Οι μουσουλμάνοι ανήκουν στην Ευρώπη

Source:  Enet.gr

Translate this page: click on English at the top right of the homepage.

“Europe must come to terms with all sides and the wealth of history,” says Helier, which seeks to contribute to this process in his new book, which follows in the footsteps of the Muslim presence on the continent, noting that Muslim communities can only be regarded and treated-that is an integral part of European society.

  

Η Ευρώπη πρέπει να συμφιλιωθεί με όλες τις όψεις και τον πλούτο της Ιστορίας της, λέει ο Χέλιερ, που επιδιώκει να συνεισφέρει σε αυτή τη διαδικασία με το νέο βιβλίο του, στο οποίο παρακολουθεί τα χνάρια της μουσουλμανικής παρουσίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, επισημαίνοντας ότι οι μουσουλμανικές κοινότητες δεν μπορεί παρά να θεωρούν -και να θεωρούνται- ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Γι’ αυτό διάλεξε τον τίτλο «Μουσουλμάνοι της Ευρώπης»; τον ρωτάω. «Ναι, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις μειοψηφίες σε σχέση με τις πλειοψηφίες μέσα σε μια κοινωνία. Εγώ ήθελα να δω μια μειοψηφία ως μέρος της πλειοψηφίας στην οποία ανήκει», εξηγεί. Συνεργάτης του Πανεπιστημίου του Γουόρικ, μέλος του Κέντρου της Οξφόρδης για τις Ισλαμικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ειδικός σε θέματα θρησκευτικών μειονοτήτων, ο Χέλιερ υπήρξε σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης πάνω σε θέματα καταπολέμησης του εξτρεμισμού και της ριζοσπαστικοποίησης, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα του Ιουλίου του 2005 στο Λονδίνο.

«Οταν μιλάμε για μουσουλμάνους στην Ευρώπη είναι σαν να λέμε ότι βρίσκονται σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά δεν είναι πραγματικά Ευρωπαίοι, απλώς έτυχε να είναι εδώ. Πολλές από τις κοινότητες που μελέτησα είχαν μεν πράγματι έρθει από κάπου αλλού, άλλες όμως βρίσκονται σε αυτήν την ήπειρο εδώ και πολλές γενιές. Μάλιστα ορισμένοι είναι απόγονοι Ευρωπαίων που έτυχε σε κάποια στιγμή της ζωής τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Αυτές οι κοινότητες δεν απασχολούν τη δημοσιότητα, επειδή έχουν άλλη ιστορική μνήμη και διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο από τις πιο πρόσφατες μεταναστευτικές κοινότητες. Η μουσουλμανική παρουσία συγχέεται σε μεγάλο βαθμό με την εθνοτική και φυλετική ταυτότητα», λέει ο Χέλιερ.

Στο βιβλίο ασχολείστε και με τη μετανάστευση των τελευταίων ετών;

«Ναι, αλλά να κάνω μια παρατήρηση, ειδικά για τη χώρα μου – πολλοί από τους ανθρώπους που αποκαλούμε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς είναι απόγονοι υπηκόων της βρετανικής αυτοκρατορίας, οπότε είναι κάπως περίεργο να τους κατατάσσουμε στους πρόσφατους μετανάστες. Τώρα γενικώς στην Ευρώπη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει αυξηθεί πολύ ο αριθμός των μουσουλμάνων μεταναστών. Αρκετοί, όμως, είναι εξαιρετικά ευκατάστατοι. Στην Ελβετία, για παράδειγμα, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα από νεοαφιχθέντες μουσουλμάνους. Κανείς δεν ανησυχεί για τη δική τους ομαλή ενσωμάτωση, γιατί η ενσωμάτωση είναι κάτι που μας απασχολεί -τουλάχιστον όπως φαίνεται στον δημόσιο διάλογο- όταν πρόκειται για τους οικονομικά ασθενείς».

Αναφέρετε πως οι μουσουλμανικές κοινότητες υπήρξαν εδώ και αιώνες μέρος της Ευρώπης και είναι υπερβολικές οι συζητήσεις περί ενσωμάτωσης. Γιατί όμως είναι επίμονες;

«Εχει ενδιαφέρον, ναι… Πρέπει να δούμε πώς υλοποιούνται οι πολιτικές ενσωμάτωσης σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά. Στη Βρετανία βασίζονται στη φιλοσοφία μας περί διαφορετικότητας και πολυπολιτισμικότητας. Ζητήματα που αντιμετωπίζονται εντελώς διαφορετικά στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Στη Βρετανία η συζήτηση γύρω από την ενσωμάτωση διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς και το “μουσουλμανικό ζήτημα” προέκυψαν πολύ πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘90. Είχε προηγηθεί μια μακρά ιστορία μετανάστευσης και πολυεθνικής συνύπαρξης που δεν αφορούσε ποτέ τη θρησκεία. Μόνο η φυλή και η εθνικότητα μετρούσαν».

Η θρησκεία πότε και γιατί έγινε μέρος της συζήτησης;

«Στην Ευρώπη -λιγότερο στη Νότια Ευρώπη- η ιδέα της εκκοσμίκευσης είναι πολύ βαθιά ριζωμένη στον τρόπο που οργανώνεται η δημόσια σφαίρα. Η θρησκευτική πίστη θεωρείται υπόθεση ιδιωτική. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ο Τόνι Μπλερ, άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος, όσο ήταν πρωθυπουργός δεν αναφερόταν στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Οταν λοιπόν εμφανίζεται μια κοινότητα -όπως είναι η μουσουλμανική- που δεν αντιμετωπίζει την πίστη της σαν κάτι αυστηρά ιδιωτικό γιατί δεν βλέπει κανένα λόγο να το κάνει, τότε όταν τα μέλη αυτής της κοινότητας θα αρχίσουν να εκφράζουν τις ανησυχίες τους χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της θρησκείας, αναπόφευκτα θα τραβήξουν την προσοχή. Παλιότερα θα τραβούσαν την προσοχή εξαιτίας των φυλετικών ή εθνοτικών χαρακτηριστικών τους. Καθώς άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός τους και οι νέες γενιές άρχισαν να ιεραρχούν τη θρησκεία τους πάνω από την εθνική ταυτότητα των γονιών τους, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η ιδέα του Ισλάμ και της μουσουλμανικότητας στο δημόσιο χώρο αναπόφευκτα θα τραβούσε την προσοχή».

Γιατί οι νεότερες γενιές μουσουλμάνων μεταναστών ιεράρχησαν τη θρησκεία πάνω από την εθνοτική καταγωγή τους;

«Πρόκειται για απολύτως φυσιολογικό κοινωνικό φαινόμενο. Κυρίως γιατί δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους στην εθνική ταυτότητα των γονιών τους, αφού μεγάλωναν σε άλλο τόπο. Ενώ μουσουλμάνος, όπως και χριστιανός, μπορεί κανείς να είναι οπουδήποτε. Γιατί αυτό συνέβη στους μουσουλμάνους και όχι στους Ιταλούς ή τους Ελληνες μετανάστες δεύτερης γενιάς; Γιατί οι Ιταλοί, όπως και οι Ελληνες και οι Γερμανοί είναι λευκοί. Ο,τι και να πω για τον ρόλο που παίζει το χρώμα, θα είναι λίγο».

Οι Ιρανοί και οι Τούρκοι μετανάστες δυσκολεύτηκαν λιγότερο να ενταχθούν επειδή η επιδερμίδα τους είναι ανοιχτόχρωμη;

«Πολλοί άλλαξαν τα ονόματά τους. Επειτα οι Ιρανοί μετανάστες είχαν πολύ υψηλό μορφωτικό επίπεδο και δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενοι. Οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους μετανάστες προέρχονταν από την εργατική τάξη και από αγροτικές περιοχές. Και δεν μετανάστευσαν καν σε αγροτικές περιοχές της Ευρώπης. Αν μια κοινότητα από ένα χωριό του Μπανγκλαντές μετακινηθεί σε μια πόλη του Μπανγκλαντές θα υπάρξουν εντάσεις. Φανταστείτε πόσο εντονότερο είναι το πρόβλημα όταν η πόλη στην οποία μεταναστεύουν είναι ενδεχομένως σε μια χώρα που δυστυχώς, ιστορικά, δυσκολεύεται να χειριστεί τον πλουραλισμό – κάτι για το οποίο φοβάμαι ότι είναι διάσημη η ευρωπαϊκή ήπειρος. Με την έννοια ότι στην Ευρώπη συνέβη το Ολοκαύτωμα. Στην Ευρώπη είναι που έχουμε μεγάλη ιστορία διακρίσεων. Αυτό εξηγείται σ’ ένα βαθμό από το γεγονός ότι καθεμιά από τις ευρωπαϊκές εθνικές ταυτότητες είναι πολύ ομοιογενής. Δεν είναι όπως η αμερικανική, η αυστραλέζικη ή η καναδική ταυτότητα. Για να προαγάγουμε, σ’ ένα ιστορικό πλαίσιο όπως το ευρωπαϊκό, τον πλουραλισμό και την ανοχή στη διαφορετικότητα, πρέπει να φανούμε δημιουργικοί. Κάτι που συνέβη στη Βρετανία, όπου τώρα οι άνθρωποι αρχίζουν να αναφέρονται σε μια βρετανική εθνική ταυτότητα που δεν είναι φυλετικά προσδιορισμένη. Βλέπω όμως πολύ συχνά να προβάλλεται στην Ευρώπη η διαδικασία της ενσωμάτωσης μέσω κάποιων τρόπων που έχουν οι μουσουλμάνοι να εκφράζουν την ταυτότητά τους και τους οποίους ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν προβληματικούς ως συμπεριφορές».

Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι τρόποι;

«Για παράδειγμα, οι πολύ ευσεβείς μουσουλμάνοι -μια ελάχιστη μειοψηφία των μεταναστών- θέλουν να προσεύχονται πέντε φορές την ημέρα. Αν εργάζονται σε ένα εργοστάσιο ή μια επιχείρηση, ίσως ζητούν ένα χώρο για να εκτελούν το θρησκευτικό καθήκον τους. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους συναδέλφους τους που δεν είναι θρησκευόμενοι, μπορεί ακόμη και να το θεωρούν αλλόκοτο. Ή μπορεί να το βλέπουν σαν απειλή στην τάξη και στον κοσμικό χαρακτήρα του δημόσιου χώρου, παρ’ όλο που πρόκειται για μια διαδικασία πολύ ιδιωτική».

Σ’ ένα κοσμικό κράτος, μια που το θέμα είναι επίκαιρο, τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν θέση στο σχολείο;

«Οπως η μαντίλα, που έχει εξελιχθεί σε τεράστιο ζήτημα; Πιστεύω ότι τίποτε δεν ενοχλεί το κοσμικό καθεστώς περισσότερο από τη μαντίλα. Σε ορισμένες χώρες τη βλέπουν σχεδόν σαν απειλή προς την κοσμική βάση του κράτους. Κανείς δεν αμφισβητεί τον κοσμικό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών κρατών. Αλλά τι είδους κοσμικό κράτος θέλουμε; Εννοώ ότι μπορεί να μη συμφωνώ με τις γυναίκες που φορούν μαντίλα, αλλά γιατί να τους επιβάλω μια προσωπική γνώμη; Χαίρομαι πολύ που στη Βρετανία δεν πήραμε κανένα ανάλογο μέτρο απαγόρευσης. Οι Γάλλοι έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη, γιατί το σχολείο συνιστά το εργαστήριο για τη δημιουργία αυτού του μυθικού Γάλλου πολίτη. Και σε ένα τέτοιο εργαστήριο δεν χωρούν θρησκευτικά σύμβολα. Νομίζω ότι πρόκειται για τεράστιο σφάλμα που έχει αποτέλεσμα να απαιτείται τελικά πολύ περισσότερος χρόνος για την ενσωμάτωση, διότι στενεύει τα περιθώρια των μουσουλμάνων να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα».

