A Greek Muslim lady from Ilioupolis, Athens

Miss Anna Stamou, public relations manager of the Muslim association of Greece, was awarded for her action by the European Muslim Professionals Network

Διαβάστε στα Ελληνικά

Source: www.tovima.gr

By Achilles Hekimoglou 21^st of November 2010

Anna Stamou

One of the leading international Muslim awards of Europe was recently given to a Greek lady. The public relations manager of the Muslim Association of Greece miss Anna Stamou is included in the 10 Muslim ladies with the greater and most positive influence in Europe, next to personages like the famous Iraqi architect Zaha Hadid! Miss Stamou found herself among the top 10 of the female aspect’s expression of the modern, moderate Islam, receiving a relevant award by the European Muslim Professionals Network (CEDAR), which is supported by the well known Institute of Strategic Dialogue, also known as the “Three Club”. The award ceremony , which took place three weeks ago in Madrid, is an important step for Greece so as to have a voice on the continuously widening circle of influence on the European Muslims, of the importance of whom has been stated over the last few years by numerous analysts of the international relations of our country.

Miss Stamou refers on the nowadays big issue that preoccupies the mind of thousands of Greeks and foreign Muslims, meaning the creation of an Islamic prayer site and cemetery in the capital. “We had suggested creating a simple, functional infrastructure that will be aesthetically compatible with the surrounding area. We do not imagine any luxuries just a functional prayer site.” And at the same time she criticizes the new phenomenon of islamophobia in Greece, characterising it as temporal and of ephemeral consuming. “In the past there were the communists, today are the Muslims. In a few time though, this will no longer have any effect and shall be forgotten” she underlines

In addition, she highlights that the lack of a Mosque is not the only deficiency, but there is also the lack of accredited officially appointed Imams in our country. “The imam –as well as the priest and the spiritual instructors-aids with his consultation people or couples who face problems, seek for psychological support or they confront moral dilemmas. Furthermore, we do have mixed weddings, where so many women ignore their rights. This is a tragedy.” She adds that it is necessary to create all the required institutions with Greek and not with foreign funds. “In such cases the financial contributor, has the upper hand. We have seen countries such as Holland and Great Britain to establish the state’s control.”

Miss Stamou became a Muslim six years ago, as she found answers for her inner philosophical quests. “My quest has been long, I was always seeking answers and I always had answered questions, not necessarily of theological nature. In my quest of truth, I could not get satisfactory answers. Thus, I consulted several philosophical schools; I dealt deeply with Pythagoras, through whom I found myself embracing Islam. “she states. During this quest she met her current husband, with whom they jointed as volunteers the organisation “Doctors of the World”, during the war in Iraq. Then was the time when she came into closer contact with Islam, and she started researching deeper to its teachings. “I thought due to the knowledge I have acquired from school that this is an inferior and distorted religion. Islam though had given me answers. I said then to myself that I should learn more about this religion. Many of the questions I had, started sorting themselves out with a simplicity that was really annoying!” she states. Miss Stamou underlines that due to the historical facts in our country many people confuse Muslims with Turkey, a thing she says it is wrong. “I have been a Muslim for so many years and I have learnt the word bayram last year! During my way to Islam, I have never met Turkey. The European citizen who becomes Muslim he does not obtain knowledge from the Turks, but from the Arabs, following Arab teachers” she underlines. “In Europe those who embrace Islam learn from English and French sources. Though there are thousands Greek Muslims, I do not understand why there are not any published book in Greek. Thankfully, we published five books.” She says.

She as well says that her transition from Christianity to Islam was escorted by acceptance from the side of family and her friends.”I have not met any negative reactions. Some people might have questions or they might not like it. But what could I do? Anyhow, they did not like yoga either!  I did not change my social behaviour, I just wore a head scarf!” she narrates.

Miss Stamou is 37 years old and she was born in Athens, one month after the riot of Polytechneio. “My mother, being eight months pregnant to me, was watching the facts from the roof of our house.” She was born and bred in Ilioupolis, studied Business administration and Economics, though she professionally dealt with sign language but also with yoga, which she still teaches! The awarded Greek lady, is married with the chairman of the Muslim Association of Greece, Mr. Elgandhour , is a mother of two children , and she is the public relations manager of the previously referred association. “A few years ago, I had an office for the young Muslims, though I have translated from English language books relevant with Islam” she states. Though for many years, her main occupation was the family business, an old small factory of athletic wear that their parents had, which due to the recession shut down.

“Wearing hijab is a matter of choice”

The issue of hijab consists an important issue for many countries, for Miss Stamou though things are quite simple.

Miss Stamou holding a tray on her hands she treats guests during Ramadan

“Hijab is a part of the faith, a part you can choose to follow or not. It is your choice” she adds. Though, as she highlights, it has not only a social standing, as anyone who does an internal request, will also find other things. “The hijab is a matter of choice. But, anywhere where is enforced, is a wrongdoing. Certainly, in my opinion, when it is exposed as a symbol of oppression, is wrong. I have seen women who fight for their right to wear it” she states.

Miss Stamou refers on her award with satisfaction. “There were ten awards given, all of them equally given. I was awarded due to my actions through the Muslim Association to claim an Islamic prayer site and a cemetery but also for my positive contribution in society. The European Muslim Professionals Network (CEDAR) promotes education, progress, business, creativity, arts and sciences. It is not a religious institution” she highlights.

As she says, the basis of all the issues is the peaceful coexistence and tolerance. “During Ramadan, we eat together with our Christian friends; this is something that is not easily found in Europe. Furthermore, my daughter loves and is eager for Christmas. So they last approximately up… to Easter!” she concludes.

Muslim Association of Greece on Kitrinos Typos Alter channel

Kitrinos Typos popular night show of Makis Triantafyllopoulos on October 25, 2010  hosting the regional candidates to confront the questions of several social groups. The Muslim Association of Greece was there.

Ο Κίτρινος Τύπος με το Μάκη Τριανταφυλλόπουλο 25 Οκτωβρίου φιλοξενεί τους υποψήφιους περιφερειάρχες και καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήματα διαφόρων κοινωνικών ομάδων.

Click below to watch the video: 

Muslim Association of Greece at Kitrinos Typos Alter channel

Κατανοώντας τον Θεό και το Ισλάμ – Απαντήσεις σε Συνηθισμένες Ερωτήσεις

Read in English

Translated by Gerasimos Loukatos

Πολλοί είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν ότι το Ισλάμ δεν ξεκίνησε τον καιρό του Προφήτη Μωχάμμεντ ( Ειρήνη και Ευλογία μαζί του) – ξεκίνησε από τους Πρωτόπλαστους, τον Αδάμ και την Εύα.

Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο Ένας Θεός, ο ίδιος Θεός τον οποίο λάτρεψε ο Αβραάμ, ο Μωυσής και ο Ιησούς.

Τι πιστεύετε για τον Θεό;

Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Θεός είναι Ένας και Δημιούργησε τους Ουρανούς, την γη, τους ανθρώπους, τα ζώα και οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο Σύμπαν. Δεν έχει συνέταιρους και δεν υπάρχει δημιούργημα άξιο λατρείας, παρά μόνο Εκείνος. Αυτό σημαίνει ότι οι Μουσουλμάνοι δεν πιστεύουν ότι μια πέτρα, ένα δέντρο, μια αγελάδα ή ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ο Θεός και δεν θεοποιούν τίποτε από αυτά. Με άλλα λόγια, οι Μουσουλμάνοι δεν μπορούν να εννοήσουν τον Ιησού ως Θεό ή κομμάτι Του. Αυτό θα ήταν ενάντια στην φύση του μονοθεϊσμού – της απόλυτης Μοναδικότητας του Θεού. Εκείνος δεν έχει την ανάγκη κανενός, ενώ τα πάντα είναι εξαρτώμενα από Εκείνον . Εκείνος είναι ο πιο φιλεύσπλαχνος. Εκείνος βλέπει τα πάντα, ακούει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί Του.

Τότε γιατί τον αποκαλείτε Αλλάχ;

Όταν οι Μουσουλμάνοι χρησιμοποιούν την λέξη “Αλλάχ” δεν εννοούν τον θεό-φεγγάρι ή τον θεό-αγελάδα. Αλλάχ είναι απλά η Αραβική λέξη για τον Παντοδύναμο όπως είναι η λέξη “God” στα Αγγλικά και η λέξη “Θεός” στα Ελληνικά. Οι Άραβες Χριστιανοί και Εβραίοι επίσης αναφωνούν “Αλλάχ” όταν αναφέρονται στον Θεό γιατί αυτή είναι η σημασία της λέξης. Οι Μουσουλμάνοι προτιμούν να χρησιμοποιούν την λέξη “Αλλάχ” γιατί η ακριβής σημασία της είναι “Ο Θεός” δηλαδή ο Ένας, χωρίς συνέταιρους ή γένος (αρσενικό ή θηλυκό). Διότι αν χρησιμοποιήσουμε την αγγλική ή την ελληνική λέξη, ίσως κάποιοι να νομίζουν ότι αναφερόμαστε στον Ιησού.

Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές θρησκείες;

Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι όλοι οι προφήτες από τον Αδάμ, τον Νώε, τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ισμαήλ, τον Δαβίδ, τον Σολομώντα, τον Μωυσή, τον Ιησού και τον Μωχάμμεντ (Ειρήνη και Ευλογία σε όλους) ήρθαν για να διδάξουν με το ίδιο μήνυμα – ότι ο Θεός είναι Ένας χωρίς συνέταιρους και η υποταγή της ζωής μας είναι σε Εκείνον. Αυτό ονομάζεται Ισλάμ, γιατί η λέξη Ισλάμ σημαίνει “υποταγή”, δηλαδή η υποταγή μας στο θέλημα και τον νόμο του Θεού. Υπό αυτήν την έννοια πιστεύουμε ότι όλοι οι προφήτες ακολουθούσαν το Ισλάμ, άρα ήταν Μουσουλμάνοι – (εκείνοι που υποτάσσονται στον Θεό). Το Ισλάμ είναι πολύ περισσότερο από μια θρησκεία, είναι τρόπος ζωής.  

Κάθε φορά που στάλθηκε ένας προφήτης, κάποιοι πίστεψαν στο μήνυμα του και εγκαθίδρυσαν την θρησκεία (Ισλάμ). Όμως, ύστερα από μερικές γενεές, το αρχικό μήνυμα είχε χαθεί αφού οι άνθρωποι είχαν δημιουργήσει την δική τους θρησκεία, κυρίως τοποθετώντας συνέταιρους δίπλα στον Θεό (μία αγελάδα, έναν άνθρωπο κ.τ.λ.). Έτσι, ο Θεός έπρεπε να στείλει τον επόμενο προφήτη για να επαναφέρει στους ανθρώπους το αρχικό μήνυμα του Ισλάμ, ένας κύκλος που συνεχίστηκε.

Γι’αυτό οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν σε όλους τους προφήτες και τα βιβλία που εστάλησαν ως ο προφορικός λόγος του Θεού – το Πεντάτευχο, το Ευαγγέλιο, το Κοράνι κτλ, όπως επίσης πιστεύουμε στους αγγέλους Του και στην ημέρα της Κρίσεως. Μπορεί να πει κανείς, ότι το Ισλάμ  είναι ο αγνός Χριστιανισμός που δίδαξε ο Ιησούς και ο αγνός Ιουδαϊσμός που δίδαξε ο Μωυσής. Αυτό, πριν να παραποιηθεί το μήνυμα από Ιερείς, Ραβίνους και άλλους ανθρώπους, προκειμένου να παραπλανήσουν τους οπαδούς τους για να τους ελέγχουν.

Αν ο Θεός μας δημιούργησε, θα μας άφηνε μόνους χωρίς καθοδήγηση;

Όπως μία μητέρα δεν θα εγκατέλειπε το μωρό της χωρίς φροντίδα, έτσι και ο Θεός, σίγουρα δεν θα άφηνε τα δημιουργήματα του χωρίς φροντίδα. Όμως, πώς μπορεί ο Θεός να μας προσφέρει την καθοδήγηση Του, αν εμείς δεν μπορούμε να τον ακούσουμε; Δια μέσω του Κορανίου και των Γραφών που έστειλε σε εμάς, με πλήρεις οδηγίες για να ζήσουμε την καλύτερη ζωή σε αυτό τον κόσμο και σε ότι ακολουθεί μετά από αυτόν και δια μέσω των προφητών που έστειλε για να μας καθοδηγήσουν εκεί.

Επειδή η υποταγή στο Θεό είναι τρόπος ζωής και δεν περιορίζεται σε μια θρησκεία που γίνεται πράξη μία φορά την εβδομάδα, η καθοδήγηση Του θα πρέπει να καλύπτει όλες τις πτυχές της ζωής μας όπως την πνευματική, την ψυχική, την οικονομική, την κοινωνική, την οικογενειακή κτλ.

Έτσι, όταν ερωτούνται οι Μουσουλμάνοι, γιατί το Ισλάμ είναι τόσο αυστηρό σε αρκετούς κανόνες, εκείνοι δεν το αντιλαμβάνονται έτσι. Θεωρούν αυτούς τους κανόνες ως την ύστατη καθοδήγηση, προκειμένου να βιώσουν την καλύτερη των ζωών. Φαντάσου να είχες την τύχη να έχεις δίπλα σου τον πλουσιότερο άνθρωπο του κόσμου, για να σε καθοδηγεί στα οικονομικά, τον καλύτερο οικογενειακό σύμβουλο να σε καθοδηγεί σε οικογενειακά και θέματα γάμου, τον καλύτερο πολιτισμικό και πολιτικό ηγέτη να καθοδηγεί την χώρα σου στο πώς να είναι η πιο προηγμένη και τον πιο σοφό πνευματικό σύμβουλο να σε καθοδηγεί στο να επιτύχεις την στενότερη δυνατή σχέση με το Θεό.

Αυτό θα το θεωρούσες ‘κανόνες και περιορισμούς’ στην ζωή σου ή ως καθοδήγηση στην ζωή σου;

Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου;

Η σημαντικότερη καθοδήγηση είναι να απαντηθεί αυτό που διερωτούνται όλοι οι άνθρωποι, κάποια στιγμή στην ζωή τους – Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου; Γιατί βρίσκομαι εδώ;

Ο Θεός μας δίνει την απάντηση μέσα στο Κοράνι. Ο σκοπός της ζωής μας είναι να λατρεύουμε μόνο Εκείνον και να αφιερώσουμε την ζωή μας σε Εκείνον. Ξαναδιάβασε αυτή την πρόταση. Ο σκοπός της ζωής μας είναι να λατρεύουμε μόνο Εκείνον και να αφιερώσουμε την ζωή μας σε Εκείνον.

Θα ερωτηθούμε για αυτό, όταν πεθάνουμε για να αναστηθούμε ξανά, την μεγάλη εκείνη ημέρα της Κρίσεως. Θα ερωτηθούμε για ότι πράξαμε και για το αν ακολουθήσαμε τις οδηγίες του, κάνοντας καλές πράξεις.

Ο Θεός θα επιβραβεύσει εκείνους που άκουσαν τις εκκλήσεις Του και θα τιμωρήσει εκείνους που έκλεισαν τα αυτιά τους στην καθοδήγηση Του. Και η κρίση Του είναι η απολύτως αλάνθαστη.

Ελεύθερη βούληση ή όχι;

Ο Θεός γνωρίζει οτιδήποτε θα πράξουμε αλλά μας δίνει την ελευθερία της βούλησης και της επιλογής ως απόδειξη των πράξεων μας, την ημέρα της Κρίσεως. Έτσι, εκείνη την Ημέρα, κανείς δεν θα έχει την δικαιολογία μιας άδικης κρίσης από τον Θεό.

Τα παραπάνω είναι μια σταγόνα του τι είναι Ισλάμ, έτσι ώστε να έχεις στο μυαλό σου ότι όταν ο Μουσουλμάνος ή η Μουσουλμάνα ερωτηθεί, θα απαντήσει μέσα από το αντίστοιχο πρίσμα.   

Η ντροπή μου να μιλήσω για τα ερωτήματά μου με οδήγησε στο Ισλάμ

Read in English

Ιμάν Σωτηρία Κούβαλη

Θυμάμαι ότι όταν έβλεπα Μουσουλμάνες στο Πανεπιστήμιο τις λυπόμουνα. Δεν γνωριζόμασταν, αλλά τις έβλεπα στην καφετέρια. Τους  χαμογελούσα γιατί πίστευα ότι ήταν καταπιεσμένες. Αν και δεν τους είχα μιλήσει ποτέ, υπέθετα ότι ήταν αναγκασμένες να φορούν τη μαντίλα.

Είναι περίεργο που σκεφτόμουν έτσι αλλά δεν γνώριζα τίποτα για το Ισλάμ. Στην πραγματικότητα πίστευα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι Χριστιανοί! Βέβαια, αυτό ήταν πριν από δέκα χρόνια.

