Μια μουσουλμάνα από την Ηλιούπολη

Πηγή: Το Βήμα online

ΜΙΑ εκ των κορυφαίων διεθνών διακρίσεων των μουσουλμάνων της Ευρώπης έλαβε πρόσφατα μια Ελληνίδα. Η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος κυρία Αννα Στάμου συγκαταλέγεται
ανάμεσα στις 10 μουσουλμάνες με τη μεγαλύτερη και πλέον θετική επιρροή στη Γηραιά Ηπειρο, πλάι σε προσωπικότητες όπως η διάσημη ιρακινή αρχιτέκτων Ζάχα Χαντίντ! Η κυρία Στάμου βρέθηκε στο… top 10 της γυναικείας έκφρασης του σύγχρονου, μετριοπαθούς Ισλάμ, λαμβάνοντας
το σχετικό βραβείο από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μουσουλμάνων Επιχειρηματιών (CΕDΑR), το οποίο υποστηρίζεται από το διάσημο Ινστιτούτο Στρατηγικού Διαλόγου, γνωστότερο και ως η «Λέσχη των Τριών». Η απονομή του βραβείου, η οποία πραγματοποιήθηκε πριν από τρεις εβδομάδες στη
Μαδρίτη, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στο να αποκτήσει η Ελλάδα φωνή στον- διευρυνόμενης επιρροής- αναπτυσσόμενο κύκλο των μουσουλμάνων της Ευρώπης, τη σημασία των οποίων επισημαίνουν επί σειρά ετών αναλυτές των διεθνών σχέσεων στη χώρα μας.

Η κυρία Στάμου μιλάει για το μεγάλο θέμα των ημερών που απασχολεί χιλιάδες έλληνες και αλλοδαπούς μουσουλμάνους, δηλαδή τη δημιουργία τεμένους και κοιμητηρίου στην πρωτεύουσα. «Εμείς είχαμε εισηγηθεί να δημιουργηθεί μια υποδομήαπλή,λειτουργική και αισθητικά συμβατή με τον προτεινόμενο χώρο. Δεν ονειρευόμαστε πολυτέλειεςπαρά έναν λειτουργικό χώρο προσευχής», ενώ κατακρίνει το νεοπαγές φαινόμενο της ισλαμοφοβίας στην Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς το παροδικό και εφήμερης κατανάλωσης. «Παλαιά ήταν οι κομμουνιστές και σήμερα οι μουσουλμάνοι.Σε λίγο καιρόόμως δεν θα έχει υπόσταση και θα ξεχαστεί» τονίζει.

Επίσης επισημαίνει ότι δεν είναι μόνο η έλλειψη τεμένους, αλλά και η απουσία επίσημων θρησκευτικών λειτουργών του Ισλάμ στη χώρα μας. «Ο ιμάμης- όπως άλλωστε και ο παπάς και οι πνευματικοί δάσκαλοι- βοηθά με τις συμβουλές του άτομα ή ζευγάρια που αντιμετωπίζουν προβλήματα,αναζητούν ψυχολογική υποστήριξη ή βρίσκονται προ ηθικών διλημμάτων. Επίσηςέχουμε μεικτούς γάμους, με πολλές γυναίκες να αγνοούν τα δικαιώματά τους. Αυτό είναι ένα τραγικό κενό» σημειώνει. Οπως τονίζει, θεωρεί απαραίτητο να δημιουργηθούν οι απαραίτητες δομές με ελληνικά και όχι ξένα χρήματα. «Οποιος πληρώνει,έχει το πάνω χέρι.Εχουμε δει χώρες όπως η Ολλανδία και η Αγγλία να επιστρέφουν στον κρατικό έλεγχο» λέει.