Λέγεται ότι έχει αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστριών δεύτερης γενιάς που φορούν μαντίλα. Η έρευνά σας το επιβεβαιώνει;

«Πολύ συχνά, τα νεαρά κορίτσια που φορούν μαντίλα καλύπτονται ενάντια στη θέληση των γονιών τους, που ενοχλούνται γιατί οι ίδιοι ως νέοι την είχαν απορρίψει. Αλλά οι νεότερες γενιές έχουν κάνει την έρευνά τους, έχουν μελετήσει και κάποιες κοπέλες πιστεύουν ότι είναι κομμάτι της πνευματικής ζωής τους. Αλλά, και πάλι, είναι πολύ μικρός ο αριθμός των μεταναστών δεύτερης γενιάς που είναι πιο θρησκευόμενοι από τους γονείς τους. Οι περισσότεροι είναι λιγότερο θρησκευόμενοι γιατί και οι κοινωνίες στις οποίες ζουν είναι λιγότερο θρησκευόμενες. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ’ έναν ομαλά ενσωματωμένο Ευρωπαίο πολίτη και έναν λιγότερο ομαλά ενσωματωμένο πολίτη, στη βάση της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων. Δεν νομίζω ότι αν η δεύτερη ή η τρίτη γενιά γίνει πιο πιστή, θα υπάρξει ξαφνικά πρόβλημα ενσωμάτωσης».

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι αυτό το φαινόμενο σε κάποιες μερίδες της ευρωπαϊκής κοινωνίας προκαλεί ανησυχία.

«Για τρεις λόγους: Πρώτον, αυτές οι κοινότητες προέρχονται συνήθως από διαφορετικές φυλετικές ομάδες, δείχνουν διαφορετικοί. Οταν κάποιος δείχνει διαφορετικός, καθετί που κάνει ή λέει μπαίνει κάτω από το μικροσκόπιο. Δεύτερον η Ευρώπη μοιράζεται μια μακριά, κοινή ιστορία με το Ισλάμ. Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, έχουν ένα πολύ δυσάρεστο παρελθόν με το Μαρόκο και την Αλγερία. Οι Βρετανοί είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία και πολλές από τις εξεγέρσεις εναντίον της αυτοκρατορίας εμπνέονταν από το Ισλάμ. Μοιραζόμαστε λοιπόν μια ιστορία συνύπαρξης, αλλά και σύγκρουσης. Ο τρίτος λόγος έχει να κάνει με το ότι η Ευρώπη, σήμερα, είναι πολύ εκκοσμικευμένη. Ετσι οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκλίνει έστω και ελάχιστα από αυτό το μοντέλο, μπορεί να προκαλέσει ενόχληση ή ανησυχία. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση εκατέρωθεν. Από τη μια οι πολύ θρησκευόμενοι μουσουλμάνοι -που είναι ελάχιστοι- οφείλουν να εξηγήσουν στην ευρύτερη κοινωνία ότι το γεγονός πως είναι πιστοί δεν σημαίνει πως θέλουν να ανατρέψουν το καθεστώς. Και από την άλλη, νομίζω ότι εξαρτάται από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της να πάψει να ανησυχεί, γιατί δεν υφίσταται κανένας λόγος ανησυχίας».

Info:

i Η.Α.Hellyer, «Muslims of Europe: The “Other Europeans”», Edinburgh Press

Λόγος και ευαισθησία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.gr Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ξεκινώντας από την υπόθεση του Σάλμαν Ρούσντι και με αποκορύφωμα τα δανέζικα σκίτσα, έχουν εκφραστεί ανησυχίες γύρω από το κατά πόσον ο σεβασμός σε θρησκευτικές ευαισθησίες μπορεί να αγγίζει τα όρια της λογοκρισίας.
«Οι μουσουλμάνοι είναι, αναλογικά μιλώντας, περισσότερο θρησκευόμενοι από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Σήμερα – δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση πριν από εκατό, ούτε καν πριν από πενήντα χρόνια. Επίσης σε διάφορες χώρες υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν τη δυσφήμηση των θρησκειών. Γενικώς στην Ευρώπη δεν υπάρχει αυτό που λέμε απόλυτη ελευθερία λόγου και έκφρασης, αυτή η έννοια δεν υφίσταται. Στους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους αρέσει να λένε ότι στην Ευρώπη έχουμε ελευθερία της έκφρασης και ότι είναι κάτι που περιφρουρούμε και θέλουμε να διατηρήσουμε γιατί είναι η βάση του πολιτισμού μας. Αλλά δεν είναι έτσι, γιατί έχουμε ένα σωρό περιορισμούς- για παράδειγμα, στη Γερμανία δεν μπορεί να πει κανείς οτιδήποτε για το Ολοκαύτωμα, και υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος γι’ αυτό, δεν διαφωνώ καθόλου με αυτό τον περιορισμό. Σε άλλες χώρες δεν μπορεί να μιλήσει κανείς άσχημα για τη βασιλική οικογένεια· έπειτα υπάρχουν τα κρατικά μυστικά».

Τα κρατικά μυστικά δεν παραμένουν μυστικά, από φόβο μήπως αισθανθεί κάποιος προσβεβλημένος. Αλλά κι αυτά, αν τύχει και πάψουν να είναι μυστικά, συζητιούνται ανοιχτά.

«Ηθελα να επισημάνω ότι απόλυτη ελευθερία λόγου δεν υπάρχει ούτως ή άλλως. Επειτα, όπως πολλοί πιστεύουν ότι το Ολοκαύτωμα ή η βασιλική οικογένεια δεν εμπίπτουν στις προβλέψεις περί ελευθερίας του λόγου, έτσι και οι μουσουλμάνοι έχουν τις δικές τους ευαισθησίες που προφανώς αφορούν κυρίως τη θρησκεία τους. Εδώ υπάρχει κάτι που προσωπικά δεν κατανοώ πολύ καλά, αλλά στην πορεία έμαθα να σέβομαι -βλέπουν τη θρησκεία τους με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο που εγώ ή εσείς βλέπουμε την οικογένειά μας. Τέλος, υπάρχουν νόμοι περί δυσφήμησης -δεν μπορώ να τριγυρνάω αποκαλώντας έναν άνθρωπο κλέφτη, γιατί μπορεί να μου κάνει μήνυση».

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη δυσφήμηση ενός προσώπου και την κριτική σε ιδέες και δόγματα.

«Εσείς κι εγώ μπορεί να το πιστεύουμε αυτό, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι για τους πολύ θρησκευόμενους το πρόσωπο του Προφήτη δεν είναι κάτι απόμακρο. Μάλιστα μια από τις δοκιμασίες για τους πολύ πιστούς μουσουλμάνους είναι αν τον αγαπούν περισσότερο από την ίδια τους την οικογένεια. Οφείλουμε να προσεγγίζουμε το θέμα με σύνεση. Η ιδέα των κοσμικών κρατών στην Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι κάτι που μας βρίσκει όλους σύμφωνους. Την ίδια στιγμή, η ιδέα του σεβασμού προς την έννοια του ιερού, στη δημόσια σφαίρα, είναι θέμα ανοιχτό προς συζήτηση, αξίζει να γίνει αντικείμενο πολιτισμένου διαλόγου, χωρίς φόβο ή ταπεινώσεις».

«Τα κίνητρα των τρομοκρατών δεν είναι θρησκευτικά»

«Τα προβλήματα υπάρχουν γιατί άνθρωποι σαν τους τύπους της Αλ Κάιντα μιλούν για τους εαυτούς τους και τη δράση τους με θρησκευτικούς όρους. Σε μια κοινότητα και μια κοινωνία που γνωρίζει ελάχιστα πράγματα για το Ισλάμ και το μόνο που βλέπει είναι κάτι τύποι με γενειάδες που γυρνάνε από δω κι από κει λέγοντας “είμαι μουσουλμάνος, θα σας ανατινάξω”… ε, δεν εκπλήσσομαι που μπορεί να ανησυχούν όταν βλέπουν έναν άνδρα με τέτοια εμφάνιση. Βέβαια, σε μια κοινωνία με τόσο υψηλό μορφωτικό επίπεδο όπως είναι η Ευρώπη, θα περίμενα από τους συμπατριώτες μας να χρησιμοποιούν πιο σοβαρά κριτήρια όταν βγάζουν συμπεράσματα από την εμφάνιση των ανθρώπων. Οσο για τους τρομοκράτες του Ιουλίου του 2005, δεν είχαν προβλήματα ενσωμάτωσης, δεν κατοικούσαν σε γκέτο μεταναστών, δεν προέρχονταν από θρησκευόμενες οικογένειες. Οι περισσότεροι άργησαν πολύ να δείξουν ενδιαφέρον για το Ισλάμ. Κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν σε επαφή με το Ισλάμ μέσω βαθιά ριζοσπαστικοποιημένων στοιχείων που έρχονταν από χώρες εκτός Βρετανίας. Τα κίνητρά τους δεν ήταν θρησκευτικά, ήταν πολιτικά – για εμάς είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα ξεχωρίσουμε, γιατί χρησιμοποιούν θρησκευτικό λεξιλόγιο».

 

——

photo credit: Diego Cupolo

 

 

Η Αδικία της Ισλαμοφοβίας. Ένα τραγικό νόμισμα με δύο όψεις

Source: Alarabiya.net

Διαβαστε στα Αγγλικα/Read in English

Από τη Radwa Khorshid

Εδώ και πέντε χρόνια τα Δυτικά Μέσα κάνουν συχνές αναφορές σε αυτό που συνέβη στον Ολλανδό σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ ο οποίος δολοφονήθηκε από τον Μοχάμμεντ Μπουγιέρι, έναν Ολλανδό Μουσουλμάνο Μαροκινής καταγωγής, τρεις μήνες μετά από την προβολή της μικρού μήκους ταινίας του Βαν Γκογκ.

Η ταινία εστίαζε στο θέμα της βίας κατά των γυναικών σε ορισμένες ισλαμικές κοινωνίες και χρησιμοποιούσε Κορανικούς στίχους δυσμενείς για τις γυναίκες προβαλλόμενους στα κορμιά τους στα Αραβικά, ξεσηκώνοντας Μουσουλμανική οργή στην ταινία, η οποία χαρακτηρίστηκε από τους Μουσουλμάνους ως «Προσβλητική και προβοκατόρικη».

Ο Μπουγιέρι στη συνέχεια καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς αναστολή. Φυσικά δεν υπερασπίζομαι τον 31 χρονών νέο, του οποίου το έγκλημα δεν είναι ούτε αποδεκτό ούτε ανεκτό, αλλά θέλω να επισημάνω κάτι αναφορικά με την Ισλαμοφοβία της Ευρώπης.

Οι κατηγορίες της Πολιτικής Αγωγής εναντίον του περιλάμβαναν την ακόλουθη δήλωση:

«Ο κατηγορούμενος απορρίπτει τη δημοκρατία μας. Θέλει ακόμη και να ρίξει τη δημοκρατία μας. Με βία. Είναι επίμονος. Ως και σήμερα. Εμμένει στις απόψεις του με καρτερικότητα. Αυτό απαιτεί ισχυρή απάντηση. Ουσιαστικά βγάζοντάς τον έξω από τη δημοκρατία μας».