Όμως, η επαφή μου με αρκετούς Μουσουλμάνους με έκανε να αναλογιστώ τη διακοπή της σχέσης μου με το Θεό και την Εκκλησία. Παρόλο που προέρχομαι από μία τυπική Ελληνική Ορθόδοξη οικογένεια και όλη τη ζωή μου πήγαινα κάθε Κυριακή πρωί στην εκκλησία, καθώς μεγάλωνα η Εκκλησία δεν έδινε πια νόημα στη ζωή μου, ούτε απάντηση στα ερωτήματά μου.

Καθώς μεγάλωνα, μια διχοτόμηση έγινε στη ζωή μου, γιατί ζωή και θρησκεία έπαιρναν διαφορετικούς δρόμους. Δεν μπορούσα να συσχετίσω την καθημερινή ζωή μου με την θρησκεία. Από τη μια μας μάθαιναν να πιστεύουμε ότι για να πετύχουμε στη ζωή πρέπει να πάμε στο σχολείο, να βρούμε μια καλή δουλειά και να αγοράσουμε ένα ωραίο σπίτι και αυτοκίνητο, και από την άλλη μαθαίναμε ότι έπρεπε απλώς να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες και ότι αυτό από μόνο του αρκεί για να πετύχουμε στη ζωή. Από τη μια, μαθαίναμε να έχουμε κριτική σκέψη, να αναρωτιόμαστε γιατί, να διαπραγματευόμαστε , και από την άλλη μαθαίναμε απλώς να πιστεύουμε και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί αυτό ήταν βλασφημία. Από τη μια, να μην κάνουμε ποτέ κάτι χωρίς να ξέρουμε το γιατί, και από την άλλη να συμμετέχουμε σε όλες τις τελετές και να μη ρωτάμε ποτέ γιατί.

Έτσι, άρχισα να απομακρύνομαι από την Εκκλησία. Δεν είχε πια νόημα . Πάντοτε πίστευα στο Θεό και ήθελα με όλη μου την καρδιά να είναι μέρος της ζωής μου αλλά είχα ερωτήματα, για τα οποία οι άλλοι με έκαναν να νιώθω ντροπή, λες και ήμουν άτομο που αμφισβητεί το Θεό.

Έτσι, η μόνη λύση που είχα ήταν να απομακρυνθώ από την Εκκλησία  γιατί δεν ήθελα να θεωρούμαι αμφισβητίας και γιατί τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο έτσι κι αλλιώς, αφού σύμφωνα με το Χριστιανισμό, το μόνο πράγμα που είχε σημασία ήταν να πιστεύω ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας. Μπορούσα να κάνω ο,τιδήποτε και να γλυτώσω.

Αλλά όταν, μερικά χρόνια αργότερα, ήρθα σε επαφή με Μουσουλμάνους στο Πανεπιστήμιο και είδα πόσο θρησκευόμενοι ήταν, το πάθος μου να είμαι πάλι κοντά στο Θεό αναζωπυρώθηκε. Θα έλεγε κανείς ότι κατά βάθος ζήλευα λίγο. Πώς μπορούσαν εκείνοι να είναι τόσο αφιερωμένοι στο Θεό και ψυχικά ήρεμοι, ενώ εγώ δεν ήμουν, παρόλο που εγώ τελικά θα πήγαινα στον Παράδεισο ενώ εκείνοι όχι;

Άρχισα να κάνω συζητήσεις μαζί τους για θρησκευτικά θέματα. Ήμουν αποφασισμένη να τους πείσω ότι έπρεπε να πιστέψουν στον Ιησού για να σωθούν, αλλά για μεγάλη μου έκπληξη πίστευαν ήδη στον Ιησού! Ανακάλυψα ότι ήδη γνώριζαν πολλά για τον Ιησού και το Χριστιανισμό ενώ εγώ δεν ήξερα τίποτα για το Ισλάμ αλλά ούτε και για το Χριστιανισμό, αν και πήγαινα στο Κατηχητικό όλη μου τη ζωή.

Πήγα στη Βιβλιοθήκη κρυφά όταν δεν ήταν εκεί κανείς να διαβάσω για το Ισλάμ, προκειμένου να τους πείσω ότι είχαν άδικο. Βρήκα μόνο κάτι παλιά και παράξενα βιβλία. Ήταν εποχές πριν Google και δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες στο διαδίκτυο. Μια μέρα περνούσα από μια αίθουσα όταν είδα κάτι φυλλάδια για το Ισλάμ. Φαντάστηκα ότι τα έβαλε εκεί η Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών, και αφού βεβαιώθηκα ότι η αίθουσα ήταν άδεια, έβαλα βιαστικά μερικά στην τσάντα μου. Όταν γύρισα σπίτι άρχισα να διαβάζω και έμεινα κατάπληκτη. Ένα φυλλάδιο έλεγε για το Muhammad (Μωάμεθ) και τη Βίβλο. Τη Βίβλο; Πίστεψα ότι αυτό πρέπει να ήταν ψέμα αλλά είδα το στίχο στη Βίβλο μου και δεν ήξερα αν είναι αλήθεια ή όχι γιατί διάβαζα μία μετάφραση στα Αγγλικά.

Προσευχήθηκα βαθειά στο Θεό για να μου δείξει ποια θρησκεία είναι η αληθινή. Ήθελα να ξέρω! Μου φάνηκε όμως παράξενο που το έκανα αυτό, γιατί έλεγα συνεχώς ότι είναι ο Χριστιανισμός! Άρχισα να πηγαίνω στην εκκλησία στην αρχή μια φορά την εβδομάδα και μετά δύο φορές την εβδομάδα. Αυτό ήταν παράξενο, γιατί ήμουν η πιο νέα μέσα στην εκκλησία. Ξανάρχισα να διαβάζω τη Βίβλο αλλά αυτή τη φορά προσπαθώντας να βρω απαντήσεις στα ερωτήματά μου.

Μετά από πολλούς μήνες, μη μπορώντας να αντέξω άλλο, αποφάσισα να πάω στον πνευματικό μου. Όποιος είναι Έλληνας, μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό γεγονός είναι αυτό. Πηγαίνω στον πνευματικό μου να του πω ότι έχω ερωτήματα για την πίστη μου και για να τον ρωτήσω για το μεγαλύτερο εχθρό της Ελλάδας: το Ισλάμ. Είχα τρεις ερωτήσεις:

1.  Αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας και αυτό από μόνο του αρκεί για να πάμε στον Παράδεισο, ποιο είναι το νόημα; Σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε οποιαδήποτε αμαρτία και να σωθούμε;
2. Πώς μπορεί ο Θεός να είναι 3 σε 1;
3. Τι πιστεύετε για το Ισλάμ;

Έκανε ό,τι μπορούσε για να μου εξηγήσει τις τρεις πρώτες ερωτήσεις, αλλά καταλάβαινα ότι οι απαντήσεις του ήταν αμφιλεγόμενες. Όταν φτάσαμε στην τελευταία ερώτηση, γούρλωσε τα μάτια του, κοκκίνισε και μου είπε να μείνω μακριά απ’αυτούς τους ανθρώπους!

Έφυγα από τη συνάντηση απογοητευμένη. Για πρώτη φορά, ένιωθα ότι η πίστη μου κλονιζόταν. Έπρεπε να βρω απαντήσεις. Τώρα όμως έπρεπε να τις βρω μόνη μου. Και τις βρήκα.

Μετά από πολλούς μήνες εντατικής ανάγνωσης, κριτικής μελέτης και των δύο θρησκειών και αδημονία της ψυχής μου να συνεχίσει να αναζητεί το Θεό, η αλήθεια άρχισε να εμφανίζεται αλλά την έδιωχνα. Της έλεγα συνεχώς να φύγει. Είμαι Ελληνίδα. Είμαι Ορθόδοξη. Μού αρέσει ο τρόπος ζωής μου. Δε θέλω να εγκαταλείψω όλα αυτά με τα οποία με ανέθρεψαν. Αλλά στο τέλος η αλήθεια νίκησε και υποτάχτηκα στη συνείδησή μου. Υποτάχτηκα στην αλήθεια και αποφάσισα ότι, πέρα από το Θεό, δεν υπάρχει άλλο αντικείμενο άξιο λατρείας. Γιατί αυτό σημαίνει στην κυριολεξία η λέξη «Ισλάμ».