Η κυρία Στάμου ασπάστηκε το Ισλάμ πριν από έξι χρόνια, καθώς βρήκε εκεί απαντήσεις για τις χρόνιες εσωτερικές αναζητήσεις της. «Η αναζήτησή μου ήταν μακροχρόνια, πάντοτε έψαχνα και πάντοτε είχα αναπάντητα ερωτήματα, όχι κατ΄ ανάγκη θεολογικής φύσης. Σε αυτή την αναζήτηση της αλήθειαςδεν μπορούσα να λάβω ικανοποιητικές απαντήσεις. Ετσιανέτρεξα σε διάφορες σχολές,ασχολήθηκα πολύ με τον Πυθαγόρα,μέσα από τον οποίο βρέθηκα στο Ισλάμ» τονίζει. Σε αυτή την αναζήτηση γνώρισε και τον νυν σύζυγό της, με τον οποίο εισήλθαν ως εθελοντές στους Γιατρούς του Κόσμου, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Τότε ήταν που ήρθε σε πιο ουσιαστική επαφή με το Ισλάμ, στις διδαχές του οποίου άρχισε να εμβαθύνει. «Θεωρούσα από αυτά που μαθαίνουμε στο σχολείο ότι πρόκειται για μια υποδεέστερη και αμφίβολη θρησκεία. Το Ισλάμ όμως άρχισε να μου δίνει απαντήσεις.Είπα στον εαυτό μου ότι πρέπει να μάθω καλύτερα τι είναι αυτή η θρησκεία.Πολλές απορίες που είχα,ξεκίνησαν να λύνονται με μια απλότητα που… μου την έδινε στα νεύρα!» σημειώνει. Η κυρία Στάμου υπογραμμίζει ότι λόγω ιστορικών γεγονότων πολλοί στη χώρα μας συγχέουν τον μουσουλμανισμό με την Τουρκία, κάτι που, όπως λέει, είναι εσφαλμένο. «Είμαι τόσα χρόνια μουσουλμάνα και τη λέξη μπαϊράμι την έμαθα πέρυσι!Ποτέ δεν συνάντησα στον δρόμο μου την Τουρκία στην πορεία μου προς το Ισλάμ.Ο Ευρωπαίος που γίνεται μουσουλμάνοςδεν μαθαίνει από τους Τούρκους, αλλά από το αραβικό στοιχείο, ακολουθώντας τους άραβες δασκάλους» υπογραμμίζει . «Στην Ευρώπη όσοι προσχωρούν στο Ισλάμ τα μαθαίνουν από τα αγγλικά και τα γαλλικά.Ενώ υπάρχουν χιλιάδες έλληνες μουσουλμάνοι, απορώ γιατί δεν υπάρχουν βιβλία στα ελληνικά.Ευτυχώς,εμείς εκδώσαμε πέντε βιβλία» λέει.

Ακόμη επισημαίνει ότι η μετάβασή της από τον χριστιανισμό στο Ισλάμ συνοδεύθηκε από αποδοχή εκ μέρους της οικογένειας και των φίλων της. «Αρνητικές αντιδράσεις δεν συνάντησα. Κάποιοι μπορεί να είχαν απορίες ή και να μην τους άρεσε.Αλλά τι να έκανα;Αλλωστεούτε η γιόγκα τούς άρεσε!Κοινωνικά δεν άλλαξα,ούτε συμπεριφορά άλλαξα, απλά φόρεσα μαντίλι!» διηγείται.

Η κυρία Στάμου είναι 37 ετών και γεννήθηκε στην Αθήνα ακριβώς έναν μήνα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. «Η μητέρα μου, οκτώ μηνών έγκυος σ΄ εμένα, έβλεπε τα γεγονότα από την ταράτσα» διηγείται. Γέννημα θρέμμα Ηλιουπολίτισσα, σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων, όμως ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη διερμηνεία της νοηματικής γλώσσας, αλλά και με τη γιόγκα, την οποία εξακολουθεί να διδάσκει! Η βραβευθείσα Ελληνίδα, η οποία είναι παντρεμένη με τον πρόεδρο της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος κ. Ν. Ελγαντούρ και μητέρα δύο παιδιών, είναι υπεύθυνη μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων στον εν λόγω φορέα. «Παλαιότερα διατηρούσα και γραφείο για τους νέους μουσουλμάνους, ενώ έχω μεταφράσει από τα αγγλικά βιβλία σχετικά με το Ισλάμ» λέει. Ωστόσο για πολλά χρόνια η κύρια ενασχόλησή της ήταν οικογενειακή της επιχείρηση, δηλαδή η παλιά βιοτεχνία αθλητικών ρούχων που διατηρούσαν οι γονείς της, η οποία ανέστειλε τη λειτουργία της με την οικονομική κρίση.

«Η μαντίλα είναι θέμα επιλογής»

Το θέμα της μαντίλας αποτελεί σοβαρό ζήτημα για αρκετές χώρες,όμως για την κυρία Στάμου τα πράγματα είναι απλά.«Η μαντίλα είναι κομμάτι της πίστης,το οποίο αν θέλεις ακολουθείς και αν θέλεις όχι.Είναι δική σου επιλογή»τονίζει.Ωστόσο, όπως επισημαίνει,δεν έχει μόνο κοινωνική υπόσταση,καθώς όποιος το αναζητήσει εσωτερικά, θα βρει και άλλα πράγματα.«Το μαντίλι είναι θέμα επιλογής.Ομως,όπου το επιβάλλουν,κακώς το κάνουν.Βέβαια,κατά την άποψή μου,όταν το “πασάρουν” σαν σύμβολο καταπίεσης,αυτό είναι λάθος.Εχω δει γυναίκες που παλεύουν για το δικαίωμά τους να το φοράνε»σημειώνει.