Και ναι, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Η ιδέα της ελευθερίας της έκφρασης έχει ουσιαστικό ρόλο να παίξει σε μία δημοκρατική κοινωνία, βοηθώντας να ενισχυθεί η ανάπτυξη μίας ανοικτής, ανεκτικής κοινωνίας στην οποία οι άνθρωποι είναι σεβαστοί».

Ας πάρουμε τώρα ένα άλλο σενάριο που διαδραματίστηκε μέσα σε ένα Ευρωπαϊκό δικαστήριο όπου μία γυναίκα με μαντήλι, τριών μηνών έγκυος, η Μάρουα αλ Σερμπίνι, μαχαιρώθηκε 18 φορές μέχρι θανάτου από έναν Γερμανό 28χρονο δράστη, με γνωστά στοιχεία Αξελ Γ., ο οποίος  ήταν «οδηγούμενος από βαθύ μίσος για τους ξένους και τους Μουσουλμάνους» σύμφωνα με Γερμανό αξιωματούχο.

Ο Άξελ Γ και η Σεμπρίνι, μία Αιγύπτια που ζούσε στη Γερμανία, βρίσκονταν στα δικαστήρια για την εκδίκαση της έφεσης που άσκησε ο πρώτος στην πρωτόδικη απόφαση που του εκδίκαζε 750€ πρόστιμο για προσβολή προς το μαντήλι της το 2008. Στην προσπάθειά του να σώσει τη γυναίκα του οΈλβι Οκάζ – που ήταν παρών μαζί με το παιδί τους – πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό που άνοιξε πυρ στο δικαστήριο. Ο Οκάζ τώρα είναι σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο με απρόβλεπτο μέλλον σαν νεκρός ή ζωντανός.

Στην Ευρώπη, την ήπειρο των ελευθεριών και της δημοκρατίας, το μαντήλι δεν είναι ακόμα αποδεκτό από πολλούς Ευρωπαίους, παρόλο που σαν ενδυματολογικός κώδικας για τις Μουσουλμάνες, το μαντήλι ούτε προσβάλει ούτε προκαλεί τους άλλους.

Το έγκλημα της Σεμπρίνι ήταν ότι φορούσε τη μαντήλα και καταγγέλλοντας μία πράξη διάκρισης που έπεσε θύμα, έγινε έτσι μία «τρομοκράτης» και άξιζε το θάνατο – τουλάχιστο στα μάτια του Άξελ Γ.

Μερικά Δυτικά Μέσα δημοσίευσαν την περίπτωση και αναφέρθηκαν στην «εχθρότητα προς τους ξένους» του δολοφόνου.

Χωρίς καμία πρόθεση να αμφισβητήσω το Γερμανικό νομικό σύστημα και τον τρόπο που το δικαστήριο της Δρέσδης, όπου ο Άξελ Γ κρατείται προσωρινά, χειρίζεται την υπόθεση, οι Γερμανίδες Μουσουλμάνες με μαντήλι θα πρέπει τώρα να διερευνήσουν την κάθε απειλή θανάτου που γίνεται από κάθε έναν που μισεί το Ισλάμ ή το μαντήλι και να ζητούν ασφαλιστικά μέτρα.

Δεν πρόκειται για την συμπαθητική προσέγγιση των Μουσουλμάνων στην τραγωδία της Σεμπρίνι. Πρόκειται για την κουλτούρα της αποδοχής του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη και οι κλιμακούμενες Ισλαμοφοβικές τάσεις εναντίον των Μουσουλμάνων και της μαντήλας.

Σύμφωνα με μία μελέτη που έκανε ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα (EU FRA) το 59% των Ευρωπαίων Μουσουλμάνων δήλωσε ότι οι Ισλαμοφοβικές και οι πράξεις διάκρισης εναντίον τους εντάσσονται στην «φυσιολογική καθημερινή ύπαρξή τους» συνεπώς «τίποτα δεν θα συμβεί ή θα αλλάξει» εάν καταγγείλουν τέτοια περιστατικά στις αρχές.

Ανιχνεύοντας τις δύο Ευρωπαϊκές αυτές τραγωδίες (του Βαν Γκόγκ και της Σεμπρίνι) καθένας μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τη διαφορά στον τρόπο και τον όγκο των δημοσιευμάτων που υιοθέτησαν τα Δυτικά Μέσα για αυτά τα δύο περιστατικά.

Ο δολοφόνος του Βαν Γκογκ αναγνωρίστηκε μέρες μετά το έγκλημά του, και περιγράφηκε από τα Δυτικά Μέσα ως «φανατικός Μουσουλμάνος», «τρομοκράτης» και «εξτρεμιστής». Ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο του  Μπουγιέρι ήταν πρωτοσέλιδο για μήνες.

Σε περιστατικά σαν αυτό τα Δυτικά Μέσα δίνουν το πράσινο φως σε κάθε σχετικό γεγονός που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία δηλητηριώδη επίθεση εναντίον των Μουσουλμάνων της Ευρώπης κι έτσι εγγυώνται ένα συγκεκριμένο επακόλουθο.

Δεν κατηγορώ τα Δυτικά Μέσα ότι εγείρουν ζήτημα εναντίον του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων, καθώς δεν είναι μόνο δικό τους λάθος. Είναι μία κουλτούρα και θα παραμείνει μία κουλτούρα εκτός εάν γίνουν θετικά επίσημα και ανεπίσημα βήματα.

Ο διάλογος για να γεφυρωθεί το κενό είναι μία αποτελεσματική λύση. Η αντικειμενική κάλυψη από τα ΜΜΕ είναι ακόμα μία. Όμως η δικαιοσύνη είναι η προϋπόθεση για όλα αυτά και θα πρέπει να πρυτανεύσει. Οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης θα πρέπει να συνεχίσουν να καταγγέλλουν διακρίσεις και περιστατικά Ισλαμοφοβίας, να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, και να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί.

Γραμμένο για το Al Arabiya. Η Radwa Khorshid είναι αρχισυντάκτης στο IslamOnLine.net στον τομέα των Ευρωπαίων Μουσουλμάνων και ταξιδεύει συχνά στη Ευρώπη. Είναι πτυχιούχος Νομικής του Πανεπιστημίου του Καΐρου.

Ράδιο Μουεζίν: Μία διαφορετική παράσταση

The Greek Festival

Στα Aγγλικα: In English

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την θεατρική παράσταση «Ράδιο Μουεζίν». Μία παράσταση μεταξύ θεάτρου και ντοκιμαντέρ, όπου 5 μουεζίνηδες από την Αίγυπτο ξεδιπλώνουν τις προσωπικές ιστορίες τους με τρόπο απλό και αφηγηματικό. Με τη βοήθεια της εικόνας έδειξαν στο κοινό το τζαμί, τη γειτονιά, το σπίτι, την οικογένειά τους, σημαντικές στιγμές της ζωής τους. Με τις μελωδικές φωνές τους ταξίδεψαν τον κόσμο στους ήχους του Ισλάμ, της προσευχής, του Κορανίου με απλότητα, χωρίς καμία υπερβολή. Εξήγησαν τη φύση του λειτουργήματος τους με σεμνότητα και αμεσότητα. Σημαντική ήταν η διαπίστωσή τους ότι σε μία χώρα όπως η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να ακουστεί το κάλεσμα για προσευχή, αλλά και πως η Αθήνα είναι μία πόλη χωρίς τέμενος και νεκροταφείο για τους Μουσουλμάνους.

Μίλησαν για την πρόσφατη απόφαση του Αιγυπτιακού κράτους όπου το αζάν, το κάλεσμα για προσευχή, θα εκπέμπεται ζωντανά, μέσω ραδιοφωνικής συχνότητας στα χιλιάδες τεμένη του Καΐρου από μία και μόνο φωνή την ημέρα. Μάλιστα διάλεξαν τους καλύτερους 30 μουεζίνηδες (μοαδινίν στα αραβικά) ένας από τους οποίους ήταν ο Μωχάμεντ Άλι που παρουσίαζε τη δική του ιστορία στο «Ράδιο Μουεζίν».

Το κοινό και τις δύο μέρες των παραστάσεων γέμισε το θέατρο της οδού Πειραιώς 260 και χειροκρότησε θερμά τους σεβάσμιους «πρωταγωνιστές». Την παράσταση παρακολούθησε πλήθος γνωστών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών όπως διαπίστωσα.

Προσωπικά εντυπωσιάστηκα από την υψηλή καλλιτεχνική αισθητική και ταυτόχρονα τη ζεστή και άμεση παρουσία των μουεζίνηδων που δεν υποκρίνονταν, απεναντίας έβαλαν τον κάθε θεατή μέσα στις εικόνες της ζωής τους, άνθρωποι με βαθύ θρησκευτικό αίσθημα έδωσαν την απλή εικόνα του Ισλάμ, του Κορανίου της προσευχής, όπως επίσης εντυπωσιάστηκα από την ανταπόκριση του κοινού που κατευχαριστήθηκε την παράσταση.

Θερμά συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη Στέφαν Καέγκι από τους Rimini Protocoll και όλους τους συντελεστές.

Η παράσταση έχει ήδη κάνει το γύρο της Ευρώπης και θα συνεχίσει στο περίφημο φεστιβάλ της Αβινιόν.

Photo gallery:

Η ομιλία του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στο Κάιρο

Source :Greek Embassy

Read in English

Δημόσιες Δηλώσεις 2009

Νιώθω υπερήφανος που βρίσκομαι στην αιώνια πόλη του Καΐρου, και που φιλοξενούμαι από δύο πολύ αξιόλογα ιδρύματα. Για περισσότερα από χίλια χρόνια το ίδρυμα Al-Azhar λειτουργεί ως φάρος της Ισλαμικής παιδείας, και για περισσότερο από έναν αιώνα το Πανεπιστήμιο του Καΐρου αποτελεί πηγή για την πρόοδο της Αιγύπτου.  Μαζί, και τα δύο ιδρύματα, αντιπροσωπεύετε την αρμονία ανάμεσα στην παράδοση και την πρόοδο.  Είμαι ευγνώμων για τη φιλοξενία σας, καθώς και για τη φιλοξενία του λαού της Αιγύπτου.  Είμαι επίσης υπερήφανος γιατί μεταφέρω σήμερα μαζί μου την καλή διάθεση του Αμερικανικού λαού μαζί με τον  ειρηνικό χαιρετισμό από τις Μουσουλμανικές μειονότητες στη χώρα μου: assalaamu alaykum [«Ειρήνη υμίν».]

Συναντιόμαστε σε μια περίοδο εντάσεως ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τους Μουσουλμάνους σε ολόκληρο τον κόσμο – ένταση η οποία έχει τις ρίζες της στα βάθη της ιστορίας και έξω από τη σημερινή πολιτική επιχειρηματολογία.  Η σχέση μεταξύ Ισλάμ και Δύσης περιλαμβάνει αιώνες συνύπαρξης και συνεργασίας, αλλά και διαμάχες και θρησκευτικούς πολέμους.  Πιο πρόσφατα, η ένταση τροφοδοτήθηκε από την αποικιοκρατία η οποία στέρησε δικαιώματα και ευκαιρίες από πολλούς Μουσουλμάνους, και από τον Ψυχρό Πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου πολλές Μουσουλμανικές χώρες αντιμετωπίζονταν ως απλοί πληρεξούσιοι χωρίς σεβασμό για τις δικές τους βλέψεις.  Επίσης, η σαρωτική αλλαγή που επήλθε από το μοντερνισμό και την παγκοσμιοποίηση, οδήγησε πολλούς Μουσουλμάνους να βλέπουν τη Δύση ως εχθρό των παραδόσεων του Ισλάμ.