Αργότερα, κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να εγκαταλείψω τον εαυτό μου, την οικογένειά μου ή την κουλτούρα μου. Κατάλαβα ότι μπορώ να είμαι Μουσουλμάνα και Ελληνίδα ταυτόχρονα, όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο που είναι Μουσουλμάνοι αλλά και Πακιστανοί, Άραβες, Σομαλοί, Βόσνιοι, ή Κινέζοι. Στο Κοράνι διάβασα:

Κατάλαβα ότι, ως Μουσουλμάνοι, πρέπει να σεβόμαστε αυτούς που έχουν διαφορετική θρησκεία, γιατί πολλοί απ’αυτούς είναι πραγματικά ειλικρινείς, και ζουν με θρησκευτική συνείδηση. Άλλωστε, δε θα κρίνω εγώ τους άλλους, αυτό θα το κάνει ο Θεός.

Ήρθα κοντά στο Ισλάμ μέσα από βιβλία. Όπως και άλλοι άνθρωποι, όπως και άλλοι Έλληνες, έτσι και εγώ ασπάστηκα το Ισλάμ μέσα από κριτική και εντατική μελέτη. Και παρατήρησα ότι η ιστορία μου δεν ήταν μοναδική. Πολλοί Έλληνες που γνωρίζω σήμερα έχουν παρόμοια ερωτήματα με τα δικά μου, και συνέβη και στη δική τους ζωή αυτή η διχοτόμηση. Αν είστε στην ίδια θέση, οφείλετε στον εαυτό σας να βρείτε τις απαντήσεις τώρα γιατί δεν ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε. Και να γνωρίζετε ότι ο Θεός μας έδωσε μυαλό για να σκεφτόμαστε με κριτικό τρόπο. Είναι σωστό να κάνουμε ερωτήσεις και σωστό να βρίσκουμε απαντήσεις.  

Γι αυτό έφτιαξα μια ιστοσελίδα που λέγεται Greeks Rethink. Εδώ μπορείτε να κάνετε ερωτήσεις και να βρείτε απαντήσεις για τη ζωή και το Θεό. Μπορείτε να πάτε στο www.greeksrethink.com και να διαβάσετε τις ιστορίες για τη ζωή μας ή να πάτε απευθείας στο forum και να συζητήσετε με μέλη που προέρχονται από όλο τον κόσμο.

Χωρίς φαΐ και χωρίς νερό στο κέντρο της Ηλιούπολης

 Πηγή:  Vima Newspaper

 

Oδός Αρκαδίου. Ενας μικρός δρόμος στην Ηλιούπολη. Σχεδόν στην αρχή του μια συνηθισμένη διώροφη κατοικία, ανάμεσα σε άλλες μονοκατοικίες. Τίποτε ψηλότερο από τρεις ορόφους. Ολα θυμίζουν μια κλασική γειτονιά της Αθήνας, από αυτές που δεν έχουν φθάσει ο θόρυβος και η… ανάπτυξη. Κάτι, παρ΄ όλα αυτά, έχει αλλάξει. Λίγο πριν δύσει ο ήλιος… Στην εξώπορτα του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου αραδιασμένα παπούτσια στη σειρά, ανδρικά, γυναικεία, παιδικά. Το σπίτι είναι μουσουλμανικό. Και χθες για τους μουσουλμάνους ήταν μεγάλη ημέρα. Η πρώτη ημέρα του Ραμαζανιού, της μεγάλης νηστείας των μουσουλμάνων, που αρχίζει την πρώτη ημέρα του νέου σεληνιακού έτους και διαρκεί 30 ημέρες. Ούτε φαΐ ούτε νερό ούτε καν τσιγάρο και τσίχλα δεν πρέπει να μπει στο στόμα τους όσο ο ήλιος βρίσκεται στον ουρανό. Μετά η οικογένεια θα προσευχηθεί και θα καθήσει στο τραπέζι- άλλοτε και όλοι μαζί οι πιστοί στο τζαμί- για φαγητό. Αλλά μόνον αφού δύσει ο ήλιος… «Το θέμα είναι να καταλάβεις εκείνες τις ημέρες ότι κάτι σου λείπει, κάτι στερείσαι, να έχει δηλαδή η νηστεία ουσία» εξηγεί ο κ. Ναΐμ Ελγαντούρ , πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδας, που, όπως οι περισσότεροι μουσουλμάνοι, πέρασε το πρώτο βράδυ της εξαντλητικής νηστείας στο σπίτι για να καθήσει στο τραπέζι με την οικογένεια και τους στενούς φίλους του. Λίγο μετά τις 8 βρίσκονταν όλοι στο σπίτι, ο Ναΐμ, η γυναίκα του, τα δυο τους παιδιά, ο αντιπρόεδρος της Ενωσης, κ. Μάζεν Ρασσά, και ο ιμάμης. Στις 8.30 ακριβώς χτύπησε το ρολόι, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του σαλονιού. Είναι ρυθμισμένο να χτυπά πέντε φορές την ημέρα υπενθυμίζοντας τις ώρες της προσευχής, αφού εδώ δεν υπάρχει ούτε μιναρές ούτε μουεζίνης για να καλέσει τους πιστούς. Στο σπίτι κατά τα μουσουλμανικά ήθη υπεύθυνος να κατευθύνει την προσευχή είναι ο οικοδεσπότης, και μόνον εάν δώσει την άδειά του μπορεί να αναλάβει ο ιμάμης. Η ώρα για το φαγητό έχει φθάσει. Ενα ποτηράκι γάλα με χουρμάδες είναι το πρώτο βήμα, που δείχνει ότι η νηστεία έχει ολοκληρώσει τον ημερήσιο κύκλο της. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει περιορισμός στο διαιτολόγιο και στα πιάτα που σερβίρονται, εκτός βέβαια από τη… γενική απαγόρευση κατανάλωσης χοιρινού κρέατος. Στο τραπέζι του Ναΐμ σερβιρίστηκε σούπα φτιαγμένη από ζωμό μοσχαριού, με κρέας και πατάτες, πιάτο που συνήθως τρώγεται πρώτο για να μαλακώσει το στομάχι από την ολοήμερη αποχή από το φαγητό. Υστερα το τραπέζι γεμίζει πιάτα. Παστίτσιο, «ψεύτικο», όπως το λένε, καθώς δεν υπάρχει κιμάς, ρύζι μαγειρεμένο με ανατολίτικη συνταγή, μοσχάρι με ντομάτα, πατάτες και κρεμμύδια στον φούρνο, και κάθε είδους μεζές.

«Δεν νηστεύεις μόνο στα υλικά πράγματα» εξηγεί η σύζυγος του Ναΐμ, κυρία Αννα Στάμου. «Νηστεύεις και στις άσχημες εκφράσεις και στις άσχημες πράξεις. Και πρέπει να ξέρει ο κόσμος ότι η νηστεία του Ραμαζανιού κάνει καλό και στην υγεία, κι αυτό είναι ιατρικά αποδεδειγμένο. Ο οργανισμός αποτοξινώνεται. Τις πρώτες ημέρες βέβαια αισθανόμαστε καταβεβλημένοι, μετά όμως, όταν το συνηθίζουμε, έχουμε πολλή ενέργεια μέσα μας. Βλέπεις ανθρώπους μουσουλμάνους να πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά τους και μετά να πηγαίνουν για ποδόσφαιρο ή οτιδήποτε».

Κ αι όλα αυτά, χωρίς καν νερό στη διάρκεια της ημέρας. «Φανταστείτε ότι στις χώρες μας έχει πολύ περισσότερη ζέστη, και παρ΄ όλα αυτά τηρούν τη νηστεία. Σίγουρα είναι δύσκολα αλλά, αφού είμαστε υποχρεωμένοι, πρέπει να το κάνουμε» τονίζει ο κ. Ρασσά ομολογώντας: «Είναι μια δοκιμασία». Και δεν είναι η μόνη. Μετά το βραδινό φαγητό ακολουθεί πάντα η τελευταία προσευχή της ημέρας. Αλλά την περίοδο του Ραμαζανιού προστίθεται ακόμη μια προσευχή, που κρατά μάλιστα μία ολόκληρη ώρα. Αυτή δεν γίνεται ποτέ κατ΄ οίκον. Ολοι οι μουσουλμάνοι μαζεύονται σε έναν τόπο προσευχής για να την κάνουν. Στην Αθήνα ως σήμερα τζαμί δεν υπάρχει, οπότε οι μουσουλμάνοι του κέντρου συγκεντρώθηκαν προχθές τη νύχτα, όπως πάντα τέτοια ημέρα, στο γκαράζ που έχει νοικιάσει ο κ. Ρασσά στον Νέο Κόσμο.