Η κυρία Στάμου μιλάει με ικανοποίηση για τη βράβευσή της.«Ηταν 10 βραβεία,όλα τους ισάξια. Εμένα μού απενεμήθη λόγω της δράσης μου στη Μουσουλμανική Ενωση για τη διεκδίκηση του νεκροταφείου και του τεμένους,αλλά και για τη θετική συνεισφορά μου.Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μουσουλμάνων Επιχειρηματιών (CΕDΑR) προωθεί την εκπαίδευση,την πρόοδο,την επιχειρηματικότητα,τη δημιουργία,την τέχνη,την επιστήμη.

Δεν πρόκειται για θρησκευτικό ίδρυμα»τονίζει.

Οπως λέει,το βασικότερο όλων είναι η ειρηνική συμβίωση και η ανοχή.«Στο Ραμαζάνι τρώμε μαζί με φίλους μας χριστιανούς,και αυτό είναι κάτι που δεν το συναντάς εύκολα στην Ευρώπη.Επίσηςη κόρη μου τρελαίνεται και αδημονεί για τα Χριστούγεννα.Ετσι διαρκούν περίπου ως…το Πάσχα!» καταλήγει.

Άρθρο: Αχιλλέας Χεκίμογλου

Χαμπίμπα Σριζ – υποψήφια με μαντίλα

Πηγή: Protagon.gr

Η Χαμπίμπα Σριζ είναι γεμάτη αντιθέσεις. Γεννήθηκε στην Καζαμπλάνκα, σπούδασε μόδα στο Παρίσι, ερωτεύτηκε στην Αθήνα και ζει στον Άλιμο εδώ και 20 χρόνια. Ο άντρας της είναι από τους Έλληνες που απαρνήθηκαν τον Χριστό για τον Μωάμεθ. Μουσουλμάνα κι αυτή, φορά χρωματιστές μαντίλες και μιλάει ανοιχτά γι’ αυτές.

Τα θρησκευτικά σύμβολα ήταν ο λόγος που γνωριστήκαμε πριν 3 χρόνια. Συμμετείχε σε ένα θεατρικό με άξονα το φόβο και τη δυτική άγνοια για τη χιτζάμπ (μαντίλα). Μιλήσαμε για τη θέση της γυναίκας στο Ισλάμ, τις σχέσεις των δύο φύλων, την υποδήλωση της ταυτότητας. Για να μου αποδείξει τα κλισέ των δυτικών, με κάλεσε στο γάμο του αδελφού της στο Μαρόκο. «Έλα να δεις πώς στ’ αλήθεια είναι οι γυναίκες μας». Τελικά ό,τι βρέχει η Μεσόγειος το μαλακώνει, της είχα πει τότε.

Η οικειότητα στο βλέμμα την κράτησε στην Ελλάδα. Τον πρώτο καιρό η μαντίλα της περνούσε απαρατήρητη. «Έπαιρνα το λεωφορείο από το Καλαμάκι και πήγαινα για ψώνια στην Αθήνα, κανείς δεν με έλεγε ξένη και ποτέ δεν αισθανόμουν την περιέργεια των άλλων στο δρόμο. Τελευταία και με την οικονομική κρίση, γεννήθηκε μια ρατσιστική, ξενοφοβική διάθεση στην κοινωνία. Νομίζω ότι για να πάρουν κάποιοι την εξουσία χρησιμοποιούν εμάς επινοώντας τον ρατσισμό».

Πριν έναν μήνα, η Χαμπίμπα δέχθηκε πρόταση να κατέβει στις εκλογές με τη Λαϊκή Συσπείρωση (ΚΚΕ – Αλίμου) και είπε εύκολα το ναι. «Θέλω να υποστηρίξω τον νόμιμο μετανάστη, να μην μας βλέπουν κάποιοι σαν κινούμενες απειλές». Τα κοινωνικά στρώματα έχουν αλλάξει. Η παράδοση που μαθαίναμε μικροί περνά και σ’ άλλα σώματα, εξελίσσεται.

Το παράδειγμά της Χαμπίμπα – της Αγάπης όπως την φωνάζουν κάποιοι εδώ – πέρα από κόμματα και παρατάξεις υποδηλώνει τη γνώση ενός ανθρώπου που ξέρει ποιος είναι και που ανήκει. Η Χαμπίμπα δεν αφομοιώθηκε στην «ξένη» χώρα, εναρμονίστηκε με το σύνταγμα και τους κανόνες της και αποφάσισε με το κεφάλι ψηλά να απευθυνθεί σε όλους και όχι μόνο στους «δικούς» της. Η τοποθέτησή της σε λίστα υποψηφίων είναι μια σπάνια πολιτική κίνηση για να αποδυναμωθεί ο συντηρητισμός.