Βίαιοι εξτρεμιστές εκμεταλλεύτηκαν αυτές τις εντάσεις σε μια μικρή αλλά ισχυρή Μουσουλμανική μειονότητα.  Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, 2001 και οι συνεχείς προσπάθειες αυτών των εξτρεμιστών να δρουν βίαια εναντίον πολιτών, έχει οδηγήσει πολλούς στη χώρα μου να θεωρούν το Ισλάμ ως αναπόφευκτα εχθρικό, όχι μόνο για την Αμερική και τα Δυτικά κράτη, αλλά και για τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Αυτό έχει καλλιεργήσει ακόμα περισσότερο φόβο και δυσπιστία.

΄Οσο η σχέση μας θα προσδιορίζεται από τις διαφορές μας τόσο θα δίνουμε δύναμη σε όσους επιζητούν το μίσος αντί για την ειρήνη και προωθούν τη διαμάχη αντί για τη συνεργασία, η οποία μόνο μπορεί να βοηθήσει όλους τους ανθρώπους να επιτύχουν δικαίωση και ευημερία.  Ο κύκλος της καχυποψίας και της διχόνιας πρέπει να σταματήσει.

Ήρθα  εδώ να ζητήσω ένα νέο ξεκίνημα ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τους Μουσουλμάνους του κόσμου.   Ένα ξεκίνημα που θα στηρίζεται σε αμοιβαία ενδιαφέροντα και αμοιβαίο σεβασμό. Και ένα ξεκίνημα με βάση την αλήθεια, ότι δηλάδή η Αμερική και το Ισλάμ μπορούν να συνυπάρξουν, και δε χρειάζεται να είναι ανταγωνιστικά.  Αντιθέτως, έχουν κοινά στοιχεία και μοιράζονται κοινές αρχές – αρχές δικαιοσύνης και προόδου, ανεκτικότητας και αξιοπρέπειας προς όλους τους ανθρώπους.
Αντιλαμβάνομαι πως η αλλαγή δεν μπορεί να γίνει μέσα σε μια μέρα. Καμιά ομιλία δεν μπορεί από μόνη της να σβήσει χρόνια δυσπιστίας, και ούτε μπορώ να απαντήσω στο διαθέσιμο χρόνο που μου δίνεται σε όλα τα περίπλοκα ζητήματα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ.  Είμαι ωστόσο πεισμένος πως για να προχωρήσουμε μπροστά πρέπει να λέμε ανοιχτά όσα έχουμε στην καρδιά μας, και τα οποία πολύ συχνά λέγονται μόνο κεκλεισμένων των θυρών.  Πρέπει να υπάρξει συνεχής προσπάθεια να ακούμε ο ένας τον άλλον.  Να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον.  Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον.  Και να αναζητάμε αυτά που μας ενώνουν.  Όπως αναφέρει το Άγιο Κοράνι, «φοβού τω θεώ και αλήθεια λέγειν».  Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω – να είμαι όσο μπορώ πιο ειλικρινής, ταπεινός μπροστά στο δύσκολο δρόμο που έχουμε, και σταθερός στην άποψή μου πως τα ενδιαφέροντα που μοιραζόμαστε ως άνθρωποι είναι πιο ισχυρά από τις δυνάμεις που μας κρατούν μακρυά τον ένα από τον άλλο.
Μέρος αυτής της πεποίθησης έχει τις ρίζες της στις δικές μου εμπειρίες. Είμαι Χριστιανός, αλλά ο πατέρας μου κατάγεται από μια Κενυάτικη οικογένεια που περιλαμβάνει γενεές Μουσουλμάνων.  Ως  παιδί έζησα αρκετά χρόνια στην Ινδονησία και άκουγα το κάλεσμα του Ιμάμη για προσευχή το ξημέρωμα και το σούρουπο.  Ως  νεαρός, εργάστηκα σε κοινότητες του Σικάγου όπου πολλοί έβρισκαν αξιοπρέπεια και γαλήνη μέσα από τη Μουσουλμανική τους πίστη.

Ως φοιτητής ιστορίας, γνωρίζω το χρέος του πολιτισμού προς το Ισλάμ. Το Ισλάμ – σε μέρη όπως το Πανεπιστήμιο Al-Azhar – μεταλαμπάδευσε το φως της εκμάθησης μέσα από τους τόσους αιώνες, προετοιμάζοντας το δρόμο για την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό στην Ευρώπη.  Οι καινοτομίες στις Μουσουλμανικές κοινότητες ανέπτυξαν την άλγεβρα.  Τις μαγνητικές πυξίδες και τα εργαλεία πλοήγησης.  Τη δεξιοτεχία στη γραφή και την εκτύπωση. Τη γνώση για το πως μεταδίδονται και θεραπεύονται οι ασθένειες.  Η Ισλαμική κουλτούρα μας έχει δώσει μαγευτικές αψίδες και επιβλητικά βέλη.  Την αέναη ποίηση και λατρευτή μουσική.  Την εκλεπτυσμένη καλλιγραφία και ήσυχα μέρη για ειρηνικό στοχασμό.  Και μέσα από την ιστορία, το Ισλάμ έχει επιδείξει με λέξεις και πράξεις τη δυνατότηα για θρησκευτική ανεκτικότητα και φυλετική ισότητα.
Γνωρίζω, επίσης, πως το Ισλάμ αποτελεί  μέρος της Αμερικανικής ιστορίας.  Το πρώτο έθνος που αναγνώρισε τη χώρα μου ήταν το Μαρόκο.  Υπογράφοντας τη Συνθήκη της Τρίπολης το 1796, ο δεύτερος μας Πρόεδρος John Adams, έγραψε ότι  «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν χαρακτήρα εχθρικό απέναντι στους νόμους, τη θρησκεία ή την ηρεμία των Μουσουλμάνων». Και από την ίδρυση της χώρας μας, Αμερικανοί Μουσουλμάνοι εμπλούτισαν τις Ηνωμένες Πολιτείες.  Πολέμησαν στους πολέμους μας, υπηρέτησαν σε κυβερνητικές, υπερασπίστηκαν τα πολιτικά δικαιώματα, ίδρυσαν επιχειρήσεις, δίδαξαν στα πανεπιστήμιά μας, διακρίθηκαν στους αθλητικούς χώρους, βραβεύθηκαν με Νόμπελ, κατασκεύασαν το πιο υψηλά μας κτίρια και άναψαν την Ολυμπιακή φλόγα.  Και όταν πρόσφατα ο πρώτος Αμερικανομουσουλμάνος εκλέχτηκε στο Κογκρέσο, ορκίστηκε να υπερασπίζει το Σύνταγμά μας χρησιμοποιώντας το ίδιο Άγιο Κοράνι που ένας από τους Ιδρυτές του Έθνους μας – ο Thomas Jefferson – φύλαγε στην προσωπική του βιβλιοθήκη.

Έτσι λοιπόν, έχω γνωρίσει το Ισλάμ σε τρεις ηπείρους προτού έρθω στην περιοχή όπου πρωτίστως αποκαλύφθηκε.  Αυτή η εμπειρία καθοδηγεί την πεποίθησή μου, πως η συνεργασία ανάμεσα στην Αμερική και το Ισλάμ, πρέπει να βασιστεί μόνο σε όσα στοιχεία χαραχτηρίζουν το Ισλάμ και όχι σε αυτά που δεν το χαρακτηρίζουν.  Και το θεωρώ ως μέρος της ευθύνης μου ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να καταπολεμήσω τα όποια αρνητικά στερεότυπα του Ισλάμ, όπου και αν αυτά εμφανίζονται.

Η ίδια αρχή, ωστόσο, πρέπει να εφαρμοστεί και στις Μουσουλμανικές αντιλήψεις για την Αμερική.   Όπως και οι Μουσουλμάνοι δε χωρούν σε άξεστα στερεότυπα, έτσι και η Αμερική δεν είναι το άξεστο στερεότυπο μια εγωιστικής αυτοκρατορίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποτελέσει μια από τις σπουδαιότερες πηγές προόδου στον κόσμο.  Γεννηθήκαμε μέσα από μια επανάσταση ενάντια μιας αυτοκρατορίας.  Ιδρυθήκαμε στη βάση του ιδανικού όλοι οι άνθρωποι γεννούνται ίσοι, και έχουμε χύσει αίμα και έχουμε πολεμήσει αιώνες για να δώσουμε νόημα σε αυτές τις λέξεις, τόσο εντός των συνόρων μας, και όσο σε όλον τον κόσμο.  Αποτελούμεθα από πολιτισμούς, από κάθε γωνιά της Γης, και είμαστε αφοσιωμένοι σε μια απλή έννοια: «΄Ενας από τους πολλούς».

Πολλά έχουν ειπωθεί για το πως ένας Αφροαμερικανός με το όνομα Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, θα μπορούσε να εκλεχτεί Πρόεδρος.  Αλλά η προσωπική μου ιστορία δεν είναι τόσο μοναδική. Το όνειρο της ίσης ευκαιρίας για όλους δεν έχει πραγματοποιηθεί για όλους στην Αμερική, αλλά η υπόσχεσή του υπάρχει για όσους φτάνουν στις ακτές μας – συμπεριλαμβανομένων και των επτά εκατομμυρίων Αμερικανών Μουσουλμάνων που ζουν στη χώρα μας και απολαμβάνουν χρήματα και εκπαίδευση άνω του μέσου όρου.

Επιπρόσθετα, η ελευθερία στην Αμερική είναι αδιαχώριστη από την ελευθερία του ατόμου να ασκεί τα θρησκευτικά καθήκοντα.  Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει τζαμί σε κάθε πολιτεία της χώρας μου, και περισσότερα από 1.200 τζαμιά εντός των συνόρων μας.  Γι’ αυτό το λόγο η Αμερικανική κυβέρνηση έχει πάει στα δικαστήρια, για να προστατέψει το δικαίωμα των γυναικών και κοριτσιών να φορούν τη μανδήλα, και να τιμωρεί όσους τους το απαγορεύουν.