Το ρολόι που σημαίνει τις ώρες της προσευχής δεν μετρά και τον κύκλο της Σελήνης. Αν συνέβαινε αυτό θα αφαιρούσε περίπου 600 χρόνια από το σήμερα, καθώς ειδικά στο θέμα της νηστείας οι μουσουλμάνοι ακολουθούν τη σεληνιακή μέτρηση του έτους. Ετσι στον δικό τους χωροχρόνο της θρησκευτικής ζωής διανύεται το έτος 1430. Το Ραμαζάνι συμπίπτει και εορτάζεται στην αρχή κάθε σεληνιακού έτους. Γι΄ αυτό και με βάση το χριστιανικό ημερολόγιο έρχεται κάθε χρόνο δέκα ημέρες νωρίτερα. Η νηστεία διαρκεί έναν μήνα, κάθε ημέρα, από την ανατολή έως και τη δύση του ηλίου. Και, όπως λένε οι μουσουλμάνοι, το πρότυπο της νηστείας ακολουθεί πιστά τις επιταγές του προφήτη Μωάμεθ.

Προσευχή σε αυτοσχέδιο τζαμί

Η καθιερωμένη προσευχή πριν από το βραδινό γεύμα με πρώτο τον οικοδεσπότη Ναΐμ Ελγαντούρ Ο κ. Ελγαντούρείναι επιχειρηματίας και ζει στην Ελλάδα από το 1972. Αιγύπτιος παντρεμένος με Ελληνίδα, ζουν με τα δυο τους παιδιά στην Ηλιούπολη και χθες, πρώτη ημέρα του Ραμαζανιού, ήθελε να φάνε στο σπίτι οικογενειακώς. Στο αυτοσχέδιο τζαμί (ένα γκαράζ στον Νέο Κόσμο) για να συναντήσουν τους φίλους τους, τους άλλους πιστούς μουσουλμάνους και να προσευχηθούν όλοι μαζί, όπως πάντα τέτοια ημέρα, πήγαν μετά.

Οταν πρωτοήρθε στη χώρα ο κ. Ελγαντούρ δούλεψε ως ναυτικός, αργότερα άνοιξε δικό του αραβικό εστιατόριο και σήμερα ασχολείται με το εμπόριο θαλασσινών. «Στο Πορτ Σάιντ,στην πόλη όπου έμενα στην Αίγυπτο,είχαμε πολλούς Ελληνες.Είχα έρθει σε επαφή μαζί τους, τους είχα συμπαθήσει ως λαό. Οταν, λοιπόν, μου δόθηκε η δυνατότητα να φύγω προτίμησα την Ελλάδα.Θα μπορούσα να είχα πάει στην Αμερική, στην Αγγλία, οπουδήποτε αλλού» λέει σήμερα. Τώρα πια έχει έναν ακόμη λόγο που δεν μετάνιωσε για την επιλογή του.

Η γυναίκα του, η κυρία Στάμου, είναι Ελληνίδατη γνώρισε όταν ήρθε στη χώρα μας. Ασπάστηκε μάλιστα το Ισλάμ δύο χρόνια αφότου παντρεύτηκε τον Ναΐμ. «Μελετούσα τις θρησκείες προτού γνωρίσω τον Ναΐμ,όχι επειδή το σπούδαζα,αλλά επειδή μου άρεσε. Ηξερα ότι κάποια στιγμή θα κατέληγα μουσουλμάνα» λέει προσθέτοντας ότι είναι δασκάλα της γιόγκα, επάγγελμα που πλέον δεν εξασκεί λόγω των οικογενειακών υποχρεώσεων, της ανατροφής των δύο μικρών παιδιών που έχουν με τον Ναΐμ, του Ισμαήλ και της Ιμάν. Παράλληλα ασχολείται κι αυτή ενεργά με την Ενωση, συμμετέχει μάλιστα και στο Διοικητικό της Συμβούλιο, υπεύθυνη για τα θέματα μάρκετινγκ.

Δελτίο Τύπου για τον εμπρησμό στο Ηράκλειο Κρήτης

Με λύπη μας στέλνουμε αυτό εδώ το δελτίο τύπου για να καταγγείλουμε την εγκληματική ενέργεια με γκαζάκια κατά των γραφείων του Πνευματικού και Πολιτιστικού Συνδέσμου “Αλληλεγγύης και Ειρήνης των Αράβων” που χρησιμοποιείται και ως λατρευτικός χώρος όπως ορίζει το καταστατικό τους,  στα Καμίνια Ηρακλείου Κρήτης. Πρόκειται για μία άνανδρη επίθεση άκρατου ρατσισμού κατά θρησκεύματος αλλά και κατά έθνους. Είναι βέβαια απόρροια της όλης της εκστρατείας σπίλωσης των πιστών μίας παγκόσμιας θρησκείας 1,8 δισεκατομμυρίων πιστών που αβασάνιστα έγινε τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας με αφορμή το νόμο για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς για λόγους εντυπωσιασμού.

Και βρισκόμαστε εδώ να κινδυνεύουμε επειδή έχουμε Μουσουλμανικό θρήσκευμα από ανώνυμους που δρουν ανενόχλητοι. Χτες ανατίναξαν ένα παιδί πρόσφυγα από το Αφγανιστάν με την αδερφή του, σήμερα ανατίναξαν ένα νόμιμο σύλλογο και χώρο προσευχής των Μουσουλμάνων του Ηρακλείου, που απαρτίζεται από νόμιμους και μόνιμους πολίτες. Η τυφλή βία από όποια ιδεολογία και αν προέρχεται εξυπηρετεί τα ίδια συμφέροντα. Τον εκφοβισμό και τον εξευτελισμό, τον αποκλεισμό ορισμένων πολιτών της Ελλάδας. Και η κοινωνία μένει πάντα σιωπηλή αφού δεν είναι όλες οι κρίσεις πρόσφορες προς πολιτική εκμετάλλευση. Και η Πολιτεία εξακολουθεί να καθυστερεί την δημιουργία επίσημων υποδομών για τους Μουσουλμάνους αποδεικνύοντας ότι θα πρέπει να καούν περισσότεροι Μουσουλμάνοι ώστε να σκύψουν στις αγωνιώδεις εκκλήσεις μας.

Εμείς η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας καταδικάζουμε με όλη μας τη δύναμη τέτοιες ενέργειες που δεν τιμούν τη χώρα και την ιστορία μας, και ελπίζουμε ότι η κοινωνία θα αρχίσει να αντιδρά σε τέτοια φαινόμενα τυφλής βίας και θα στηρίξει τους Άραβες συνανθρώπους που πλήγησαν ηθικά ώστε να εξακολουθούμε συνυπάρχουμε αρμονικά χωρίς διακρίσεις βάσει θρησκεύματος στην Ελλάδα του Πολιτισμού.

Επίσης καλούμε τους Μουσουλμάνους της χώρας να κατανοήσουν ότι το γεγονός αυτό προήλθε από μια συγκεκριμένη ομάδα μίσους και δεν εκπροσωπεί την ευρύτερη κοινωνία που δεν συμφωνεί με τέτοιες ενέργειες. Πρέπει οι αρετές της πίστης μας να πρυτανεύσουν, να δείξουν τη δύναμή τους στην υπομονή, όπως έπραξαν οι αδελφοί στην Κρήτη κατόπιν παραινέσεως της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας και επέδειξαν μεγαλοψυχία και ήθος, επισκευάζοντας ταχύτατα τις ζημιές και τελώντας την προσευχή της Παρασκευής κανονικότατα.

Ευχαριστούμε θερμά.

Οι μουσουλμάνοι ανήκουν στην Ευρώπη

Source:  Enet.gr

Translate this page: click on English at the top right of the homepage.

“Europe must come to terms with all sides and the wealth of history,” says Helier, which seeks to contribute to this process in his new book, which follows in the footsteps of the Muslim presence on the continent, noting that Muslim communities can only be regarded and treated-that is an integral part of European society.

Η Ευρώπη πρέπει να συμφιλιωθεί με όλες τις όψεις και τον πλούτο της Ιστορίας της, λέει ο Χέλιερ, που επιδιώκει να συνεισφέρει σε αυτή τη διαδικασία με το νέο βιβλίο του, στο οποίο παρακολουθεί τα χνάρια της μουσουλμανικής παρουσίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, επισημαίνοντας ότι οι μουσουλμανικές κοινότητες δεν μπορεί παρά να θεωρούν -και να θεωρούνται- ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Γι’ αυτό διάλεξε τον τίτλο «Μουσουλμάνοι της Ευρώπης»; τον ρωτάω. «Ναι, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις μειοψηφίες σε σχέση με τις πλειοψηφίες μέσα σε μια κοινωνία. Εγώ ήθελα να δω μια μειοψηφία ως μέρος της πλειοψηφίας στην οποία ανήκει», εξηγεί. Συνεργάτης του Πανεπιστημίου του Γουόρικ, μέλος του Κέντρου της Οξφόρδης για τις Ισλαμικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ειδικός σε θέματα θρησκευτικών μειονοτήτων, ο Χέλιερ υπήρξε σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης πάνω σε θέματα καταπολέμησης του εξτρεμισμού και της ριζοσπαστικοποίησης, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα του Ιουλίου του 2005 στο Λονδίνο.