Άρθρο: Λίνα Παπαδάκη

Η ντροπή μου να μιλήσω για τα ερωτήματά μου με οδήγησε στο Ισλάμ

Read in English

Ιμάν Σωτηρία Κούβαλη

 

Θυμάμαι ότι όταν έβλεπα Μουσουλμάνες στο Πανεπιστήμιο τις λυπόμουνα. Δεν γνωριζόμασταν, αλλά τις έβλεπα στην καφετέρια. Τους  χαμογελούσα γιατί πίστευα ότι ήταν καταπιεσμένες. Αν και δεν τους είχα μιλήσει ποτέ, υπέθετα ότι ήταν αναγκασμένες να φορούν τη μαντίλα.

Είναι περίεργο που σκεφτόμουν έτσι αλλά δεν γνώριζα τίποτα για το Ισλάμ. Στην πραγματικότητα πίστευα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι Χριστιανοί! Βέβαια, αυτό ήταν πριν από δέκα χρόνια.

Όμως, η επαφή μου με αρκετούς Μουσουλμάνους με έκανε να αναλογιστώ τη διακοπή της σχέσης μου με το Θεό και την Εκκλησία. Παρόλο που προέρχομαι από μία τυπική Ελληνική Ορθόδοξη οικογένεια και όλη τη ζωή μου πήγαινα κάθε Κυριακή πρωί στην εκκλησία, καθώς μεγάλωνα η Εκκλησία δεν έδινε πια νόημα στη ζωή μου, ούτε απάντηση στα ερωτήματά μου.

Καθώς μεγάλωνα, μια διχοτόμηση έγινε στη ζωή μου, γιατί ζωή και θρησκεία έπαιρναν διαφορετικούς δρόμους. Δεν μπορούσα να συσχετίσω την καθημερινή ζωή μου με την θρησκεία. Από τη μια μας μάθαιναν να πιστεύουμε ότι για να πετύχουμε στη ζωή πρέπει να πάμε στο σχολείο, να βρούμε μια καλή δουλειά και να αγοράσουμε ένα ωραίο σπίτι και αυτοκίνητο, και από την άλλη μαθαίναμε ότι έπρεπε απλώς να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες και ότι αυτό από μόνο του αρκεί για να πετύχουμε στη ζωή. Από τη μια, μαθαίναμε να έχουμε κριτική σκέψη, να αναρωτιόμαστε γιατί, να διαπραγματευόμαστε , και από την άλλη μαθαίναμε απλώς να πιστεύουμε και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί αυτό ήταν βλασφημία. Από τη μια, να μην κάνουμε ποτέ κάτι χωρίς να ξέρουμε το γιατί, και από την άλλη να συμμετέχουμε σε όλες τις τελετές και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί.

Έτσι, άρχισα να απομακρύνομαι από την Εκκλησία. Δεν είχε πια νόημα . Πάντοτε πίστευα στο Θεό και ήθελα με όλη μου την καρδιά να είναι μέρος της ζωής μου αλλά είχα ερωτήματα, για τα οποία οι άλλοι με έκαναν να νιώθω ντροπή, λες και ήμουν άτομο που αμφισβητεί το Θεό.

Έτσι, η μόνη λύση που είχα ήταν να απομακρυνθώ από την Εκκλησία  γιατί δεν ήθελα να θεωρούμαι αμφισβητίας και γιατί τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο έτσι κι αλλιώς, αφού σύμφωνα με το Χριστιανισμό, το μόνο πράγμα που είχε σημασία ήταν να πιστεύω ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας. Μπορούσα να κάνω ο,τιδήποτε και να γλυτώσω.

Αλλά όταν, μερικά χρόνια αργότερα, ήρθα σε επαφή με Μουσουλμάνους στο Πανεπιστήμιο και είδα πόσο θρησκευόμενοι ήταν, το πάθος μου να είμαι πάλι κοντά στο Θεό αναζωπυρώθηκε. Θα έλεγε κανείς ότι κατά βάθος ζήλευα λίγο. Πώς μπορούσαν εκείνοι να είναι τόσο αφιερωμένοι στο Θεό και ψυχικά ήρεμοι, ενώ εγώ δεν ήμουν, παρόλο που εγώ τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο ενώ εκείνοι όχι;

Άρχισα να κάνω συζητήσεις μαζί τους για θρησκευτικά θέματα. Ήμουν αποφασισμένη να τους πείσω ότι έπρεπε να πιστέψουν στον Ιησού για να σωθούν, αλλά για μεγάλη μου έκπληξη πίστευαν ήδη στον Ιησού! Ανακάλυψα ότι ήδη γνώριζαν πολλά για τον Ιησού και το Χριστιανισμό ενώ εγώ δεν ήξερα τίποτα για το Ισλάμ αλλά ούτε και για το Χριστιανισμό, αν και πήγαινα στο Κατηχητικό όλη μου τη ζωή.