Ας μην υπάρχει καμιά αμφιβολία: Το Ισλάμ αποτελεί μέρος της Αμερικής.  Και πιστεύω πως η Αμερική κρατά μέσα της την αλήθεια πως ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, κοινωνικής διαστρωμάτωσηςς, όλοι μας μοιραζόμαστε κοινές βλέψεις: Να ζούμε με ειρήνη και ασφάλεια. Να μορφωνόμαστε και  και να εργαζόμαστε με αξιοπρέπεια.  Να αγαπάμε τις οικογένειές μας, τις κοινωνίες μας και τον Θεό μας.  Αυτά τα πράγματα τα μοιραζόμαστε. Αυτά αποτελούν και την ελπίδα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Φυσικά, η αναγνώριση των κοινών μας ανθρωπιστικών αξιών δεν είναι παρά η αρχή του έργου που βρίσκεται ενώπιόν μας.  Οι λέξεις μόνες τους δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των λαών μας. Αυτές οι ανάγκες μπορούν να καλυφθούν μόνο αν δράσουμε τολμηρά τα επόμενα χρόνια.  Και να κατανοήσουμε πως οι προκλήσεις που αντιμετώπίζουμε είναι κοινές, και η αποτυχία να τις αντιμετωπίσουμε θα μας βλάψει όλους.
Μάθαμε από πρόσφατη εμπειρία, πως όταν ένα οικονομικό σύστημα εξασθενεί σε μια χώρα, η ευημερία πλήττεται παντού.  Όταν ένας άνθρωπος προσβάλεται από μια νέα γρίπη,  κινδυνεύουμε όλοι μας.  Όταν ένα κράτος επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ο κίνδυνος μιας πυρηνικής επίθεσης αυξάνεται για όλα τα κράτη.  Όταν βίαιοι εξτρεμιστές δρουν σε μια οροσειρά , κόσμος στην άλλη άκρη του ωκεανού βρίσκεται σε κίνδυνο.  Και όταν αθώοι στη Βοσνία  και στο Νταρφούρ σφαγιάζονται, αυτό αποτελεί κηλίδα στη συλλογική μας συνείδηση. Αυτό σημαίνει να μοιράζεσαι αυτόν τον κόσμο στον 21ο αιώνα.  Τέτοια ευθύνη έχουμε ο ένας προς τον άλλον ως ανθρώπινα όντα.

Τούτο είναι δύσκολη ευθύνη για να την υιοθετήσουμε. Διότι η ανθρώπινη ιστορία είναι συχνά γεμάτη από περιπτώσεις εθνών και φυλών που υποδούλωναν η μία την άλλη για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.  Σε αυτές τις νέες εποχές, όμως, τέτοιες αντιλήψεις αυτοκαταλύονται.  Δεδομένης της αλληλεξάρτησής μας, όποια τάξη πραγμάτων εξυψώνει  μια χώρα ή ομάδα ατόμων πάνω από μία άλλη είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.  Έτσι, ότι και αν νομίζουμε για το παρελθόν, δεν πρέπει να είμαστε αιχμάλωτοί του.  Τα προβλήματά μας πρέπει να αντιμετωπίζονται με συνεργασίες.  Η πρόοδος πρέπει να είναι κοινή.
Αυτό δε συνεπάγεται ότι πρέπει να αγνοούμε τις πηγές που προκαλούν εντάσεις.  Στην πραγματικότητα, το αντίθετο συμβαίνει.  Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτές τις εντάσεις δίκαια.  Και σε αυτό το πνεύμα, επιτρέψτε μου να μιλήσω ξεκάθαρα και όσο πιο απλά μπορώ για διάφορα συγκεκριμένα ζητήματα τα οποία πιστεύω πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε επιτέλους συλλογικά.

Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι ο βίαιος εξτρεμισμός σε όλες του τις μορφές.

Στην Άγκυρα , κατέστησα σαφές πως η Αμερική δεν είναι – και δε θα είναι ποτέ – σε πόλεμο με το Ισλάμ.  Θα αντιμετωπίσουμε, ωστόσο, ανελέητα τους βίαιους εξτρεμιστές που θέτουν την ασφάλειά μας σε μεγάλο κίνδυνο.  Και αυτό διότι απορρίπτουμε το ίδιο πράγμα που απορρίπτουν και οι άνθρωποι όλων των θρησκειών: τη δολοφονία αθώων ανδρών, γυναικών και παιδιών.  Και είναι το ύψιστο χρέος μου ως Πρόεδρος να προστατεύσω τον Αμερικανικό λαό.

Η κατάσταση στο Αφγανιστάν καταδεικνύει τους αμερικανικούς στόχους και την ανάγκη για συνεργασία.  Πριν από περισσότερο από επτά χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες καταδιώξαν την Αλ Κάϊντα και τους Ταλιμπάν με τη βοήθεια μεγάλης διεθνούς υποστήριξης.  Δεν το επιλέξαμε, ήταν ανάγκη να το κάνουμε.  Γνωρίζω ότι κάποιοι αμφισβητούν και άλλοι δικαιολογούν την 11 Σεπτεμβρίου.   Αλλά ας είμαστε ωστόσο ξεκάθαροι: Η Αλ Κάϊντα σκότωσε περίπου 3.000 άτομα εκείνη την ημέρα.  Τα θύματα ήταν αθώοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά από την Αμερική και από πολλά άλλα κράτη που ποτέ τους δεν έβλαψαν κανέναν.  Παρ’ όλα αυτά η Αλ Κάϊντα επέλεξε να τους δολοφονήσει ανελέητα, ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση και ακόμα και σήμερα  δηλώνει την αποφασιστικότητά της να σκοτώνει μαζικά.  Έχουν συνεργούς σε πολλές χώρες και προσπαθούν να διευρύνουν την ακτίνα δράση τους.  Αυτά δεν είναι γνώμες προς συζήτηση,  είναι γεγονότα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν.
Μη βγάζετε λάθος συμπεράσματα: δε θέλουμε να διατηρήσουμε τα στρατεύματά μας στο Αφγανιστάν.  Δεν επιδιώκουμε στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή.  Είναι επίπονο για την Αμερική να θρηνεί την απώλεια νέων ανδρών και γυναικών.  Είναι πολυέξοδο και πολιτικά δύσκολο να συνεχίσουμε αυτόν τον πόλεμο.  Με μεγάλη χαρά θα φέρναμε και τον τελευταίο στρατιώτη πίσω στην πατρίδα, εάν είμασταν βέβαιοι πως δεν υπάρχουν βίαιοι εξτρεμιστές στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, αποφασισμένοι να σκοτώσουν όσους περισσότερους Αμερικανούς μπορούν.  Τούτο, όμως, δεν ισχύει  ακόμα.

Γι’ αυτόν το λόγο συνεργαζόμαστε με ένα συνασπισμό 46 χωρών.  Και παρ’ όλα τα έξοδα, η δέσμευση της Αμερικής δε θα εξασθενήσει.  Πράγματι, κανένας μας δε θα πρέπει να ανέχεται τέτοιους εξτρεμιστές.  Έχουν κάνει πολλές δολοφονίες σε πολλές χώρες.  Έχουν σκοτώσει ανθρώπους διαφορετικών θρησκειών, και τα περισσότερα θύματα είναι Μουσουλμάνοι.  Οι πράξεις τους είναι ασυμβίβαστες με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την πρόοδο των χωρών και το ίδιο το  Ισλάμ.  Το Άγιο Κοράνι διδάσκει πως όποιος σκοτώνει έναν αθώο, είναι σαν να έχει σκοτώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα.  Και όποιος σώζει έναν άνθρωπο, είναι σαν να έχει σώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα.  Η διηνεκής πίστη ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων είναι πολύ πιο μεγάλη από το στενόμυαλο μίσος των λίγων.  Το Ισλάμ δεν αποτελεί μέρος του προβλήματος για την αντιμετώπιση του βίαιου εξτρεμισμού – αποτελεί ουσιαστικό μέρος στην προώθηση της ειρήνης.

Γνωρίζουμε επίσης πως μόνο με στρατιωτική δύναμη δεν πρόκειται να λυθούν τα προβλήματα στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.  Γι’ αυτό σκοπεύουμε να επενδύσουμε 1.5 δισεκατομμύριο δολλάρια κάθε χρόνο, για τα προσεχή πέντε χρόνια, και να συνεργαστούμε με τους Πακιστανούς για την κατασκευή σχολείων, νοσοκομείων, δρόμων και επιχειρήσεων, και να επενδύσουμε  εκατοντάδες εκατομμύρια για να βοηθήσουμε τους εκτοπισμένους από τις οικίες τους.  Γι’ αυτό θα δώσουμε περισσότερα από 2.8 δισεκατομμύρια δολλάρια για να βοηθήσουμε τους Αφγανούς να αναπτύξουν την οικονομία τους και να παρέχουν υπηρεσίες στις οποίες θα μπορούν να στηριχτούν οι άνθρωποι.

Επιτρέψτε μου να απευθύνω και το θέμα του Ιράκ. Σε αντίθεση με το Αφγανιστάν, ο πόλεμος στο  Ιράκ ήταν πόλεμος επιλογής, κάτι που προκάλεσε ισχυρές διαφωνίες στη χώρα μου και σε όλον τον κόσμο.  Αν και πιστεύω πως ο Ιρακινός λαός  είναι πλέον σε πολύ καλύτερη μοίρα  χωρίς την τυραννία του Σαντάμ Χουσσεΐν, πιστεύω επίσης, πως τα γεγονότα με το Ιράκ υπενθύμισαν στην Αμερική την ανάγκη χρήσης διπλωματίας με διεθνείς ομοφωνίες για την επίλυση των προβλημάτων όποτε αυτό είναι δυνατό.  Μπορούμε πράγματι να ανατρέξουμε και στις δηλώσεις του Thomas Jefferson ο οποίος είπε: «Ελπίζω πως η σοφία μας θα αναπτύσσεται παράλληλα με την ισχύ μας, και θα μας διδάξει πως όσο λιγότερο χρησιμοποιούμε τη δύναμή μας, τόσο το καλύτερο».

Σήμερα η Αμερική έχει μια διπλή ευθύνη: Να βοηθήσει το Ιράκ να χτίσει ένα καλύτερο μέλλον – και να αφήσει το Ιράκ στους Ιρακινούς. Το ξεκαθάρισα στον Ιρακινό λαό ότι δεν επιδιώκουμε να κρατήσουμε βάσεις ούτε έχουμε καμμία απαίτηση στην επικράτεια ή τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές.  Η κυριαρχία του Ιράκ είναι δική του.  Με αυτή τη λογική διέταξα την αποχώρηση των μεραρχιών μάχης μέχρι τον επόμενο Αύγουστο.  Με αυτή τη λογική θα τιμήσουμε τη συμφωνία μας με τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ιράκ και θα  αποσύρουμε τις μονάδες μάχης από τις Ιρακινές πόλεις  μέχρι τον Ιούλιο και όλους τους στρατιώτες μας από το Ιράκ έως το 2012.  Θα βοηθήσουμε το Ιράκ να εκπαιδεύσει τις Δυνάμεις  Ασφαλείας του και να αναπτύξει την οικονομία του.  Αλλά θα στηρίξουμε ένα ασφαλές και ενωμένο Ιράκ ως εταίροι και ποτέ ως προστάτες.

Και τέλος, όπως η Αμερική δεν μπορεί ποτέ να ανεχθεί βία εκ μέρους των εξτρεμιστών, δεν πρέπει ποτέ να αλλάξουμε τις αρχές μας.  Η 11η Σεπτεμβρίου υπήρξε ένα τεράστιο τραύμα στη χώρα μας.  Ο φόβος και ο θυμός που προκάλεσε ήταν κατανοητός, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μας οδήγησε σε πράξεις αντίθετες με τα ιδεώδη μας.  Αναλαμβάνουμε συγκεκριμένες δράσεις προκειμένου να αλλάξουμε πορεία.  Έχω απαγορεύσει ανενδοίαστα τη χρήση βασανιστηρίων από τις ΗΠΑ, και διέταξα το κλείσιμο της φυλακής στο Γκουαντάναμο μέχρι τις αρχές του επόμενου χρόνου.

Η Αμερική λοιπόν θα υπερασπίσει τον εαυτό της με σεβασμό στην κυριαρχία των κρατών και το δίκαιο.  Και θα το κάνουμε αυτό σε συνεργασία με τις Μουσουλμανικές κοινότητες που είναι επίσης υπό απειλή.  Όσο πιό γρήγορα απομονωθούν οι εξτρεμιστές και δεν γίνονται αποδεκτοί στις Μουσουλμανικές κοινότητες τόσο πιο σύντομα θα είμαστε όλοι ασφαλέστεροι.