«Οταν μιλάμε για μουσουλμάνους στην Ευρώπη είναι σαν να λέμε ότι βρίσκονται σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά δεν είναι πραγματικά Ευρωπαίοι, απλώς έτυχε να είναι εδώ. Πολλές από τις κοινότητες που μελέτησα είχαν μεν πράγματι έρθει από κάπου αλλού, άλλες όμως βρίσκονται σε αυτήν την ήπειρο εδώ και πολλές γενιές. Μάλιστα ορισμένοι είναι απόγονοι Ευρωπαίων που έτυχε σε κάποια στιγμή της ζωής τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Αυτές οι κοινότητες δεν απασχολούν τη δημοσιότητα, επειδή έχουν άλλη ιστορική μνήμη και διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο από τις πιο πρόσφατες μεταναστευτικές κοινότητες. Η μουσουλμανική παρουσία συγχέεται σε μεγάλο βαθμό με την εθνοτική και φυλετική ταυτότητα», λέει ο Χέλιερ.

Στο βιβλίο ασχολείστε και με τη μετανάστευση των τελευταίων ετών;

«Ναι, αλλά να κάνω μια παρατήρηση, ειδικά για τη χώρα μου – πολλοί από τους ανθρώπους που αποκαλούμε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς είναι απόγονοι υπηκόων της βρετανικής αυτοκρατορίας, οπότε είναι κάπως περίεργο να τους κατατάσσουμε στους πρόσφατους μετανάστες. Τώρα γενικώς στην Ευρώπη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει αυξηθεί πολύ ο αριθμός των μουσουλμάνων μεταναστών. Αρκετοί, όμως, είναι εξαιρετικά ευκατάστατοι. Στην Ελβετία, για παράδειγμα, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα από νεοαφιχθέντες μουσουλμάνους. Κανείς δεν ανησυχεί για τη δική τους ομαλή ενσωμάτωση, γιατί η ενσωμάτωση είναι κάτι που μας απασχολεί -τουλάχιστον όπως φαίνεται στον δημόσιο διάλογο- όταν πρόκειται για τους οικονομικά ασθενείς».

Αναφέρετε πως οι μουσουλμανικές κοινότητες υπήρξαν εδώ και αιώνες μέρος της Ευρώπης και είναι υπερβολικές οι συζητήσεις περί ενσωμάτωσης. Γιατί όμως είναι επίμονες;

«Εχει ενδιαφέρον, ναι… Πρέπει να δούμε πώς υλοποιούνται οι πολιτικές ενσωμάτωσης σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά. Στη Βρετανία βασίζονται στη φιλοσοφία μας περί διαφορετικότητας και πολυπολιτισμικότητας. Ζητήματα που αντιμετωπίζονται εντελώς διαφορετικά στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Στη Βρετανία η συζήτηση γύρω από την ενσωμάτωση διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς και το “μουσουλμανικό ζήτημα” προέκυψαν πολύ πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘90. Είχε προηγηθεί μια μακρά ιστορία μετανάστευσης και πολυεθνικής συνύπαρξης που δεν αφορούσε ποτέ τη θρησκεία. Μόνο η φυλή και η εθνικότητα μετρούσαν».

Η θρησκεία πότε και γιατί έγινε μέρος της συζήτησης;

«Στην Ευρώπη -λιγότερο στη Νότια Ευρώπη- η ιδέα της εκκοσμίκευσης είναι πολύ βαθιά ριζωμένη στον τρόπο που οργανώνεται η δημόσια σφαίρα. Η θρησκευτική πίστη θεωρείται υπόθεση ιδιωτική. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ο Τόνι Μπλερ, άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος, όσο ήταν πρωθυπουργός δεν αναφερόταν στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Οταν λοιπόν εμφανίζεται μια κοινότητα -όπως είναι η μουσουλμανική- που δεν αντιμετωπίζει την πίστη της σαν κάτι αυστηρά ιδιωτικό γιατί δεν βλέπει κανένα λόγο να το κάνει, τότε όταν τα μέλη αυτής της κοινότητας θα αρχίσουν να εκφράζουν τις ανησυχίες τους χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της θρησκείας, αναπόφευκτα θα τραβήξουν την προσοχή. Παλιότερα θα τραβούσαν την προσοχή εξαιτίας των φυλετικών ή εθνοτικών χαρακτηριστικών τους. Καθώς άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός τους και οι νέες γενιές άρχισαν να ιεραρχούν τη θρησκεία τους πάνω από την εθνική ταυτότητα των γονιών τους, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η ιδέα του Ισλάμ και της μουσουλμανικότητας στο δημόσιο χώρο αναπόφευκτα θα τραβούσε την προσοχή».

Γιατί οι νεότερες γενιές μουσουλμάνων μεταναστών ιεράρχησαν τη θρησκεία πάνω από την εθνοτική καταγωγή τους;

«Πρόκειται για απολύτως φυσιολογικό κοινωνικό φαινόμενο. Κυρίως γιατί δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους στην εθνική ταυτότητα των γονιών τους, αφού μεγάλωναν σε άλλο τόπο. Ενώ μουσουλμάνος, όπως και χριστιανός, μπορεί κανείς να είναι οπουδήποτε. Γιατί αυτό συνέβη στους μουσουλμάνους και όχι στους Ιταλούς ή τους Ελληνες μετανάστες δεύτερης γενιάς; Γιατί οι Ιταλοί, όπως και οι Ελληνες και οι Γερμανοί είναι λευκοί. Ο,τι και να πω για τον ρόλο που παίζει το χρώμα, θα είναι λίγο».

Οι Ιρανοί και οι Τούρκοι μετανάστες δυσκολεύτηκαν λιγότερο να ενταχθούν επειδή η επιδερμίδα τους είναι ανοιχτόχρωμη;

«Πολλοί άλλαξαν τα ονόματά τους. Επειτα οι Ιρανοί μετανάστες είχαν πολύ υψηλό μορφωτικό επίπεδο και δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενοι. Οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους μετανάστες προέρχονταν από την εργατική τάξη και από αγροτικές περιοχές. Και δεν μετανάστευσαν καν σε αγροτικές περιοχές της Ευρώπης. Αν μια κοινότητα από ένα χωριό του Μπανγκλαντές μετακινηθεί σε μια πόλη του Μπανγκλαντές θα υπάρξουν εντάσεις. Φανταστείτε πόσο εντονότερο είναι το πρόβλημα όταν η πόλη στην οποία μεταναστεύουν είναι ενδεχομένως σε μια χώρα που δυστυχώς, ιστορικά, δυσκολεύεται να χειριστεί τον πλουραλισμό – κάτι για το οποίο φοβάμαι ότι είναι διάσημη η ευρωπαϊκή ήπειρος. Με την έννοια ότι στην Ευρώπη συνέβη το Ολοκαύτωμα. Στην Ευρώπη είναι που έχουμε μεγάλη ιστορία διακρίσεων. Αυτό εξηγείται σ’ ένα βαθμό από το γεγονός ότι καθεμιά από τις ευρωπαϊκές εθνικές ταυτότητες είναι πολύ ομοιογενής. Δεν είναι όπως η αμερικανική, η αυστραλέζικη ή η καναδική ταυτότητα. Για να προαγάγουμε, σ’ ένα ιστορικό πλαίσιο όπως το ευρωπαϊκό, τον πλουραλισμό και την ανοχή στη διαφορετικότητα, πρέπει να φανούμε δημιουργικοί. Κάτι που συνέβη στη Βρετανία, όπου τώρα οι άνθρωποι αρχίζουν να αναφέρονται σε μια βρετανική εθνική ταυτότητα που δεν είναι φυλετικά προσδιορισμένη. Βλέπω όμως πολύ συχνά να προβάλλεται στην Ευρώπη η διαδικασία της ενσωμάτωσης μέσω κάποιων τρόπων που έχουν οι μουσουλμάνοι να εκφράζουν την ταυτότητά τους και τους οποίους ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν προβληματικούς ως συμπεριφορές».

Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι τρόποι;

«Για παράδειγμα, οι πολύ ευσεβείς μουσουλμάνοι -μια ελάχιστη μειοψηφία των μεταναστών- θέλουν να προσεύχονται πέντε φορές την ημέρα. Αν εργάζονται σε ένα εργοστάσιο ή μια επιχείρηση, ίσως ζητούν ένα χώρο για να εκτελούν το θρησκευτικό καθήκον τους. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους συναδέλφους τους που δεν είναι θρησκευόμενοι, μπορεί ακόμη και να το θεωρούν αλλόκοτο. Ή μπορεί να το βλέπουν σαν απειλή στην τάξη και στον κοσμικό χαρακτήρα του δημόσιου χώρου, παρ’ όλο που πρόκειται για μια διαδικασία πολύ ιδιωτική».

Σ’ ένα κοσμικό κράτος, μια που το θέμα είναι επίκαιρο, τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν θέση στο σχολείο;

«Οπως η μαντίλα, που έχει εξελιχθεί σε τεράστιο ζήτημα; Πιστεύω ότι τίποτε δεν ενοχλεί το κοσμικό καθεστώς περισσότερο από τη μαντίλα. Σε ορισμένες χώρες τη βλέπουν σχεδόν σαν απειλή προς την κοσμική βάση του κράτους. Κανείς δεν αμφισβητεί τον κοσμικό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών κρατών. Αλλά τι είδους κοσμικό κράτος θέλουμε; Εννοώ ότι μπορεί να μη συμφωνώ με τις γυναίκες που φορούν μαντίλα, αλλά γιατί να τους επιβάλω μια προσωπική γνώμη; Χαίρομαι πολύ που στη Βρετανία δεν πήραμε κανένα ανάλογο μέτρο απαγόρευσης. Οι Γάλλοι έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη, γιατί το σχολείο συνιστά το εργαστήριο για τη δημιουργία αυτού του μυθικού Γάλλου πολίτη. Και σε ένα τέτοιο εργαστήριο δεν χωρούν θρησκευτικά σύμβολα. Νομίζω ότι πρόκειται για τεράστιο σφάλμα που έχει αποτέλεσμα να απαιτείται τελικά πολύ περισσότερος χρόνος για την ενσωμάτωση, διότι στενεύει τα περιθώρια των μουσουλμάνων να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα».

Λέγεται ότι έχει αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστριών δεύτερης γενιάς που φορούν μαντίλα. Η έρευνά σας το επιβεβαιώνει;

«Πολύ συχνά, τα νεαρά κορίτσια που φορούν μαντίλα καλύπτονται ενάντια στη θέληση των γονιών τους, που ενοχλούνται γιατί οι ίδιοι ως νέοι την είχαν απορρίψει. Αλλά οι νεότερες γενιές έχουν κάνει την έρευνά τους, έχουν μελετήσει και κάποιες κοπέλες πιστεύουν ότι είναι κομμάτι της πνευματικής ζωής τους. Αλλά, και πάλι, είναι πολύ μικρός ο αριθμός των μεταναστών δεύτερης γενιάς που είναι πιο θρησκευόμενοι από τους γονείς τους. Οι περισσότεροι είναι λιγότερο θρησκευόμενοι γιατί και οι κοινωνίες στις οποίες ζουν είναι λιγότερο θρησκευόμενες. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ’ έναν ομαλά ενσωματωμένο Ευρωπαίο πολίτη και έναν λιγότερο ομαλά ενσωματωμένο πολίτη, στη βάση της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων. Δεν νομίζω ότι αν η δεύτερη ή η τρίτη γενιά γίνει πιο πιστή, θα υπάρξει ξαφνικά πρόβλημα ενσωμάτωσης».

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι αυτό το φαινόμενο σε κάποιες μερίδες της ευρωπαϊκής κοινωνίας προκαλεί ανησυχία.

«Για τρεις λόγους: Πρώτον, αυτές οι κοινότητες προέρχονται συνήθως από διαφορετικές φυλετικές ομάδες, δείχνουν διαφορετικοί. Οταν κάποιος δείχνει διαφορετικός, καθετί που κάνει ή λέει μπαίνει κάτω από το μικροσκόπιο. Δεύτερον η Ευρώπη μοιράζεται μια μακριά, κοινή ιστορία με το Ισλάμ. Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, έχουν ένα πολύ δυσάρεστο παρελθόν με το Μαρόκο και την Αλγερία. Οι Βρετανοί είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία και πολλές από τις εξεγέρσεις εναντίον της αυτοκρατορίας εμπνέονταν από το Ισλάμ. Μοιραζόμαστε λοιπόν μια ιστορία συνύπαρξης, αλλά και σύγκρουσης. Ο τρίτος λόγος έχει να κάνει με το ότι η Ευρώπη, σήμερα, είναι πολύ εκκοσμικευμένη. Ετσι οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκλίνει έστω και ελάχιστα από αυτό το μοντέλο, μπορεί να προκαλέσει ενόχληση ή ανησυχία. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση εκατέρωθεν. Από τη μια οι πολύ θρησκευόμενοι μουσουλμάνοι -που είναι ελάχιστοι- οφείλουν να εξηγήσουν στην ευρύτερη κοινωνία ότι το γεγονός πως είναι πιστοί δεν σημαίνει πως θέλουν να ανατρέψουν το καθεστώς. Και από την άλλη, νομίζω ότι εξαρτάται από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της να πάψει να ανησυχεί, γιατί δεν υφίσταται κανένας λόγος ανησυχίας».

Info:

i Η.Α.Hellyer, «Muslims of Europe: The “Other Europeans”», Edinburgh Press

Λόγος και ευαισθησία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.gr Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ξεκινώντας από την υπόθεση του Σάλμαν Ρούσντι και με αποκορύφωμα τα δανέζικα σκίτσα, έχουν εκφραστεί ανησυχίες γύρω από το κατά πόσον ο σεβασμός σε θρησκευτικές ευαισθησίες μπορεί να αγγίζει τα όρια της λογοκρισίας.
«Οι μουσουλμάνοι είναι, αναλογικά μιλώντας, περισσότερο θρησκευόμενοι από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Σήμερα – δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση πριν από εκατό, ούτε καν πριν από πενήντα χρόνια. Επίσης σε διάφορες χώρες υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν τη δυσφήμηση των θρησκειών. Γενικώς στην Ευρώπη δεν υπάρχει αυτό που λέμε απόλυτη ελευθερία λόγου και έκφρασης, αυτή η έννοια δεν υφίσταται. Στους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους αρέσει να λένε ότι στην Ευρώπη έχουμε ελευθερία της έκφρασης και ότι είναι κάτι που περιφρουρούμε και θέλουμε να διατηρήσουμε γιατί είναι η βάση του πολιτισμού μας. Αλλά δεν είναι έτσι, γιατί έχουμε ένα σωρό περιορισμούς- για παράδειγμα, στη Γερμανία δεν μπορεί να πει κανείς οτιδήποτε για το Ολοκαύτωμα, και υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος γι’ αυτό, δεν διαφωνώ καθόλου με αυτό τον περιορισμό. Σε άλλες χώρες δεν μπορεί να μιλήσει κανείς άσχημα για τη βασιλική οικογένεια· έπειτα υπάρχουν τα κρατικά μυστικά».

Τα κρατικά μυστικά δεν παραμένουν μυστικά, από φόβο μήπως αισθανθεί κάποιος προσβεβλημένος. Αλλά κι αυτά, αν τύχει και πάψουν να είναι μυστικά, συζητιούνται ανοιχτά.

«Ηθελα να επισημάνω ότι απόλυτη ελευθερία λόγου δεν υπάρχει ούτως ή άλλως. Επειτα, όπως πολλοί πιστεύουν ότι το Ολοκαύτωμα ή η βασιλική οικογένεια δεν εμπίπτουν στις προβλέψεις περί ελευθερίας του λόγου, έτσι και οι μουσουλμάνοι έχουν τις δικές τους ευαισθησίες που προφανώς αφορούν κυρίως τη θρησκεία τους. Εδώ υπάρχει κάτι που προσωπικά δεν κατανοώ πολύ καλά, αλλά στην πορεία έμαθα να σέβομαι -βλέπουν τη θρησκεία τους με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο που εγώ ή εσείς βλέπουμε την οικογένειά μας. Τέλος, υπάρχουν νόμοι περί δυσφήμησης -δεν μπορώ να τριγυρνάω αποκαλώντας έναν άνθρωπο κλέφτη, γιατί μπορεί να μου κάνει μήνυση».