Πήγα στη Βιβλιοθήκη κρυφά όταν δεν ήταν εκεί κανείς να διαβάσω για το Ισλάμ, προκειμένου να τους πείσω ότι είχαν άδικο. Βρήκα μόνο κάτι παλιά και παράξενα βιβλία. Ήταν εποχές πριν Google και δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες στο διαδίκτυο. Μια μέρα περνούσα από μια αίθουσα όταν είδα κάτι φυλλάδια για το Ισλάμ. Φαντάστηκα ότι τα έβαλε εκεί η Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών, και αφού βεβαιώθηκα ότι η αίθουσα ήταν άδεια, έβαλα βιαστικά μερικά στην τσάντα μου. Όταν γύρισα σπίτι άρχισα να διαβάζω και έμεινα κατάπληκτη. Ένα φυλλάδιο έλεγε για το Muhammad (Μωάμεθ) και τη Βίβλο. Τη Βίβλο; Πίστεψα ότι αυτό πρέπει να ήταν ψέμα αλλά είδα το στίχο στη Βίβλο μου και δεν ήξερα αν είναι αλήθεια ή όχι γιατί διάβαζα μία μετάφραση στα Αγγλικά.

Προσευχήθηκα βαθειά στο Θεό για να μου δείξει ποια θρησκεία είναι η αληθινή. Ήθελα να ξέρω! Μου φάνηκε όμως παράξενο που το έκανα αυτό, γιατί έλεγα συνεχώς ότι είναι ο Χριστιανισμός! Άρχισα να πηγαίνω στην εκκλησία στην αρχή μια φορά την εβδομάδα και μετά δύο φορές την εβδομάδα. Αυτό ήταν παράξενο, γιατί ήμουν η πιο νέα μέσα στην εκκλησία. Ξανάρχισα να διαβάζω τη Βίβλο αλλά αυτή τη φορά προσπαθώντας να βρω απαντήσεις στα ερωτήματά μου.

Μετά από πολλούς μήνες, μη μπορώντας να αντέξω άλλο, αποφάσισα να πάω στον πνευματικό μου. Όποιος είναι Έλληνας, μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό γεγονός είναι αυτό. Πηγαίνω στον πνευματικό μου να του πω ότι έχω ερωτήματα για την πίστη μου και για να τον ρωτήσω για το μεγαλύτερο εχθρό της Ελλάδας: το Ισλάμ. Είχα τρεις ερωτήσεις:

1.  Αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας και αυτό από μόνο του αρκεί για να πάμε στον Παράδεισο, ποιο είναι το νόημα; Σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε οποιαδήποτε αμαρτία και να σωθούμε;
2. Πώς μπορεί ο Θεός να είναι 3 σε 1;
3. Τι πιστεύετε για το Ισλάμ;

Έκανε ό,τι μπορούσε για να μου εξηγήσει τις τρεις πρώτες ερωτήσεις, αλλά καταλάβαινα ότι οι απαντήσεις του ήταν αμφιλεγόμενες. Όταν φτάσαμε στην τελευταία ερώτηση, γούρλωσε τα μάτια του, κοκκίνισε και μου είπε να μείνω μακριά απ’αυτούς τους ανθρώπους!

Έφυγα από τη συνάντηση απογοητευμένη. Για πρώτη φορά, ένιωθα ότι η πίστη μου κλονιζόταν. Έπρεπε να βρω απαντήσεις. Τώρα όμως έπρεπε να τις βρω μόνη μου. Και τις βρήκα.

Μετά από πολλούς μήνες εντατικής ανάγνωσης, κριτικής μελέτης και των δύο θρησκειών και αδημονία της ψυχής μου να συνεχίσει να αναζητεί το Θεό, η αλήθεια άρχισε να εμφανίζεται αλλά την έδιωχνα. Της έλεγα συνεχώς να φύγει. Είμαι Ελληνίδα. Είμαι Ορθόδοξη. Μού αρέσει ο τρόπος ζωής μου. Δε θέλω να εγκαταλείψω όλα αυτά με τα οποία με ανέθρεψαν. Αλλά στο τέλος η αλήθεια νίκησε και υποτάχτηκα στη συνείδησή μου. Υποτάχτηκα στην αλήθεια και αποφάσισα ότι, πέρα από το Θεό, δεν υπάρχει άλλο αντικείμενο άξιο λατρείας. Γιατί αυτό σημαίνει στην κυριολεξία η λέξη «Ισλάμ».

Αργότερα, κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να εγκαταλείψω τον εαυτό μου, την οικογένειά μου ή την κουλτούρα μου. Κατάλαβα ότι μπορώ να είμαι Μουσουλμάνα και Ελληνίδα ταυτόχρονα, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που είναι Μουσουλμάνοι αλλά και Πακιστανοί, Άραβες, Σομαλοί, Βόσνιοι, ή Κινέζοι. Στο Κοράνι διάβασα:

Κατάλαβα ότι, ως Μουσουλμάνοι, πρέπει να σεβόμαστε αυτούς που έχουν διαφορετική θρησκεία, γιατί πολλοί απ’αυτούς είναι πραγματικά ειλικρινείς, και ζουν με θρησκευτική συνείδηση. Άλλωστε, δε θα κρίνω εγώ τους άλλους, αυτό θα το κάνει ο Θεός.