Η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή εντάσεων που πρέπει να συζητήσουμε είναι η κατάσταση ανάμεσα στους Ισραηλινούς τους Παλαιστινίους και τον Αραβικό κόσμο.

Οι ισχυροί δεσμοί της Αμερικής με το Ισραήλ είναι γνωστοί.  Οι δεσμοί αυτοί είναι άρρηκτοι.  Βασίζονται σε πολιτιστικές και ιστορικές σχέσεις, και η αναγνώριση του πόθου για μια Ισραηλινή πατρίδα είναι βαθειά ριζωμένη σε μια τραγική ιστορία που δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί.

Σε ολόκληρο τον κόσμο ο Εβραϊκός λαός  κυνηγήθηκε για αιώνες και ο αντι-Σημιτισμός στην Ευρώπη κορυφώθηκε από ένα Ολοκαύτωμα χωρίς προηγούμενο. Αύριο θα επισκεφθώ το Μπούχενβαλντ, που ήταν μέρος ενός δικτύου στρατοπέδων όπου οι Εβραίοι εξοντώθηκαν μέσα από σκλαβιά, βασανιστήρια, τουφεκισμούς και θαλάμους αερίων από το Τρίτο Ράιχ.  Έξι εκατομμύρια Εβραίων σκοτώθηκαν – περισσότεροι από ολόκληρο το σημερινό πληθυσμό του Ισραήλ.  Η άρνηση αυτού του γεγονότος είναι αβάσιμη, και πλήρης άγνοιας και μίσους.  Το να απειλεί κάποιος το Ισραήλ με αφανισμό – ή να επαναλαμβάνει στερεότυπα περί Εβραίων – είναι μεγάλο λάθος, και απλώς καταφέρνει να ξυπνά στους Ισραηλινούς  τις πιό επίπονες μνήμες και να εμποδίζει την ειρήνη που οι λαοί της περιοχής αξίζουν.

Από την άλλη πλευρά, αναντίλεκτα, οι Παλαιστίνιοι – Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί – υπέφεραν στην επιδίωξη απόκτησης πατρίδας.  Για περισσότερα από 60 χρόνια άντεξαν τον πόνο του εκτοπισμού.  Πολλοί περιμένουν σε στρατόπεδα προσφύγων στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα, και τις γειτονικές περιοχές για μια ζωή με ειρήνη και ασφάλεια που ποτέ δεν μπόρεσαν να ζήσουν.  Υποφέρουν τις καθημερινές ταπεινώσεις – μικρές και μεγάλες – που συνοδεύουν την κατοχή.  Δεν πρέπει λοιπόν να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία:  Η κατάσταση του Παλαιστινιακού λαού είναι απαράδεκτη.  Η Αμερική δεν θα γυρίσει την πλάτη της στη νόμιμη επιδίωξη των Παλαιστινίων για αξιοπρέπεια, ίσες ευκαιρίες, και ένα δικό τους κράτος.

Για δεκαετίες επικρατεί στασιμότητα:  Δύο λαοί με νόμιμες επιδιώξεις, ο καθένας με μια ιστορία πόνου που κάνει το συμβιβασμό να τους ξεφεύγει.  Είναι εύκολο για τους Παλαιστινίους να δείξουν ως υπεύθυνους για τον εκτοπισμό που προκάλεσε η δημιουργία του κράτους Ισραήλ, και για τους Ισραηλινούς να δείξουν ως υπεύθυνους τη συνεχή εχθρότητα και τις επιθέσεις κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ιστορίας του, και μέσα από τα σύνορά του και από το εξωτερικό.  Αλλά αν δούμε τη διαμάχη αυτή από τη μία ή την άλλη πλευρά, θα είμαστε τυφλοί για την αλήθεια:  η μόνη λύση είναι να εκπληρωθούν οι επιδιώξεις και των δύο πλευρών μέσα από τη δημιουργία δύο κρατών, όπου οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα ζουν με ειρήνη και ασφάλεια.

Αυτό είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ, της Παλαιστίνης, της Αμερικής, και ολόκληρου του κόσμου. Για αυτό τον λόγο σκοπεύω να επιδιώξω προσωπικά αυτό το αποτέλεσμα με όλη την υπομονή και δεύσμευση που απαιτεί το καθήκον αυτό.  Οι υποχρεώσεις στις οποίες συμφώνησαν τα μέρη μέσα από τον Οδικό Χάρτη είναι ξεκάθαρες.  Για να έρθει η ειρήνη, είναι καιρός για αυτούς – και όλους εμάς – να αρθούμε στο ύψος των ευθυνών μας.

Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να εγκαταλείψουν τη βία. Η αντίσταση με βία και αφαίρεση ζωής είναι λάθος και δεν κερδίζει.  Για αιώνες, οι μαύροι στην Αμερική υπέφεραν το μαστίγιο ως σκλάβοι και την ταπείνωση μέσω των φυλετικών διακρίσεων.  Αλλά δεν ήταν η βία που κέρδισε πλήρη και ίσα δικαιώματα.  Ήταν η ειρηνική και αποφασιστική επιμονή στα ιδεώδη που βρίσκονται στο κέντρο της ίδρυσης της Αμερικής.  Η ίδια ιστορία μπορεί να λεχθεί από ανθρώπους από τη Νότιο Αφρική μέχρι τη Νότια Ασία, και από την Ανατολική Ευρώπη μέχρι την Ινδονησία.  Είναι μια ιστορία με μιά απλή αλήθεια:  ότι η βία είναι αδιέξοδη.  Δεν αποτελεί ούτε θάρρος ούτε δύναμη το να εκτοξεύει  κάποιος πυραύλους εναντίον παιδιών που κοιμούνται ή να ανατινάζει γυναίκες σε λεωφορεία.  Έτσι δεν κερδίζεται η ηθική εξουσία, έτσι προδίδεται.

Τώρα είναι καιρός για τους Παλαιστίνιους να επικεντρώσουν την προσοχή τους στο τι μπορούν να οικοδομήσουν.  Η Παλαιστινιακή Αρχή πρέπει να αναπτύξει τη δυνατότητά της να κυβερνήσει, με θεσμούς που υπηρετούν τις ανάγκες του λαού της.  Η Χαμάς πράγματι απολαμβάνει τη στήριξη μερικών Παλαιστινίων, αλλά έχει και ευθύνες.  Αν θέλει  να παίξει ρόλο στη δικαίωση των Παλαιστινιακών επιδιώξεων, και να ενώσει τον Παλαιστινιακό λαό, η Χαμάς πρέπει να βάλει τέλος στη βία, να αναγνωρίσει τις προηγούμενες συμφωνίες, και να αναγνωρίσει το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει.

Παράλληλα, οι Ισραηλινοί πρέπει να αποδεχθούν ότι, όπως δεν μπορεί να αρνηθεί κάποιος το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει, με τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί να αρνηθεί κάποιος το ίδιο δικαίωμα στην Παλαιστίνη.  Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποδέχονται τη νομιμότητα της συνέχισης του Ισραηλινού εποικισμού.  Η δημιουργία των οικισμών αυτών παραβιάζει προηγούμενες συμφωνίες και υπονομεύει τις προσπάθειες για την επίτευξη της ειρήνης.  Είναι καιρός η δημιουργία οικισμών να σταματήσει.

Το Ισραήλ πρέπει επίσης να αρθεί στο ύψος των υποχρεώσεών του για να διασφαλίσει ότι οι Παλαιστίνιοι θα μπορούν να ζουν, να εργάζονται, και να αναπτύσσουν την κοινωνία τους. Και καθώς αυτό αφανίζει Παλαιστινιακές οικογένειες, η συνέχιση της ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα δεν υπηρετεί την ασφάλεια του Ισραήλ – αλλά ούτε και η έλλειψη ευκαιριών στη Δυτική Όχθη.  Η πρόοδος στην καθημερινή ή ζωή του Παλαιστινιακού λαού πρέπει να είναι μέρος του δρόμου προς την ειρήνη, και το Ισραήλ πρέπει να πάρει ξεκάθαρα μέτρα προκειμένου να καταστήσει τέτοια πρόοδο δυνατή.

Τέλος, τα Αραβικά κράτη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η Αραβική Ειρηνική Πρωτοβουλία υπήρξε ήταν μια σημαντική αρχή αλλά όχι το τέλος της ευθύνης τους.  Η Ισραηλινοπαλαιστινιακή διαμάχη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται πια για να περισπά την προσοχή των λαών Αραβικών κρατών από άλλα προβλήματα.  Αντίθετα, πρέπει να αποτελέσει αιτία για δράση προκειμένου να βοηθήσει τους Παλσιστινίους να αναπτύξουν τους θεσμούς που θα στηρίξουν το κράτος τους, να αναγνωρίσουν τη νομιμότητα του Ισραήλ, και να επιλέξουν την πρόοδο από τις αυτοκαταστροφικές εμμονές στο  παρελθόν.

Η Αμερική θα προσαρμόζει την πολιτική της με εκείνη όσων επιδιώκουν την ειρήνη και λένε δημόσια αυτό που λένε στους Ισραηλινούς, τους Παλαιστίνιους και τους Άραβες  ιδιαιτέρως.  Δεν μπορούμε να επιβάλουμε την ειρήνη.  Αλλά, ιδιωτικώς πολλοί Μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν ότι το Ισραλήλ δεν πρόκειται να φύγει.  Με την ίδια λογική πολλοί Ισραηλινοί αναγνωρίζουν την ανάγκη ενός Παλαιστινιακού κράτους.  Είναι καιρός να αναλάβουμε δράση πάνω σε αυτά που όλοι ξέρουν ότι είναι αλήθεια.
Πολύ δάκρυα και αίμα χύθηκε.  Όλοι μας έχουμε ευθύνη να εργασθούμε για την ημέρα που οι μητέρες Ισραηλινών και Παλαιστινίων θα μπορούν να βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν χωρίς φόβο, όταν οι Άγιοι Τόποι των τριών μεγάλων θρησκειών θα είναι ο τόπος της ειρήνης που ο Θεός σχεδίαζε, όταν η Ιερουσαλήμ θα προσφέρει ασφαλή και διαρκή εστία σε Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους για πάντα, και θα είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά του Αβραάμ θα μπορούν να συναναστρέφονται ειρηνικά όπως στην ιστορία του  Ίσρα, όταν ο Μωυσής, ο Ιησούς, και ο Μωάμεθ (η ειρήνη να είναι μαζί τους) προσευχόντουσαν μαζί.

Η τρίτη πηγή έντασης είναι το κοινό μας συμφέρον για τα δικαιώματα και τις ευθύνες των κρατών στα πυρηνικά όπλα.

Αυτό το θέμα είναι πηγή εντάσεων ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.  Για χρόνια το Ιράν έχει ορίσει τον εαυτό του, εν μέρει λόγω της αντίθεσής του με τη χώρα μου – και πράγματι υπάρχει μια ταραχώδης ιστορία ανάμεσά μας.  Εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιξαν ρόλο στην ανατροπή μιάς δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Ιράν.  Μετά την επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης, το Ιράν έπαιξε ρόλο σε πράξεις αρπαγής ομήρων και βίας εναντίον Αμερικανών στρατιωτών και πολιτών.  Η ιστορία αυτή είναι γνωστή.  Αντί να μένουμε παγιδευμένοι στο παρελθόν, ξεκαθάρισα στους ηγέτες και το λαό του Ιράν ότι η χώρα μου είναι έτοιμη να προχωρήσει.  Το ερώτημα τώρα είναι όχι σε τι αντιτίθεται το Ιράν, αλλά τι μέλλον επιθυμεί να κτίσει.

