.

Ευχαριστούμε

Το Δ.Σ. της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλαδος
Επικοινωνία
Ναΐμ Ελγαντούρ
τηλ.6972 008214 – naim_elghandour@yahoo.gr

Next Page »