Ήρθα κοντά στο Ισλάμ μέσα από βιβλία. Όπως και άλλοι άνθρωποι, όπως και άλλοι Έλληνες, έτσι και εγώ ασπάστηκα το Ισλάμ μέσα από κριτική και εντατική μελέτη. Και παρατήρησα ότι η ιστορία μου δεν ήταν μοναδική. Πολλοί Έλληνες που γνωρίζω σήμερα έχουν παρόμοια ερωτήματα με τα δικά μου, και συνέβη και στη δική τους ζωή αυτή η διχοτόμηση. Αν είστε στην ίδια θέση, οφείλετε στον εαυτό σας να βρείτε τις απαντήσεις τώρα γιατί δεν ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε. Και να γνωρίζετε ότι ο Θεός μας έδωσε μυαλό για να σκεφτόμαστε με κριτικό τρόπο. Είναι σωστό να κάνουμε ερωτήσεις και σωστό να βρίσκουμε απαντήσεις.  

Γι αυτό έφτιαξα μια ιστοσελίδα που λέγεται Greeks Rethink. Εδώ μπορείτε να κάνετε ερωτήσεις και να βρείτε απαντήσεις για τη ζωή και το Θεό. Μπορείτε να πάτε στο www.greeksrethink.com και να διαβάσετε τις ιστορίες για τη ζωή μας ή να πάτε απευθείας στο forum και να συζητήσετε με μέλη που προέρχονται από όλο τον κόσμο.

Οι «αλήθειες των άλλων» και η μαντίλα της Ελενας

 Οι εμπειρίες μιας Ελληνίδας φοιτήτριας μετά την απόφασή της να ασπαστεί το Ισλάμ

Source:  Kathimerini.gr

Read in English

«Μήπως να μη γράψω το όνομά σου;» «Οχι, γράψτο». «Και οι γονείς σου;» «Κάποια στιγμή θα το μάθουν και οι γονείς μου. Δεν έπεσα δα και στα ναρκωτικά!».

Η Ελενα Πουλιάση, στα 23 της σήμερα, είναι μια νέα και όμορφη κοπέλα -αυτό μπορείς να το διακρίνεις ακόμα και κάτω από τη μαντίλα που φορά. Εχει περάσει λιγότερο από ένας χρόνος από τότε που έλαβε την απόφαση να ασπαστεί το Ισλάμ, απόφαση που της στοίχισε αρκετούς φίλους και που εγκυμονεί τον κίνδυνο ρήξης με την οικογένειά της. «Αυτή είναι όμως η αλήθεια μου», λέει στην «Κ».

Τα τελευταία τρία χρόνια, η Ελενα βρίσκεται στην Αγγλία για σπουδές. Στη γειτονιά και το πανεπιστήμιό της, οι μουσουλμάνοι υπερτερούν σε αριθμό. «Οπως κι οι περισσότεροι Ελληνες, έτσι κι εγώ είχα μεγαλώσει με τη νοοτροπία ότι οι μουσουλμάνοι είναι αυστηρός λαός, καταπιεσμένος. Εβλεπα γυναίκες με μαντίλα και σκεφτόμουν ότι δεν έχουν ζωή. Οι άνθρωποι που γνώρισα όμως εκεί ήταν τελείως διαφορετικοί». Οι δύο καλύτερές της φίλες στο Λονδίνο ήταν από τη Σαουδική Αραβία -τις περιγράφει «απίστευτα έξυπνες και ταλαντούχες». Φορούσαν φυσικά μαντίλα. Η Ελενα δεν μπορούσε να το καταλάβει κι ούτε ήθελε να τις προσβάλει για τη θρησκεία τους. Η ίδια από μικρή πίστευε στο Θεό. «Ξεκίνησα να διαβάζω για το Ισλάμ, για να τις πείσω, να τους αποδείξω ότι στο θέμα της θρησκείας τους είναι παραπλανημένες».

Ξεκίνησε να διαβάζει το Κοράνι στην ελληνική του μετάφραση. «Αρχισα να συνειδητοποιώ ότι εγώ τα είχα μάθει… αλλιώς. Είδα, για παράδειγμα, αγάπη και σεβασμό για τη γυναίκα και τη μητέρα. Σχεδόν ασυναίσθητα σταμάτησα να πίνω και να τρώω χοιρινό. Δεν ήξερα ποια είναι η αλήθεια και μέχρι να τη βρω, αποφάσισα να παραμείνω ανοικτή σε όλα». Η διαδικασία αυτή διήρκεσε περίπου 8 μήνες. «Ζούσα σαν μουσουλμάνα. Πρόσεχα πού έβγαινα, πρόσεχα τα ρούχα που φόραγα, σταμάτησα να βρίζω, έγινα πιο ευγενική».