Θα είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε δεκαετίες δυσπιστίας, αλλά θα προχωρήσουμε με θάρρος, ήθος, και αποφασιστικότητα. Θα υπάρξουν πολλά θέματα να συζητήσουμε μεταξύ των χωρών μας, και είμαστε πρόθυμοι να προχωρήσουμε χωρίς προϋποθέσεις στη βάση αμοιβαίου σεβασμού.  Είναι όμως ξεκάθαρο σε όλους τους εμπλεκόμενους ότι σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, έχουμε φθάσει σε ένα αποφασιστικό σημείο.  Δεν έχει σχέση απλά με τα συμφέροντα της Αμερικής.  Έχει να κάνει με την παρεμπόδιση ενός ανταγωνισμού εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή που θα μπορούσε να οδηγήσει την περιοχή και τον κόσμο σε ένα εξαιρετικά  επικίνδυνο μονοπάτι.

Αντιλαμβάνομαι εκείνους που διαμαρτύρονται ότι κάποιες χώρες έχουν όπλα και άλλες όχι.  Καμμία χώρα από μόνη της δεν μπορεί να αποφασίζει ποιές χώρες θα έχουν πυρηνικά όπλα.  Είναι για αυτό τον λόγο που ξανατόνισα τη δέσμευση της Αμερικής να επιδιώξει έναν κόσμο στον οποίο καμμία χώρα δεν θα έχει πυρηνικά όπλα.  Και οποιαδήποτε χώρα – του Ιράν περιλαμβανομένου – θα πρέπει να έχει το δικαίωμα της πρόσβασης στην ειρηνική πυρηνική ενέργεια εφ’οσον συμμορφώνεται με τις υποχρεώσεις της στα πλαίσια της Συνθήκης Μη Διασποράς.  Αυτή η δέσμευση είναι στην καρδιά της Συνθήκης, και πρέπει να τηρείται από όλους συμμετέχουν σ’ αυτήν.  Και είμαι αισιόδοξος ότι όλες οι χώρες της περιοχής μπορούν να μοιρασθούν αυτό τον στόχο.

Το τέταρτο θέμα που θα αναπτύξω είναι η δημοκρατία.
Γνωρίζω ότι υπήρξε δημόσια αντιπαράθεση σχετικά με την προώθηση της δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια, και μεγάλο μέρος της συνδέεται με τον πόλεμο στο Ιράκ.  Θα είμαι λοιπόν σαφής:  Κανένα σύστημα διακυβέρνησης ούτε μπορεί ούτε πρέπει να επιβλάλλεται από μιά χώρα σε άλλη.

Αυτό, όμως,  δε μειώνει τη δέσμευσή μου σε κυβερνήσεις που εκπροσωπούν τη θέληση των λαών.  Κάθε χώρα δίνει ζωή στην αρχή αυτή με το δικό της τρόπο, με βάση τις παραδόσεις  του λαού της.  Η Αμερική δεν θεωρεί ότι ξέρει τι είναι κατάλληλο για τους άλλους, με τον ίδιο τρόπο που δεν θα προδίκαζε το αποτέλεσμα μιας ειρηνικής εκλογής.  Έχω όμως μια ανυποχώρητη πίστη ότι όλοι οι άνθρωποι επιθυμούν ορισμένα πράγματα: τη δυνατότητα να εκφράζουν τη γνώμη τους και να έχουν λόγο στον τρόπο διακυβέρνησής τους;  Εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου, και την ισότιμη απονομή δικαιοσύνης;  Μια κυβέρνηση που είναι διαφανής και δεν κλέβει τον λαό; Την ελευθερία να ζη κάποιος με τον τρόπο που επιλέγει.  Αυτές δεν είναι απλώς αμερικανικές ιδέες, είναι ανθρώπινα δικαιώματα και γι’ αυτό θα τα στηρίξουμε παντού.

Δεν υπάρχει άμεσος τρόπος να πραγματοποιήσουμε αυτή την υπόσχεση.  Αυτό όμως είναι ξεκάθαρο:  οι κυβερνήσεις που προστατεύουν αυτά τα δικαιώματα είναι τελικά πιό σταθερές, πετυχημένες και ασφαλείς.  Η καταπίεση των ιδεών ποτέ δεν πέτυχε να τις εκδιώξει.  Η Αμερική σέβεται το δικαίωμα όλων των ειρηνικών φωνών που σέβονται τον νόμο να ακουσθούν σε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμη και αν εμείς διαφωνούμε μαζί τους.  Και θα καλοδεχτούμε οποιαδήποτε εκλεγμένη κυβέρνηση, εφόσον κυβερνά με σεβασμό προς όλους τους πολίτες της.

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι σημαντικό διότι υπάρχουν κάποιοι που διακηρύσσουν τη δημοκρατία μόνο όταν χάσουν την εξουσία.  Όσο βρίσκονται στην εξουσία είναι αδίστακτοι καταπιεστές των δικαιωμάτων των άλλων.  Ανεξάρτητα από τον τόπο, η κυβέρνηση για τον λαό από τον λαό θέτει ένα μοναδικό κριτήριο για όλους όσους βρίσκονται στην εξουσία:  πρέπει κάποιος να διατηρεί την εξουσία με συναίνεση, όχι με καταναγκασμό; Πρέπει να σέβεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, και να συμμετέχει με πνεύμα ανοχής και συμβιβασμού;  Πρέπει να βάζει τα συμφέροντα του λαού και της πολιτικής διαδικασίας πάνω από το κόμμα.  Χωρίς αυτά τα συστατικά, οι εκλογές από μόνες τους δεν φτιάχνουν την πραγματική δημοκρατία.

Το πέμπτο θέμα που θα ήθελα να αναπτύξω είναι η θρησκευτική ελευθερία.

Το Ισλάμ έχει μια περήφανη παράδοση ανοχής.  Το βλέπουμε στην ιστορία της Ανδαλουσίας και της Κόρδοβας κατά την Ιερά Εξέταση.  Το είδα από πρώτο χέρι σαν παιδί στην Ινδονησία, όπου θρησκευόμενοι Χριστιανοί ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα ελεύθερα σε μια κατά κύριο λόγο Μουσουλμανική χώρα.  Αυτό είναι το πνεύμα που χρειαζόμαστε σήμερα.  Άνθρωποι σε κάθε χώρα πρέπει να είναι ελεύθεροι να επιλέγουν και να ασκούν την πίστη της επιλογής τους με βάση το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή τους.  Αυτή η ανοχή είναι απαραίτητη για να ευημερήσει η θρησκεία, αλλά οι προκλήσεις είναι πολλές και εκφράζονται με διάφορους τρόπους.

Μεταξύ ορισμένων Μουσουλμάνων υπάρχει μια ανησυχητική τάση να μετρά κανείς την πίστη κάποιου ανάλογα με το βαθμό απόρριψης εκείνης κάποιου άλλου.  Πρέπει να υπεραμυνθούμε του πλούτου της θρησκευτικής πολυσυλλεκτικότητας – είτε πρόκειται για τους Μαρωνίτες στον Λίβανο, ή τους Κόπτες στην Αίγυπτο.  Και οι διαχωριστικές γραμμές πρέπει να σβήσουν ανάμεσα στους Μουσουλμάνους, καθώς η διαίρεση σε Σουνίτες και Σιίτες οδήγησαν σε τραγική βία, ειδικά στο Ιράκ.
Η θρησκευτική ελευθερία είναι ουσιαστική για την ικανότητα συμβίωσης των ανθρώπων. Πρέπει πάντα να εξετάζουμε  τρόπους ώστε να την προστατεύουμε.  Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ  οι νόμοι για φιλανθρωπικές δωρεές εγείρουν δυσκολίες στην εκπλήρωση των θρησκευτικών καθηκόντων των Μουσουλμάνων.  Γι’αυτό το λόγο έχω σκοπό να συνεργαστώ με τους Μουσουλμάνους  της Αμερικής  έτσι ώστε να μπορούν να εκπληρώσουν το τάμα τους (zakat).

Επίσης, είναι σημαντικό για τις χώρες της Δύσης να αποφεύγουν να θέτουν εμπόδια στην εξάσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων των Μουσουλμάνων πολιτών τους όπως αυτοί επιθυμούν – παραδείγματος χάριν, επιβάλλοντας την ενδυμασία που μία Μουσουλμάνα πρέπει να φέρει.  Δεν πρέπει να συγκαλύπτουμε την εχθρότητα προς οποιαδήποτε θρησκεία με πρόσχημα τον φιλελευθερισμό.

Στη πραγματικότητα, η θρησκεία θα πρέπει να μας φέρνει κοντά.  Γι’αυτό το λόγο δημιουργούμε προγράμματα στην Αμερική που φέρνουν κοντά Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους.  Γι’αυτό το λόγο καλωσορίζουμε προσπάθειες όπως αυτή του Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας Αμπντάλα για διαθρησκευτικό διάλογο και την ηγεσία της Τουρκίας στη Συμμαχία των Πολιτισμών.  Σ’όλο το κόσμο, μπορούμε να μετατρέψουμε το διάλογο σε διαθρησκευτική υπηρεσία, ώστε οι γέφυρες μεταξύ ανθρώπων να οδηγήσουν σε πράξεις – είτε για τη καταπολέμηση της ελονοσίας στην Αφρική, είτε για την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας μετά σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών.

Το έκτο θέμα για το οποίο θα μιλήσω είναι τα δικαιώματα των γυναικών.
Γνωρίζω ότι υπάρχει μία δημόσια συζήτηση γύρω απ’αυτό το θέμα.  Απορρίπτω την άποψη μερικών στη Δύση ότι μια γυναίκα που αποφασίζει να καλύψει το κεφάλι της είναι λιγότερο ίση.  Πιστεύω όμως ότι αν στερήσουμε σε μια γυναίκα τη μόρφωση της στερούμε και την ισότητα.  Και δεν είναι τυχαίο πως χώρες όπου οι γυναίκες είναι μορφωμένες  έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες ευημερίας.

Για να είμαι ξεκάθαρος:  το θέμα της ισότητας των γυναικών δεν είναι καθόλου απλώς θέμα του Ισλάμ.   Η Τουρκία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και η Ινδονησία είναι χώρες με Μουσουλμανική πλειοψηφία που είδαμε να να εκλέγουν γυναίκες ως ηγέτες.  Παράλληλα ο αγώνας των γυναικών για ισότητα συνεχίζεται σε διάφορους τομείς στην Αμερική όπως και σε πολλές χώρες παγκοσμίως.