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη δυσφήμηση ενός προσώπου και την κριτική σε ιδέες και δόγματα.

«Εσείς κι εγώ μπορεί να το πιστεύουμε αυτό, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι για τους πολύ θρησκευόμενους το πρόσωπο του Προφήτη δεν είναι κάτι απόμακρο. Μάλιστα μια από τις δοκιμασίες για τους πολύ πιστούς μουσουλμάνους είναι αν τον αγαπούν περισσότερο από την ίδια τους την οικογένεια. Οφείλουμε να προσεγγίζουμε το θέμα με σύνεση. Η ιδέα των κοσμικών κρατών στην Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι κάτι που μας βρίσκει όλους σύμφωνους. Την ίδια στιγμή, η ιδέα του σεβασμού προς την έννοια του ιερού, στη δημόσια σφαίρα, είναι θέμα ανοιχτό προς συζήτηση, αξίζει να γίνει αντικείμενο πολιτισμένου διαλόγου, χωρίς φόβο ή ταπεινώσεις».

«Τα κίνητρα των τρομοκρατών δεν είναι θρησκευτικά»

«Τα προβλήματα υπάρχουν γιατί άνθρωποι σαν τους τύπους της Αλ Κάιντα μιλούν για τους εαυτούς τους και τη δράση τους με θρησκευτικούς όρους. Σε μια κοινότητα και μια κοινωνία που γνωρίζει ελάχιστα πράγματα για το Ισλάμ και το μόνο που βλέπει είναι κάτι τύποι με γενειάδες που γυρνάνε από δω κι από κει λέγοντας “είμαι μουσουλμάνος, θα σας ανατινάξω”… ε, δεν εκπλήσσομαι που μπορεί να ανησυχούν όταν βλέπουν έναν άνδρα με τέτοια εμφάνιση. Βέβαια, σε μια κοινωνία με τόσο υψηλό μορφωτικό επίπεδο όπως είναι η Ευρώπη, θα περίμενα από τους συμπατριώτες μας να χρησιμοποιούν πιο σοβαρά κριτήρια όταν βγάζουν συμπεράσματα από την εμφάνιση των ανθρώπων. Οσο για τους τρομοκράτες του Ιουλίου του 2005, δεν είχαν προβλήματα ενσωμάτωσης, δεν κατοικούσαν σε γκέτο μεταναστών, δεν προέρχονταν από θρησκευόμενες οικογένειες. Οι περισσότεροι άργησαν πολύ να δείξουν ενδιαφέρον για το Ισλάμ. Κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν σε επαφή με το Ισλάμ μέσω βαθιά ριζοσπαστικοποιημένων στοιχείων που έρχονταν από χώρες εκτός Βρετανίας. Τα κίνητρά τους δεν ήταν θρησκευτικά, ήταν πολιτικά – για εμάς είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα ξεχωρίσουμε, γιατί χρησιμοποιούν θρησκευτικό λεξιλόγιο».

——

photo credit: Diego Cupolo

Οι Μουσουλμανοι δεν ειναι ολοι Τουρκοι! Δοκιμασίες μετά τον ασπασμό στο Ισλάμ

Τζιχαντ……. Ο προσωπικός μου αγώνας.

Προγραμμα Ραμαζανιου 2009 για την Ελλαδα

Τζιχαντ……. Ο προσωπικός μου αγώνας.

Του Αδάμ Χριστοδούλου

Read in English

Όλοι, Μουσουλμάνοι και μη, κατά την διάρκεια της ζωής τους περνούν προσωπικούς αγώνες. Αυτοί οι αγώνες στο Ισλάμ, είναι γνωστοί ως τζιχαντ. Ο Αλλάχ (Ο Ύψιστος) έχει σχεδιάσει αυτούς τους αγώνες για εμάς, για να δοκιμάσει την πίστη μας. Και καθώς περνούμε αυτούς τους αγώνες στην ζωή μας  πρέπει να παραμένουμε σταθεροί στην αγάπη μας για τον Αλλάχ  (τον Ύψιστο) και για το Ισλάμ.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας έναν προσωπικό αγώνα που πέρασα προσφατα. Πριν από μια εβδομάδα, η γυναίκα μου και εγώ περπατούσαμε και λέγαμε πόσο μας λείπει το αλκοόλ. Τότε μου πέρασε η ιδέα. Γιατί δεν αγοράζουμε αλκοόλ για απόψε και μονό γι’ απόψε; Είπα στην γυναίκα μου ότι θα πάμε στο κατάστημα να αγοράσουμε αλκοόλ. Αυτή απάντησε “ Εντάξει, γιατί όχι; Θα πρέπει να αγοράσουμε μετά από μια δύσκολη μέρα στην δουλεία και στο σχολειό.” Και εγώ συμφώνησα: “Μας χρειάζεται αλλά θα πιούμε μονό απόψε. ” Αυτή απάντησε: “ Εντάξει, ας το κάνουμε”, και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς το κατάστημα.

Εν τω μεταξύ στο μυαλό μου ήταν ένας πόλεμος μεταξύ του κάλου και του κακού. Η καλή πλευρά έλεγε :” Ο Αλλάχ σε βλέπει . Το αλκοόλ είναι απαγορευμένο και θα πας στην κόλαση.” Η κακή πλευρά έλεγε  “Αδάμ ο Αλλάχ καταλαβαίνει και θα σε συγχωρέσει.” Όταν φτάσαμε στο κατάστημα , η γυναίκα μου, μου είπε: “Όχι δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Είμαστε Μουσουλμάνοι και δεν επιτρέπεται να πίνουμε.” Δόξα τω Θεώ το ξεπεράσαμε και ξανά δόξα τω Θεώ απομακρυνθήκαμε από το μαγαζί.

Κατά την διάρκεια της ίδιας εβδομάδας είχαμε και άλλη πρόκληση. Η γυναίκα μου ήθελε να βγάλει το  χιτζαμπ. Επίσης εγώ σκόπευα να επιστρέψω στην Ρωμαιοκαθολική πιστή. Και την ιδία εβδομάδα είχα και προβλήματα θρησκευτικής πιστής με την οικογένεια μου στην Ελλάδα.

Όλα αυτά με έκαναν να ξεπεράσω τα όρια μου και σκέφτηκα ότι με το να ξαναγυρίσω στην Ρωμαιοκαθολική πιστή, θα λυθούν όλα τα προβλήματα.

Ωστόσο η Μουσουλμανική μου πλευρά μου είπε να απλώσω και να φτάσω τους Μουσουλμάνους και Μουσουλμάνες αδελφούς και αδελφές, Έλληνες και μη.

Δόξα τω Θεώ πλησίασα όλα τα αδέλφια μου αφήνοντας ένα μήνυμα στο Facebook  “Αφήνοντας το Ισλάμ”. Αμέσως μετά έλαβα πάνω από μια ντουζίνα μηνύματα και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από όλον τον κόσμο.

Ωστόσο η τοπική υποστήριξη ήταν μικρότερη και πιο δύσκολο να βρεθεί. Μετά από πιο πολλά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ξεπεράσαμε τον αγώνα. Και το πιο σημαντικό ήταν ότι στράφηκα προς τον Αλλάχ (τον Ύψιστο) και ζήτησα συγγνώμη και επίσης ζήτησα την υποστήριξη Του.

Οι αγώνες πάντα θα έρχονται στις χειρότερες στιγμές της ζωής μας. Αλλά πρέπει να στραφούμε  στον Αλλάχ  για υποστήριξη πρώτα και μετά στα αδέλφια μας. Είμαστε άδω ο ένας για τον άλλον. Όλοι περνάμε τους ίσιους αγώνες. Μπορεί να είναι το χιτζαμπ, το ποτό η οτιδήποτε απαγορευμένο.

Πρέπει να μείνουμε στον Ίσιο Δρόμο για χάρη του Αλλάχ (του Ύψιστου).

Αδάμ Χριστοδούλου

Προσκληση Στην Διαδικτυακή Συνάθροιση Ραμαζανίου

Read in English

Ειρήνη υμίν!

Σας προσκαλούμε

Τετάρτη, 26 Αυγούστου του 2009

Πότε:

4μμ Ελληνική ώρα

Οι Έλληνες Μουσουλμάνοι

Τι:

Να γνωριστούμε

Να διασκεδάσουμε

Να μοιραστούμε εμπειρίες απο το Ραμαζάνι

Που:

Στο Paltalk, Δωμάτιο:

Κωδικός πρόσβασης: grsrthnk5214

Ερωτησεις η αποριες?

info@greeksrethink.com

Next Page »