Στις 15 Μαΐου έγινε και επίσημα μουσουλμάνα. Το θέμα της μαντίλας την απασχόλησε. Στην αρχή, τη φόραγε έξω, αλλά την έβγαζε όταν έμπαινε στο γραφείο (σ.σ. παράλληλα με τις σπουδές της στις Διεθνείς Επιχειρήσεις, διατηρεί και ένα μεταφραστικό γραφείο). «Δεν ήθελα να αλλάξει η συμπεριφορά των συναδέλφων μου απέναντί μου. Τώρα πια όμως, τη φοράω πάντα. Γιατί; Γιατί με κάνει να νιώθω καλύτερα. Νιώθω πιο ασφαλής».

Προσωπικό κόστος

Η απόφασή της δεν ήρθε χωρίς προσωπικό κόστος. «Ηταν κάτι που επηρέασε πολύ την οικογένειά μου. Μπορεί να μην τους το έχω ανακοινώσει ακόμα, αλλά η μητέρα μου καταλαβαίνει ότι έχω αλλάξει. Εχασα και αρκετούς φίλους. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι δεν ήταν πραγματικοί φίλοι, γιατί αλλιώς θα ήθελαν να είναι με την Ελενα όπως πραγματικά είναι και όχι μόνο με την Ελενα που μπορεί να βγαίνει τα βράδια Παρασκευής και να γίνεται λιώμα». Δεν είναι ότι δεν τους καταλαβαίνει. «Ο περισσότερος κόσμος έχει μια τάση να πιστεύει ότι για να γίνει κανείς μουσουλμάνος πρέπει να του έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου. Κανείς όμως εμένα δεν μου έβαλε το Κοράνι στο χέρι. Μου λένε “μα γεννήθηκες Ελληνίδα!”. Τους λέω, “μα είμαι Ελληνίδα”. Το ότι έγινα μουσουλμάνα δεν σημαίνει πως τελείωσε η ζωή μου και πως πρέπει να αφοσιωθώ στο να διαβάζω το Κοράνι, να κάνω παιδιά και να γίνω φανατική. Αντίθετα, θυμώνω με τους μουσουλμάνους που φανατίζονται». Πριν κλείσουμε, επισημαίνει: «Θα σε ρωτήσουν σίγουρα, αν έγινα μουσουλμάνα επειδή ερωτεύτηκα. Απάντησέ τους πως όχι. Οι περισσότερες γυναίκες γίνονται μουσουλμάνες πριν βρουν τον πρίγκιπά τους».

Πολλοί βαπτίζονται χριστιανοί ορθόδοξοι

Στο www.greeksrethink.com, την παγκόσμια online κοινότητα των Ελλήνων μουσουλμάνων, βρίσκεις αρκετές μαρτυρίες ελληνορθόδοξων που κάποια στιγμή έκαναν τη συνειδητή επιλογή να «εξισλαμιστούν». Οι περισσότεροι είναι Ελληνες του εξωτερικού και, στις διηγήσεις τους, περιγράφουν μάλλον με μελανά χρώματα τον τρόπο που αντιμετωπίστηκαν από τους οικείους τους. «Πρόκειται για μια βιωματική, σκληρή πορεία η αλλαγή της πίστης και η οποία, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό», σχολιάζει στην «Κ» ο καθηγητής Συγκρητικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Μάριος Μπέγζος. «Στην Ελλάδα όμως, είμαστε μόνο στα λόγια ανοικτοί, αντίθετα υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην αφομοίωση του Αλλου. Ειδικά οι μουσουλμάνοι είναι στη συνείδησή μας ταυτισμένοι με τους Τούρκους, υπάρχουν αρνητικές εγγραφές δηλαδή στο υποσυνείδητό μας».

Οι διαδρομές φυσικά μεταξύ των δύο θρησκειών έχουν δύο κατευθύνσεις. Πολλοί είναι και οι μουσουλμάνοι που κάθε χρόνο βαφτίζονται χριστιανοί ορθόδοξοι σε κάποια εκκλησία της χώρας μας, αν και όπως τονίζει στην «Κ» ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Κίνησης Πολιτών «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο» κ. Στρατής Πόθας, στις περισσότερες περιπτώσεις η αιτία είναι ο γάμος. «Για τους μουσουλμάνους μάλιστα, αυτό είναι κάτι που δεν το αποκαλύπτουν εύκολα στους δικούς τους.