Οι κόρες μας μπορούν να συνεισφέρουν στη κοινωνία όπως ακριβώς και οι γιοί μας, και η κοινή μας ευημερία θα αναπτυχθεί αν επιτρέψουμε σε όλη την ανθρωπότητα-άνδρες και γυναίκες- να αναπτύξουν όλες τις δυνατότητές τους.  Δεν πιστεύω πως οι γυναίκες πρέπει να κάνουν τις ίδιες επιλογές με τους άνδρες για να είναι ίσες, και σέβομαι τις γυναίκες που επιλέγουν παραδοσιακούς ρόλους για τη ζωή τους.  Αυτή όμως πρέπει να είναι δική τους επιλογή.  Γι’αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεργασθούν με οποιαδήποτε χώρα με Μουσουλμανική πλειοψηφία ώστε να υποστηρίξουν την επέκταση της μόρφωσης για τα κορίτσια, και να βοηθήσουν νέες γυναίκες να βρουν απασχόληση μέσω μικρο-δανείων που βοηθούν τους ανθρώπους πραγματοποιήσουν τους στόχους τους.
Τέλος, θέλω να μιλήσω για την οικονομική ανάπτυξη και τις ευκαιρίες.
Γνωρίζω πως για πολλούς, το πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης είναι αμφιλεγόμενο.  Το διαδίκτυο και η τηλεόραση μπορούν να προσφέρουν γνώση και πληροφορία, αλλά επίσης και επιθετική σεξουαλικότητα και βία χωρίς λόγο.  Το εμπόριο μπορεί να αποφέρει νέο πλούτο και ευκαιρίες, καθώς επίσης και τεράστια αναστάτωση και κοινωνικές αλλαγές.  Σε όλα τα κράτη- συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου- η αλλαγή αυτή μπορεί να προκαλεί φόβο.  Φόβο γιατί λόγω του νεωτερισμού θα χάσουμε τον έλεγχο στις οικονομικές μας επιλογές, στη πολιτική μας,  και το σπουδαιότερο την ταυτότητα μας-αυτά τα πράγματα που για τα οποία νοιαζόμαστε περισσότερο για τις κοινότητες, τις οικογένειες, τις παραδόσεις μας και την πίστη μας.

Επίσης γνωρίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την πρόοδο. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν αντιφάσεις μεταξύ της ανάπυξης και της παράδοσης.  Χώρες όπως η Ιαπωνία και η Βόρειος Κορέα αναπτύσσουν τις οικονομίες διατηρώντας παράλληλα την ξεχωριστή κουλτούρα τους.  Το ίδιο ισχύει για την εκπληκτική πρόοδο στα κράτη με Μουσουλμανικές πλειοψηφίες από την Κουάλα Λουμπούρ στο Ντουμπάι.  Στα αρχαία χρόνια και στην εποχή μας, οι Μουσουλμανικές κοινότητες ήταν στο προσκήνιο των νεωτερισμών και της παιδείας.

Αυτό είναι σημαντικό διότι καμμία στρατηγική ανάπτυξης δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σ’ότι παράγει η γη, ούτε μπορεί να είναι βιώσιμη όταν νέοι άνθρωποι είναι άνεργοι.  Πολλά κράτη του Κόλπου απολαμβάνουν ευημερία και πλούτο λογω του πετρελαίου, και κάποια αρχίζουν να επικεντρώνονται σε ευρύτερη  ανάπτυξη. Αλλά όλοι μας πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η εκπαίδευση και οι καινοτομίες θα είναι το νόμισμα του 21ου αιώνα, και σε πάρα πολλές Μουσουλμανικές κοινωνίες υπάρχει έλλειμα σ’αυτούς τους τομείς.  Δίνω έμφαση σε τέτοιες επενδύσεις στη χώρα μου.  Και ενω η Αμερική στο παρελθόν επικέντρωσε την προσοχή της στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο σε αυτή την περιοχή του κόσμου, τώρα ψάχνουμε για μία πιό ευρεία εμπλοκή.

Στην εκπαίδευση, θα επεκτείνουμε τα προγράμματα ανταλλαγών, θα αυξήσουμε τις υποτροφίες, σαν αυτή που έφερε τον πατέρα μου στην Αμερική, και παράλληλα θα ενθαρρύνουμε  περισσότερους Αμερικανούς να σπουδάσουν σε Μουσουλμανικές κοινότητες.  Θα φέρουμε επίσης ξεχωριστούς Μουσουλμάνους φοιτητές σε επαφή με ευκαιρίες για μαθητεία στην Αμερική, θα επενδύσουμε στην εκπαίδευση μέσω διαδικτύου για δασκάλους και μαθητές απ’ όλο το κόσμο, και θα δημιουργήσουμε ένα νέο δίκτυο επικοινωνίας ώστε να μπορεί ο έφηβος από το Κάνσας να επικοινωνεί άμεσα με τον έφηβο στο Κάιρο.

Στην οικονομική ανάπτυξη, θα δημιουργήσουμε ένα καινούργιο σώμα από εθελοντές επιχειρηματίες με ομολόγους τους στις χώρες με Μουσουλμανικές πλειοψηφίες.  Επίσης θα φιλοξενήσω φέτος μια «Συνάντηση Κορυφής για την Επιχειρηματικότητα» ώστε να διερευνήσουμε πως μπορούμε να εμβαθύνουμε δεσμούς μεταξύ επιχειρηματικών ηγετών, ιδρυμάτων, και κοινωνικων επιχειρήσεων στην Αμερική και Μουσουλμανικές κοινότητες παγκοσμίως.

Στον χώρο της επιστήμης και τεχνολογίας, θα ξεκινήσουμε ένα καινούργιο ταμείο για την υποστήριξη τεχνολογικής ανάπτυξης σε χώρες με Μουσουλμανικές πλειοψηφίες και να βοηθήσουμε την μεταφορά των ιδεών στην αγορά ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Θα ανοίξουμε επιστημονικά κέντρα στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοανατολική Ασία, και θα διορίσουμε νέους Επιστημονικούς απεσταλμένους να συνεργαστούν  σε προγράμματα για την ανάπτυξη νέων πηγών ενέργειας, δημιουργίας «πράσινων» θέσεων εργασίας, ψηφιοποίησης αρχείων, καθαρισμό υδάτων και ανάπτυξης νέων καλλιεργειών.  Και σήμερα σας ανακοινώνω μια νέα παγκόσμια προσπάθεια με τον Οργανισμό της Ισλαμικής Διάσκεψης για την εξάλειψη της πολιομελίτιδας.  Επίσης θα επεκτείνουμε τη συνεργασία μας με Μουσουλμανικές κοινότητες για την προώθηση της υγείας της μητέρας και του παιδιού.

Ολα αυτά πρέπει να γίνουν με συνεργασία.  Οι Αμερικανοί είναι έτοιμοι να ενωθούν με πολίτες και κυβερνήσεις, κοινωνικές οργανώσεις, θρησκευτικούς ηγέτες και επιχειρήσεις σε Μουσουλμανικές κοινότητες ανά τον κόσμο για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους μας να επιτύχουν μια καλύτερη ζωή.

Τα θέματα που έχω περιγράψει δεν είναι εύκολο να αντιμετωπισθούν.  Αλλά έχουμε την ευθύνη να ενωθούμε για τον κόσμο που ονειρευόμαστε να φτιάξουμε, έναν κόσμο όπου οι εξτρεμιστές δε θα απειλούν τους ανθρώπους μας, και τα Αμερικανικά στρατεύματα θα έχουν επιστρέψει στη πατρίδα; Έναν κόσμος όπου Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα είναι ασφαλείς στα δικά τους κράτη, και η πυρηνική ενέργεια θα χρησιμοποιείται για ειρηνικούς σκοπούς; Ένα κόσμο όπου οι κυβερνήσεις θα υπηρετούν τους πολίτες τους, και θα είναι σεβαστά τα δικαιώματα όλων των τέκνων του Θεού.  Αυτές είναι οι κοινές μας προσδοκίες.  Αυτός είναι ό κόσμος που αναζητούμε, αλλά μπορούμε να τα επιτύχουμε μόνο μαζί.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί – Μουσουλμάνοι και μη-Μουσουλμάνοι-που αναρωτιούνται πως μπορούμε να χαράξουμε αυτή την καινούργια αρχή.  Κάποιοι είναι πρόθυμοι να σπείρουν τη διχόνοια και να σταθούν εμπόδιο στην  πρόοδο.  Κάποιοι πιστεύουν πως δεν αξίζει τον κόπο – ότι η ασυμφωνία είναι η μοίρα μας και οι πολιτισμοί είναι καταδικασμένοι να  συγκρουσθούν.  Πολλοί ακόμα απλά αναρρωτιούνται αν μπορεί να υπάρξει πραγματική αλλαγή.  Υπάρχει τόσος φόβος, τόση έλλειψη εμπιστοσύνης.  Αλλά άν επιλέξουμε να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, δεν θα προχωρήσουμε ποτέ μπροστά.  Αυτό που θέλω να τονίσω ιδιαίτερα στους νέους όλων των θρησκειών, σε κάθε χώρα – εσείς, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο έχετε τη δύναμη να ξαναφτιάξετε τον κόσμο.

Όλοι μας μοιραζόμαστε αυτόν τον κόσμο για ένα σύντομο λεπτό στο χρόνο.  Το ερώτημα είναι εάν ξοδεύουμε αυτόν τον χρόνο σ’αυτό που μας χωρίζει, ή δεσμευόμαστε σε μια προσπάθεια- έντονη προσπάθεια-να βρούμε κοινό έδαφος, να επικεντρωθούμε στο μέλλον που επιθυμούμε για τα παιδιά μας, και να σεβαστούμε την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Είναι ευκολότερο να αρχίζουμε πολέμους παρά να τους τελειώνουμε.  Είναι ευκολότερο να κατηγορούμε άλλους παρά να διερευνούμε τους εαυτούς μας; Να ψάχνουμε για το διαφορετικό σε κάποιον παρά για όσα έχουμε κοινά.  Πρέπει όμως να επιλέξουμε το σωστό δρόμο, όχι απλά τον εύκολο δρόμο.  Υπάρχει επίσης ένας κανόνας που βρίσκεται στην καρδιά κάθε θρησκείας – ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να συμπεριφέρονται σ’εμάς.  Αυτή η αλήθεια ξεπερνάει τα έθνη και τους λαούς- δεν είναι ένα νέο πιστεύω, δεν είναι μαύρο ή άσπρο ή καφέ, δεν είναι Χριστιανικό, Μουσουλμανικό ή Εβραϊκό.  Είναι ένα πιστεύω που πάλλεται στο λίκνο του πολιτισμού, και που ακόμα κτυπά στην καρδιά δισεκατομμυρίων.  Είναι ένα πιστεύω και άλλων λαών, και είναι αυτό που με οδήγησε σήμερα εδώ.

Έχουμε τη δύναμη να φτιάξουμε τον κόσμο που ονειρευόμαστε, αλλά μόνο εάν έχουμε το κουράγιο να κάνουμε μια νέα αρχή, έχοντας κατά νου τις γραφές.

Το Ιερό Κοράνι μας λέει, «Ω ανθρωπότης! Σας έχουμε δημιουργήσει άνδρες και γυναίκες; και σας έχουμε χωρίσει σε λαούς και φυλές ώστε να γνωριστείτε μεταξύ σας.»

Το Ταλμούδ μας λέει,  «Η όλη έννοια του Torah έχει σκοπό την επίτευξη της ειρήνης.»

Το Ευαγγέλιο μας λέει, «Ευλογημένοι είναι οι ειρηνοποιοί, γι’αυτό θα αποκαλούνται τέκνα του Θεού.»

Ολοι οι άνθρωποι του κόσμου μπορούν να ζήσουν μαζί ειρηνικά. Ξέρουμε ότι αυτό είναι το όραμα του Θεού.  Τώρα, αυτή πρέπει να είναι η αποστολή μας σ’αυτή τη γη.  Σας ευχαριστώ και ο Θεός να σας δίνει ειρήνη.