Foreign Muslim women in Greece speak out

Source:  Enet.gr

(translation below)

 «Οι ρόλοι σ’ εμάς είναι ξεκάθαροι: Μάνες, σύζυγοι και εργαζόμενες»

 

Η 27χρονη Μπαϊάν Αλ Σαχιάντ γεννήθηκε στην Ιορδανία. Οχτώ ετών ήρθε με τους γονείς της στην Ελλάδα. Πήρε το πτυχίο της από την Ιατρική Σχολή Αθηνών, είναι παντρεμένη με Ιορδανό και η κόρη της Γιακίν είναι τριών ετών. Δείχνει ευτυχής που φοράει την παραδοσιακή μαντίλα:

«Στο πανεπιστήμιο εκτιμούσαν την επιλογή μου να σεβαστώ τη θρησκεία. Συζητούσα συχνά με τους συμφοιτητές μου. Περπατώντας στο δρόμο υπήρξαν κάποιες ενοχλήσεις. Οι Ελληνίδες δεν το φορούν αυτό, μου είπαν κάποιες. Αλλά εγώ νιώθω σίγουρη για την επιλογή μου, δεν ταλαντεύομαι. Υπάρχουν όμως μουσουλμάνες, νοικοκυρές, που δεν μιλούν ελληνικά, ντρέπονται που ξεχωρίζουν. Οι άνθρωποι βλέπουν μπροστά τους ένα ντύσιμο και κρίνουν μόνον από αυτό.

Νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω στον κόσμο γιατί το κάνω. Το χιτζάπ (μαντίλα) καλύπτει όλο το σώμα εκτός από το πρόσωπο και τα χέρια. Ντυνόμαστε έτσι για να μην προκαλούμε, για την προστασία μας. Οι ρόλοι σ’ εμάς είναι ξεκάθαροι. Μάνες, σύζυγοι και εργαζόμενες. Η κάλυψη μας βοηθάει ώστε να μην προχωρήσει το ζευγάρι σε εξωσυζυγικές σχέσεις. Δεν αποτελεί σύμβολο ούτε έθιμο γιατί τότε θα το έβγαζα. Και είμαστε ελεύθερες να επιλέγουμε το χρώμα και το σχήμα του χιτζάπ».

Η Σαχιάντ υποστηρίζει τις επιλογές της: «Αν πιστεύεις ότι οφείλεις να το φοράς, συμπεριφέρεσαι ανάλογα με την πίστη σου. Αυτό εμπλουτίζει τη ζωή μου. Αλλά μέσα στο σπίτι ντύνομαι κι εγώ όπως όλες οι γυναίκες. Το χιτζάπ υποχρεώνομαι να το φορώ όταν υπάρχει αντρική παρουσία. Οταν με βλέπουν φίλες δεν είμαι υποχρεωμένη να το φορέσω. Για τον καθένα η σεμνότητα εκφράζεται διαφορετικά. Για τις μουσουλμάνες υπάρχει ένα όριο, το ίδιο για όλες. Υπάρχει μέσα μου η επιθυμία να φαίνομαι κομψή. Αλλά της επιθυμίας επικρατεί η οφειλή, το χρέος μου να μην περάσω το όριο.

Διαβάστε περισσότερα …

 

 

«Roles to us is clear: mothers, wives and workers»

Summary:  

The foreign Muslims spoke about their lives, wearing hijab in Athens. A 27 year old doctor from Jordan explained that at university they appreciated her choice to follow her religion, had long talks with her colleagues, had a few comments walking at the streets, but she has no doubt about her choice.

She states that there are many Muslim women housewives who do not speak Greek and they feel ashamed that they look different. She analysed shortly the reasons for wearing a hijab, about modesty, and if this was a custom or a symbol then she would probably take it off.

Η πρώτη μουσουλμάνα Επαγγελματίας Οπλίτης

Source: Ethnos 

(English translation below)

 

Μεγάλωσε σε οικογένεια χωρίς προκαταλήψεις, είναι δυναμική και όμορφη και από την ερχόμενη Δευτέρα θα υπηρετεί ως ΕΠΟΠ στις Ενοπλες Δυνάμεις.

Είναι 25 χρόνων, όμορφη, σύγχρονη, δυναμική, οδηγεί μηχανή εντούρο, αυτοκίνητο και τρακτέρ, και από την ερχόμενη Δευτέρα θα γίνει η πρώτη μουσουλμάνα που θα υπηρετήσει ως επαγγελματικό στέλεχος στις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.

Η Σεϊβτζάν Σαντουλά, από την Ξυλαγανή Ροδόπης, διαφέρει σε πολλά από τις υπόλοιπες κοπέλες της μειονότητας. Μεγαλώνοντας σε μια προοδευτική οικογένεια χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, ήταν η πρώτη στο χωριό της που φοίτησε στο ελληνικό γυμνάσιο, μιλά άπταιστα την ελληνική γλώσσα, ντύνεται μοντέρνα, ενώ στα αξεσουάρ της γκαρνταρόμπας της δεν υπάρχει η μαντίλα.

First Muslimah in the Greek Army